Medal of Honor, het spel dat de rage omtrent WO II shooters lanceerde. Het is je misschien ook niet onbekend dat het leeuwendeel van dit team later verantwoordelijk zou zijn voor meervoudig ‘Game of the Year’ oorlogshooters Call of Duty. Over de jaren heen heeft deze legendarische gamereeks wel zijn glans verloren en is uiteindelijk onverbiddelijk uit onze gedachten geglipt. Tijd voor een reboot dus? Gaat deze reboot echter wel onze aandacht waardig zijn? Je leest het in mijn preview…
Medal of Honor: Allied Assault, ongetwijfeld mijn hartendief en persoonlijk verantwoordelijk voor hedendaagse liefde voor het genre FPS, specifieker zelfs, oorlogsFPS. Spijtig genoeg heeft de Medal of Honor franchise over de jaren zijn glans verloren, waardoor de vele concurrenten hun de les voorlegden in een genre dat ooit hun specialiteit was. Het doet je haast denken aan een Chinese noodles, Italiaanse spaghetti kwestie. Voornamelijk twee titels komen in mijn gedachte op, Call of Duty en Battlefield. Die tweede is een EA subsidiary met heel veel ervaring in het creëren van ongeëvenaarde online ervaringen. De succesformule van Dice met zijn Battlefield franchise heeft EA er dan ook toe gedreven van hun gebruik te maken voor het online gedeelte voor de reboot van Medal of honor . Een zeer goede en logische keuze die spijtig genoeg heel weinig wordt genomen in de game-industrie.
Als loyale Battlefield fan weet ik dan ook maar al te goed waarom ze dit zouden doen, maar alvorens ik het spel gespeeld had, wist ik dat dit een dubbelzijde zwaard ging zijn. Desondanks de goede reputatie van Dice omtrent hun Battlefield games mogen we niet vergeten dat deze gamereeks zwaar de focus legt op ‘large scale battles’, inclusief voertuigen die hun games haast typeren. Elk element van de Battlefield games is op maat gemaakt voor ‘large scale’ oorlogsvoering. Een cope/paste naar de nieuwe Medal of Honor game is dan ook ondenkbaar, omdat deze elementen niet thuishoren in een ‘close quarter’ online game als Medal of Honor. De game zal het dus moeten opnemen tegen Call of Duty, een game die haast dezelfde setting en sfeer heeft. Een zeer zware uitdaging dus, maar als DICE deze taak gedaan krijgt, kan het zichzelf uitroepen tot online FPS koning, een studio die een voeling heeft voor vrijwel elke online ervaring. Het is weliswaar een grote “als”.
De beta is dus na lang wachten eindelijk naar de Xbox gekomen, mijn geprefereerd platform voor FPS’. Je kan je nu wel inbeelden dat mijn verwachtingen hoog staan en dat ik niets anders wil dan de controller waarmee ik het meest heers. Enkel op deze manier kan ik de game onderwerpen aan een grondige beproeving. Eerst even kort overlopen wat je kan verwachten van de Multi-player en de beschikbare gamemodes in de beta. De game is bijlange nog geen afgewerkt product en daar moeten we rekening mee houden, maar het najaar en dus ook de game z’n releasedatum sluipt dichterbij, dus het moment om kritisch te zijn is nu. Zoals ik eerder al zei is de game een ‘close quarter FPS’ met een moderne militaire setting. Vanaf het begin krijg je van de game al de kans om wapens te modificeren, een red dot scope, extra ammunitie, kortom de opties die je intussen al gewoon bent. Naargelang je een wapen meer gebruikt stijgt deze in level en zal je meer unlockables ter beschikking krijgen. De game is eveneens ingedeeld in 2 facties, Amerika en de Taliban, en 3 klassen binnen deze. Hetzelfde principe als bij de wapens geldt hier, des te meer je met één van de klassen speelt, des te meer je zal unlocken binnen deze.
De twee speelopties die ter beschikking staan in de beta zijn Mission en Team-Assault. Uiteraard zal het eindproduct meer speelopties hebben. Team-Assault is eigenlijk een ander woord voor Team-Deathmatch, de alom gekende Multi-player klassieker. Mission aan de andere kant is een nieuw gametype, dat haast voelt als het gametype “Rush” uit BF: Bad Company 2, maar dan wel op een veel kleinere map. Een goede poging en aangezien het succes van dit gametype in Bad Company 2, een logische keuze. Spijtig genoeg is logisch denken haast nooit hetgeen dat de bovenhand heeft in game development . Om deze game succesvol te laten worden, zal er zeer creatief gedacht moeten worden, “out of the box” als het ware. Dit gametype is niet engagerend genoeg binnen een beperkte speelruimte. In dit gametype is het de bedoeling dat een team een bepaalde objective verdedigt of aanvalt en van zodra deze genomen word hetzelfde proces wordt doorlopen voor het volgende objective. Per map zijn er zo’n vijftal objectives. In close quarters games is er van echt teamwork amper sprake en hierdoor is dit gametype heel onbevredigend. Eveneens het feit dat je constant van alle richtingen onder vuur ligt is zeer snel, zeer vervelend. Ik weet dat het bedoeling is dat dit bewust is gedaan om het gevoel van spanning de creëren, maar dit heeft een omgekeerd effect. Het voelt aan als een goedkope oplossing voor een gametype met veel potentieel en eveneens iets waarvoor ik vreesde met DICE aan het stuur voor dit soort FPS. Voorts kan je ook gebruik maken van een tank in dit gametype op deze map en zou nauw moeten aansluiten met de gameplay van de singleplayer. Ik ben zeer benieuwd naar het eindproduct, want dit gametype is echt niet waarvoor ik naar een game als Medal of Honor kom en Team Assault is voor mij iets waarin ik eerder echte gameplay mechanics kan ervaren. Voor ik hier op in ga, moet ik ook nog zeggen dat eveneens zoals in Bad Company 2, bepaalde gametypes vasthangen aan bepaalde maps Team-Assault(Kabul City) en Mission(Helmand) of dit voor alle maps en gametypes gaat zijn in het eindproduct is nog niet gekend.
Om de gameplay te beschrijven heb ik slechts 1 woord, onbevredigend. Desondanks het heerlijk realisme dat we konden terugvinden in Bad Company 2, lijkt niets van de realisme het hebben overgemaakt naar Medal of Honor. Ik voel niet alsof ik me in het Midden-Oosten begeef, maar het ergste is dat de wapens zo onrealistisch schieten. Ze schieten als het ware in een rechte lijn, geen enkele grijns van recoil op de wapens, rifles of zelfs bazookas. Bewegen in de game is eveneens stroef en springen is meer een karwij dan een redding. Dit is iets wat DICE in mijn ogen zeer goed kan, maar waarom lukt het dan niet in deze game? Ik blijf daarom hoopvol voor de eindrelease van het spel waarin ze hopelijk deze kleine, maar zeer belangrijke fouten rechtzetten. Voorts wordt er in de game gebruik gemaakt van het al te gekende “Perks” systeem van vrijwel elke post-Call of Duty: Modern Warfare FPS. Weinig nieuws te vinden in deze dus, maar doet de game er zeker niet op achteruit gaan. Wat het wel doet is de lijn tussen Medal of Honor en Call of Duty: MW 2 fijner maken en gezien worden als een “minderwaardige” CoD:MW2 kopie is het laatste wat DICE en EA willen, denk ik.
Conclusie
Er is nog veel werk aan de winkel voor deze reboot, maar door wat ik heb gezien van de singleplayer blijf ik hoopvol en eveneens DICE heeft me nog niet weten teleur te stellen en toch zeker niet op het vlak van “out of the box thinking” zoals we dat al eerder konden zien met Mirror’s Edge. Tijdens het spelen van de beta zie je ook gewoon dat dit een versie is van een game die nog verre van voltooid is. Hopelijk krijgen ze alles tijdig in het eindproduct, zodat ik als het moment er eindelijk is deze game in zijn volledigheid van spelen.
