Het is de heilige graal waar zowat alle wereldveroveraars op verlust zijn: onsterfelijkheid. Menig bloed vloeide al om dat van zichzelf onkwetsbaar te maken. Nu ja, er is een duidelijk verschil tussen onkwetsbaarheid en onsterfelijkheid. Eentje dat duidelijk wordt gemaakt in Neverdead, Konami’s nieuwste waarin zo’n onsterfelijke je tracht te bewijzen dat nooit doodgaan eigenlijk kommer en kwel is.

Protagnist Bryce is de onsterfelijke van dienst en rond zijn personae heeft ontwikkelaar Rebellion een hele mythologie opgehangen. Bryce is namelijk een demonenhunter, die zo’n vijfhonderd jaar geleden door de demonenkoning Astaroth werd vervloekt met onsterfelijkheid toen Bryce z’n teerbeminde vrouw naar de eeuwige jachtvelden schoot, sneed, vermaalde. Tegenwoordig vult hij zijn dagen om tegen betaling demonen op te jagen met zijn privédetective-sidekick.

Nu denk je ongetwijfeld ‘toch niet zo erg? Ontsterfelijkheid?’ Want dat dachten wij namelijk ook. Stel je echter nu eens voor dat je de pijn steeds blijft voelen als een van je ledematen in de lucht vliegt (iets wat in deze game meer regel dan uitzondering is). Juist ja, een vloek. Dit is meteen ook dé grote kracht van Nederdead. Je kan als speler nooit doodgaan, wat meteen een aderlating is voor de gamers die niet houden van checkpoint na checkpoint opnieuw te starten. Wat dat echter met zich meeneemt is dat je vrouwelijke sidekick niét onsterfelijk is waardoor je ten gepasten tijde in de bres moet springen om haar hachje te redden.

Zoals al twee keer aangehaald is de kans groot (nou ja, 100%) dat je af en toe een ledemaat verliest. Dat gaat van je benen, tot armen en zelfs je hoofd. Raak je bijvoorbeeld een been kwijt, dan kan je huppelend verder springen op je ene been om je vijanden te raken. Raak je je armen kwijt, dan ben je genoodzaakt de demonen op te jagen met je tanden. Soms gebeurt het zelfs dat je met een explosie al je ledematen kwijtspeelt en je met je romp opgezadeld bent. Wat dan? Twee opties: je wacht tot ze teruggroeien óf je zoekt ze zelf op het slagveld en plant ze terug aan je lichaam. Plezier gegarandeerd, vooral wanneer je met je hoofd zit rond te tollen en je armen en benen aan de plaatsen bevestigt waar je oren staan.

Bovendien kan je ook zelf kiezen wanneer je je ledematen verliest. Bryce kan bijvoorbeeld zijn kop afrukken en het op een hoger gelegen plaats gooien om een puzzel op te lossen, of door een basketring. Dat laatste levert je trouwens een achievement op, dus je hebt geen reden om het niet te doen. Bovendien levert die onsterfelijkheid een leuke extra op. Je kan namelijk jezelf in de fik steken en zo de demonen in de fik steken, zonder dat je daar écht schade van hebt.

Plezier is een van de drijfveren waar deze titel op voortkabbelt. Zo krijg je verder in het verhaal niet alleen snedige opmerkingen van de protagonist (hij heeft z’n techniek om grappige opmerkingen te maken voor 500 jaar kunnen perfectioneren) maar ook anekdotes uit z’n verleden waarbij er vaak raakvlaken zijn met historische personages. Zo werd hij in het verleden verward voor Louis XIV en hebben enkele boeren hem onthoofd. Geen erg, want dat hoofd groeit toch terug.

Een ander fenomenaal pluspunt in deze titel is de soundtrack. Dit keer niet de bekende hit Heads Will Roll, wel een hele discografie van Megadeth die de gevechten ondersteunen met heerlijk gitaargeweld waarbij je haast je eigen armen eruit zou rukken om er vijanden te lijf mee te gaan. Die vijanden zijn dus demonen, al ziet het merendeel eruit alsof het puppies zijn die op een rotje zaten te knabbelen en op vleesetende bloemen met enkele misplaatste tanden. Niet bepaald angstwekkend, maar daar aast deze game ook niet op.

Hoe speelt deze titel nu eigenlijk? Wel, wat je van dit alles kan verwachten. Een hyperkinetische third person shooter waarbij je steevast je vinger op de trigger moet houden omdat gevaar achter iedere hoek loert. Die trekker varieert van wapen tot wapen die je tevens kan upgraden mits je genoeg experience points verzamelt. Een van onze favoriete wapens is het melêezwaard waarover Bryce beschikt. Hanteer je dat, kan je via je analoge stick kiezen in welke richting je snijdt en dus welk ledemaat je van de demon afhakt (al kan je meestal niet van de vleeshomp opmaken wat nu een ledemaat is en wat niet).

Wat opvalt aan Neverdead is dat het een mix is van Japans surrealisme en Westerse actie. Die combinatie valt in vrijwel alles te bespeuren (de Westerse humor, Japanse vijanden) al is dat een combo die niet altijd werkt. Het shootergedeelte is voor het Westerse gedeeltje van de wereld té oosters en vice versa. Voor onze contereien gaat het namelijk te snel en zijn de levels en landschappen te surrealistisch. Bovendien laat het shootergedeelte (toch een belangrijk aspect in een shooter) vaak te wensen over (het mikken gaat niet altijd even vlot) en zijn de bugs niet op vier ledematen te tellen.

Conclusie
Nederdead is een van de meest leuke third person shooters die we ooit in onze consoleschuif hebben mogen proppen. De game biedt een enorm scala aan emoties, waarbij plezier met stip op één staat. De humor en de gameplay zijn zo verfrissend dat je deze titel met al even veel plezier uit zal spelen. Dat contrasteert dan weer met de clash tussen culturen en de gebrekige bugs die ervoor zorgen dat het spel iets van plezierwaarde verliest. Toch, bescheiden toppertje!

Hoewel de voltallige redactie van Gamercc.com uit pacifisten bestaat, draaien we er onze hand niet voor om om elkaar eens een goed pak rammel te geven. Een virtueel pak dan welteverstaan, en gelukkig kunnen we rekenen op de goodwill van diverse uitgevers om ons de software te bezorgen waarmee dat mogelijk is. Hofleverancier supème: Capcom. De ontwikkelaar kwam in februari 2011 met Marvel vs. Capcom 3 op de proppen en doet dat riedeltje in minder dan een jaar nog eens over met Ultimate Marvel vs. Capcom 3. Hoewel de titel anders laat vermoeden is dit niet slechts gewoon een upgrade van de eerder vernoemde derde telg in de franchise. Waarom niet? Daarvoor heb je onderstaande review.

Wie onze review van Marvel vs. Capcom 3 heeft gelezen, weet dat die niet mals was. In vergelijking met de nummer twee in de reeks zag het er heel veel beter uit – en vooral: speelde het ook veel beter – maar toch liet de game vooral steken vallen als het op gameplay aankwam. De comic-achtige filter waarin de game doordrenkt werd, werkte nog altijd niet echt en de tag team-modus was niet echt de reden waarom een doorgewinterde gamer deze titel zou moeten verkiezen boven een van z’n rechtstreekse concurrenten.

Ultimate Marvel vs. Capcom 3 biedt soelaas voor die problemen en als bonus geven ze er nog eens twaalf (12!) extra personages om elkaars gehemelte door te meppen mee. Een greep in de hoek van Marvel: Iron Fist, Doctor Strange en Ghost Rider. De hoek van Capcom levert dan weer Nemesis, Phoenix Wright en onze favoriet Frank West (jep, diezelfde Frank West van Dead Rising!). Wat leuk is aan deze titel is dat iedere vechter een meer persoonlijke vechtstijl heeft gekregen. Advocaat Phoenix Wright bijvoorbeeld heeft er drie verschillende: investigation, court en turnabout. Zo moet je tijdens het vechten bewijzen verzamelen (investigation) die je mits een speciale toetsencombinatie in de rechtbank (court) kan voorleggen. Vind je drie goede stukken, dan kan je mits z’n typisch slagwoord ‘Objection!’ z’n tegestander met een combo van jewelste opzadelen.

Frank West kan dan weer zijn moves upgraden door foto’s te trekken van z’n tegenstander. Zijn extra’s zijn dan bijvoorbeeld het gooien van zombies of het gebruiken van de speciale combowapens uit de Dead Rising-serie. Zo gaat het riedeltje verder voor de rest van de personages, waarbij ieder van hen over een uitgebreid scala beschikt aan wapens en combo’s. Rocket Raccoon van de Marvel-kant kan zich bijvoorbeeld een gat in de grond boren om aanvallen te ontwijken. Een andere extra in deze titel is de introductie van acht nieuwe stages waarop je je vechtkunsten kan tentoonstellen. Ook hebben de ‘oudere’ personages in de reeks een make-over gekregen waar vooral een appel werd gedaan op de fanbase.

Zo is de hyperbeam van Iron Man een pak sneller geworden waardoor het plots weer léuk werd om met hem te vechten. Ryu heeft dan weer een pak nieuwe moves die de snelheid van het licht niet schuwen en Resident’s Chris Redfield kan zijn vervloekte geweercombo’s dan weer annuleren. Dit alles neemt met zich mee dat pro’s op de eerdere titel zich genoodzaakt voelen om hun gevechtsschema helemaal overboord te gooien en opnieuw de moves moeten instuderen. Of dat nu een voor- of nadeel is laten we in het midden. Het échte voordeel aan dit alles is dat de game echter veel sneller en leuker speelt.

De Mission Mode heeft eveneens een make-over gekregen. Nog altijd gedrenkt in die typische grafische novelle-stijl, al werkt het in deze titel wél. Dat is hoogstwaarschijnlijk het gevolg van het feit dat iedere spelers in de game over tien missies beschikt, waardoor afwisseling en variëteit een lust voor het oog is. Laat die tien missies je echter niet in de waan laten dat je deze game in no-time uitgespeeld zult hebben. De game heeft 51 personages, en we zijn zeker dat jullie genoeg wiskunde hebben gehad om uit te rekenen hoeveel missies dat nu eigenlijk zijn. De enige échte nieuwe modus aan het onlineluik is dat er een spectator-mode is geïntroduceerd. Spelers die moeten wachten om te vechten kunnen zo snel een gevechtje meepikken, of spelers die hun duimen niet moe willen maken kunnen gewoon een heus tournament aanschouwen al werd het live op de televisie uitgezonden.

Maar toch, hoe goed deze game ook is, ze heeft ook zijn negatieve kanten. Eentje die de Marvel vs. Capcom-franchise al langer kwelt: het voorvallen van ongebalanceerde gevechten. Sommige personages zijn bijvoorbeeld veels te sterk ten opzichte van andere. Zo kan je met Wesker één en dezelfde combo blijven spammen, wat – zoals je kan raden – vooral voorvalt op het online slagveld. Dat maakt dat de speler die Wesker controleert in z’n vuistje lacht terwijl de anderen rage quitten. Een klein minpunt, dat wel, maar wel een minpunt.

Conclusie
Laat deze review echter niet afhangen van die laatste paragraaf. De waarheid is: de game overtreft alle verwachtingen en blijkt een enorm leuk alternatief voor die avonden waarop je met je vrienden eens die ultieme krachtmeting wilt houden. De introductie van de nieuwe personages is een gunstige aderlating, waardoor variatie plots hét kernwoord werd van deze titel. Het oppoetsen van de personages en de stadia maken dat deze game als nieuw aanvoelt en bij de beste in z’n genre kan gerekend worden. Al valt dat ongebalanceerde niet goed te spreken waardoor we ons jammer genoeg genoodzaakt zien om enkele punten van het eindresultaat af te trekken. Niet mee eens? Kom ons dan maar een ‘Objection!’ serveren op het online slagveld.

Voor jullie deze review beginnen lezen, moeten we drie zaken ophelderen. Ten eerste: de voltallige redactie van Gamercc.com bestaat uit mannen en jongens die zichzelf maar al te graag als mannen voordoen. Ten tweede: diezelfde mannen en manjongens zijn verlekkerd op bloedvergiet en sport, en spelen bijgevolg niets lievers dan vecht- en racegames. Ten derde: niemand kan iets uit zichzelf produceren dat door een toevallige passant zou kunnen worden bestempeld als dansmove (al is er één uitzondering, nietwaar John?). Er hing dan ook een rare sfeer in de lucht toen Just Dance 3, Ubisofts kaskraker, op de redactiedeurmat belandde. Wat blijkt? Deze game lijkt op maat geschreven van Bloeddorstige adolescenten voor wie 'Shuffling' een plaats is in Australië.

Console aanzetten, schijfje erin steken en dansen maar. Ziedaar de grote kracht van Just Dance, 's werelds succesvolste dansfranchise die onlangs met z'n derde worp op de proppen kwam. Zo succesvol zelfs, dat zelfs president Obama het niet kon laten om voor z'n eigen kinderen de game aan te schaffen. De game bouwt verder op de huidige tendens waar dansformats het televisielandschap op iedere nationale zender overheersen. Voor wie de serie een nobele onbekende is, leggen we het even uit. In de game krijg je liedjes voorgeschoteld waarop een personage op je scherm bewegingen zit uit te voeren. Jouw taak is om die moves perfect na te bootsen. Met een Kinect moet je dat doen met je hele lichaam, op de Wii of met je Move volstaat het al om enkel een handbeweging na te bootsen - al is dat natuurlijk een beetje valsspelen.

Er word namelijk van je verwacht dat je werkelijk danst en daar knelde op het eerste zicht letterlijk en figuurlijk voor ons het schoentje: wij kúnnen gewoon niet dansen. Maar, toegegevn, na een nummer enkele keren opnieuw te spelen begin je steeds door te hebben hoe je je lichaam op de beats moet laten bewegen en welke andere bewegingen er aan zitten te komen. Dat leverde ons zelfs de Trophy op van een nummer voor 80% quasi perfect uit te voeren. Een mijlpaal in ons danscarrière, wat ik jullie brom.

Meer dan 48 nummers worden je geserveerd, waar een mélange van verschillende genres niet vreemd is. Met Kiss, LMFAO en zelfs Bollywood is er voor ieder wat wils. Hoewel het merendeel van die nummers solo gespeeld worden (er danst telkens maar één iemand op het scherm) zijn er toch genoeg duetten en nummers om met een voltallige danscrew te spelen waardoor dit een partygame pur sang is. Alhoewel over dat laatste gediscussieerd kan worden. De game houdt namelijk bij hoeveel Sweat Points je hebt vergaard waardoor een fitnessworkout (er is zelfs een mogelijkheid om een eigen weekschema op te stellen om calorieën te verbranden) ook een van de leuke extra's is die de game biedt. Ik weet niet wat jullie verkiezen, maar de keuze tussen dansen op een tiental nummers dansen of dertig minuten gaan zwemmen is een makkelijke, me dunkt.

Met dansen en calorieën verbranden lijkt het misschien wel een huzarenstukje om überhaupt nog plezier te maken in deze game. De game biedt gelukkig nog tal van modi om je optimaal te vermaken. Zo moet je in de Simon Says-modus bijvoorbeeld op het juiste moment ronddraaien, schudden met je controller of zelfs stoppen met dansen. Dat maakt dat dit vooral in duo een enorm fijne modus is. Die verschillende modi unlock je trouwens met Mojo, punten die je verdiend door – je kan het al raden – te dansen op de nummers.

Gezond voor je lichaam en heel leuk dus, maar is dan wel iets slechts op deze titel aan te merken? Eigenlijk wel. Niet iedereen vindt alle liedjes op de schijf goed, en dus kunnen ze na verloop van tijd wel gaan vervelen. Een argument dat je echter voor iédere game kunt opbrengen. Iets wat dan weer nefast is voor een titel van deze allures, is dat de sensor van je console iets te onvergevingsgezind is. Moves die je perfect dacht uit te voeren komen als ‘gewoon’ of zelfs ‘slecht’ over. Vaak betekent dat je dan veel te dicht staat bij je sensor, maar dat is natuurlijk niet leuk voor gezinnen die met een ‘normale’ huiskamer moeten kampen.

Eveneens een demper op de feestvreugde is het eerder genoemde fenomeen dat je gewoon kan zwaaien met je Move of Wii-controller, waardoor er niet veel van dansen in huis komt. Wie in duet speelt en met z’n lichaam zit te schuddebuiken – lees: wie effectief moeite doet – komt dus ietwat bedrogen uit. Beter is dan de Xbox-versie, waar je inderdaad met je hele lichaam moet dansen of waar er zelfs een modus is om je eigen dansroutine in elkaar te steken.

Conclusie
Met Just Dance 3 heeft Ubisoft gedaan wat het moest doen: het succes van Just Dance 2 niet alleen evenaren, maar ook overklassen. Getuige daarvan is het persbericht dat kersvers is binnengerold, van Just Dance 3 zijn er namelijk al 25 miljoen stuks over de toonbank gegaan. Wij begrijpen die 25 miljoen dansfanaten: de modi zijn plezant en het dansen voelt – zelfs voor leken, daar kunnen we zelf van getuigen – aan alsof je echt in de discotheek zit rond te hossen. De dansen zijn echter ietwat onconventioneel waardoor je in diezelfde discotheek wat bekijks zult hebben – op de negatieve manier dan wel. Al kan dat moeilijk als een minpunt worden beschouwd – is iedere dans die je bij een professionele leraar/lerares kan aanleren niet onconventioneel? Juist ja. Jammer is dan echter dat de techniek het vaak laat afweten (de sensor detecteert niet alles even juist) , al kan dat natuurlijk aan onze eigen koppigheid en skills liggen. Bescheiden toppertje dus, al is deze game het best te genieten met een crew van vieren. Voor iedere persoon minder trek je maar een paar punten van onderstaande score af.

Moeders aller landen, verenigt u. Hoogstwaarschijnlijk zijn het jullie die deze review aan het lezen zijn om jullie te vergewissen of deze titel geschikt is voor jullie spruit. Wel, dat is-ie niet. De game infecteert de hersenen van jullie welp niet gewoon, het geeft die grijze massa gewoon snoeiharde orale seks. Toch zou het geen goed idee zijn om jullie kinderen van dit product te weerhouden. De game snijdt politieke thema’s aan en is niet bevreesd om taboes zoals druggebruik en prostitutie te doorbreken. Ach, wie houden we voor de gek: het geweld in de game is gratuit en zinloos, voorbijgangers in de kloten meppen voelt goed aan. De game is gewoon leuk en dat is misschien de grote kracht achter deze gehele franchise.

Een purperen dildo van anderhalve meter, sm-slaven die riksja’s voorttrekken terwijl ze ondertussen autogetunede liederen zingen, hoeren die je een kogel door de kop moet serveren en veel, heel veel blauwe ballen. Ziezo, meer hoeft u niet te weten, dat is Saints Row: The Third. Een game die zo over de top gaat, dat het die top al lang achter zich heeft gelaten en in de hoerenbuurt onderaan het dal zit te vertoeven. Een game die zó politiek incorrect is dat een derde ambtstermijn van George W. Bush zelfs schappelijker lijkt. Een game die gewoon zo leuk is dat we ‘m voor de rest van het komende jaar niet snel uit onze console zullen zien verdwijnen.

Pure fun is dus hét fundament van deze titel en dat kan je al afleiden bij het creëren van je personage. De customisatie-opties zijn zó divers dat je je er uren in kan verliezen. Je zou het nog niet zo gek kunnen bedenken of het is er. Normale businessmen, obese gimps in latexpakjes, sexy verpleegsters of zelfs zombies, voor ieder wat wils. Zelf kozen we voor een gespierde ghetto-homie gekleed in oranje G-string. Leuk detail: je kan zelfs de grootte van de slurf in die G-string bepalen, if you catch our drift. Wie in het verdere spelverloop niet helemaal overtuigd is van z’n personage kan altijd een plastisch chirurg bezoeken die, mits een prijsje, alles van je kan aanpassen. Inderdaad, zelfs de inhoud van die G-string.

Voor wie de serie niet kent, hier wat achtergrondinformatie: net zoals in de vorige edities speelt deze third person-titel zich af in Steelport. Je moet knokken om je oude gang, de Saints, z’n status van topmisdaadsyndicaat terug te bezorgen. Dat doe je door banken te overvallen, andere gangs om te leggen, winkeliers uitkopen of – en dat is het trademark van Saints Row – speciallekes zoals stront op gevels smeren om de verkoopswaarde van de kavelen te doen dalen. Je kan het dus wel al raden: de game neemt zichzelf niet al te serieus. Wat volgt is een rollercoaster aan missies die zo divers zijn dat grote voorbeeld Grand Theft Auto er een tipje aan kan zuigen. Het feit dat je in sommige missies tussen verschillende plotlijnen kan kiezen, levert een game op die zelfs na vier spelbeurten nieuw blijft wat de herspeelbaarheid van deze titel ver de hoogte in doet schieten.

Een van de vele veranderingen ten opzichte van de vorige games is de vijand die je deze keer moet bekampen. Dat zijn voor deze keer niet rivaliserende bendes (hoewel die er nog zijn), maar wel The Syndicate, een mafia die alle rivaliserende bendes in z’n zak wil krijgen en dus ook de jouwe. In de eerste missie schotelt dat syndicaat je voor een keuze: vervoeg ons, of sterf. Uiteraard kies je voor dat laatste wat dan resulteert in een van de meest spannende missies waarbij het haast leek alsof iemand z’n handen rondom onze nek had geknepen en stilletjesaan onze luchtpijp aan het dichtknijpen was.

Nieuwe wijn in oude zakken dus? Nee hoor, ontwikkelaar Volition Inc. heeft de graphics en controls zo hard onder handen genomen dat het een nieuw spel lijkt – net zoals het moet, dus. We beginnen bij de controls. Die voelden in de tweede telg van de franchise al goed aan, maar vooral bij het besturen van een voertuig ging de game de mist in. Hoewel het nog niet perfect is in deze titel (de auto’s remmen veels te onrealistisch), al is er enorm veel verbetering merkbaar. Slippen door de bochten bij een achtervolging was iets wat we in de vorige installaties probeerden te vermijden, nu lokten we ze net uit. De audio in deze game is in één woord fe-no-me-naal. Het geluid van kogels die langs je zoeven doen de haren op je armen omhoog staan, maar de crème de la crème wordt geserveerd met de voice-acting. De hoofdpersonages hebben allemaal een karakteriserende stem, die ook gezocht is in het milieu van de game. Zo lenen professioneel worstelaar Hulk Hogen en, euh, professioneel pornoster Sacha Grey hun stem aan een van de Saints Row-leden.

Daar eindigt het niet met de audio. De radiostations bieden een enorm wijd spectrum aan muziek die de game ten gepasten tijde op je loslaat. Zo klinkt mensen omleggen heel wat vreemder met Bach op de achtergrond van pakweg Kanye West. Qua graphics ziet het er degelijk uit, al valt het toch wat tegen. De felle kleuren en cartooneske texturen maken Saints Row, al had Volition Inc. toch wat meer oog mogen hebben voor detail. Af en toe lijken de wapens gepixeld en ogen lantaarnpalen soms gewoon hoekig. Maar toch, dat minieme verschil verbleekt in het niets als je kijkt naar wat deze game allemaal te bieden heeft.

Naast het – enorm verslavende verhaal – is het sandbox-element wat deze game zo groots heeft gemaakt. Het is dan ook logisch dat Volition Inc. dat dan ook ten top heeft willen drijven. De enorme hoeveelheid aan zijmissies (hoeren beschermen van hun pooier bijvoorbeeld) en collectibles (sekspoppen, iemand?) dragen eveneens hun steentje bij aan de levensduur van deze titel. Multiplayer-liefhebbers worden eveneens niet in de kou gelaten, want er is nu ook de mogelijkheid om de campagne aan te vatten met een vriend(in). Dat zorgt ervoor dat deze game nóg leuker wordt dan hij al is. Voor wie na de campagne zich nog graag online wil vermaken is er de nieuwe modus Whore Mode, gebaseerd op de quasi gelijknamige modus in de Gears of War-franchise. Deze keer zijn het wel geen monsters die verlekkerd zijn op je (rottende) vlees, dan wel hoeren en seksslaven.

Conclusie
De game heeft zoveel in z’n mars dat we het niet allemaal kunnen neerpennen in deze paragrafen. De mogelijkheid om naakt te skydiven, auto’s te carjacken met een bo-duke-em, de scheet in een fles… De lijst gaat maar door, we spelen de game nog iedere dag en blijven steeds nieuwigheden ontdekken. Maar één ding weten we zeker: deze game is pure fun, thans voor gamers die tegen een fikse stoot kunnen. De graphics vallen misschien ietwat tegen, maar staan in de schaduw van de variëteit die deze titel je serveert. Maak je dus klaar voor een cocktail van platte humor en onethische boodschappen waarbij gapende genitaliën nog het minst van je zorgen zijn. We raden iedere huisvrouw die haar spruit de game verbiedt dan ook aan om eens zelf lekker met die paarse dildo aan de slag te gaan om zo wat minder, vergeeft u ons Frans, bekakt door het leven te gaan. Topgame!