Lost Planet 2

Onze terugblik naar Lost Planet maakt ons blij. De game bevatte leuke bossfights, zeer goede graphics en lekker veel gebruik van Mech’s. Echter had de game ook te kampen met enorme tekorten zoals een grappling hook die op niets trok en ook een ondermaats save systeem. Daarnaast was de game ook enorm moeilijk (lees frustrerend). Echter was het toch een aangename titel, en komt Capcom logischer wijze met Lost Planet 2. Deze game heeft toch heel wat veranderingen tegenover de eerste third-person shooter…

Tien jaar na het einde van de eerste spel is de planeet E.D.N. III een beetje getransformeerd aangezien het ijs gesmolten is en er dus dezelfde elementen aanwezig zijn zoals op aarde zoals een jungle, een woestijn en ook geürbaniseerde omgevingen. Menselijke factions zijn het tegen elkaar op aan het nemen omwille van de thermische energie, maar terwijl is er ook de dreiging van de Akrid, buitenaardse wezens die het iedereen moeilijk maken… Het verhaal is origineel, maar het is niet speciaal genoeg om er bij stil te staan.

Maar om meteen met de deur in huis te vallen, de grootste verandering is de toevoeging van de co-operation tot maar liefst vier spelers. Het gehele spel is eigenlijk gebouwd rondom de co-operation modus, en dus is het alleen spelen eigen een extra’tje. Het is nog steeds leuk alleen, maar door de te zwakke A.I. van je buddies ga je al snel hunkeren naar menselijke teamgenoten. Hier ga je samen werken waarbij je voldoende uitrusting krijgt om een echt samenhorigheidsgevoel te creëren.

Je speelt dus de rol van een mens (verschillende skins mogelijk uiteraard) waarbij je grote wapens kan gebruiken en natuurlijk ook de Vital Suits (Mech’s). Deze Vital Suits kunnen zeer handig zijn tijdens gevechten aangezien ze toch een behoorlijk arsenaal aan wapens bezitten. Meestal moet je data posts gaan activeren op de spelwereld om zo verder in de omgeving te kunnen vertoeven. De opzet is dus simpel maar door de lastige akrid zal je sterven, maar met sterven bedoel ik honderd maal sterven!

Betreffende de gameplay kunnen we zeggen dat die vrij traag is, net zoals in Lost Planet zelf natuurlijk. Zeker als we shooters als Resident Evil 5 of Modern Warfare hiermee vergelijken zien we duidelijk het verschil. Je zal in de game ook te maken hebben met menselijke vijanden , om het verschil met de Akrid te maken, wat dus een goede zet is. Echter zijn de grote Akrid diegenen die de show stelen. Met de grootte van een voetbalstadion weet je echter wel waartegen je moet vechten. Elk van deze Akrid bevatten gloeiende plaatsen zodat je weet waar te schieten maar een paar rake klappen van deze wezens en het is over en out voor jou!

Thermische energie wordt verzameld door het doden van de Akrid, menselijke vijanden en ontplofgevaar. Deze energie geeft, je kan het al raden, een aanvulling van je healthbar. Ook je vrienden kan je wat thermische energie geven als ze weinig ‘leven’ hebben waardoor je kisten kan openen waarin betere wapens liggen, een goed systeem dus!

Echter ligt het probleem bij de Battle Gauge vinden wij hier… Je moet namelijk data posts activeren om je Battle Gauge aan te vullen, en zolang dat het geval is kan je respawnen als je dood gaat. Eenmaal deze Gauge leeg is, zit je met de gebakken peren. De opzet is dus eigenlijk zeer goed aangezien een respawningsysteem nodig is voor een game als deze, maar eenmaal je niet meer kan respawnen gaat de frustratie komen. Lost Planet 2 is namelijk gesplitst in episodes die nog eens in chapters zijn verdeelt met elk hun missies. De game saved enkel wanneer je een hele chapter uitspeeld…argh! Als je dus enkele missies hebt voltooid en je sterft terwijl de Battle Gauge leeg is ga je dus niet die missie opnieuw doen maar wel de gehele chapter! Dit is een systeem dat eigenlijk te ver gaat, en gewoon ronduit frustrerend.

Lost Planet 2 kan enorm leuk zijn, en is dat dan ook merendeels van de tijd, buiten deze frustratie-elementen. Daarnaast is teamplay natuurlijk wel heel belangrijk want lone wolfs horen niet echt in deze titel thuis. Het is samenwerken geblazen, en op die manier haal je het meeste plezier uit de game.

Iets wat lastig was in de eerste Lost Planet was de grappling hook. In deze sequel gebruik je deze enorm veel maar is het toch niet echt vloeiend te gebruiken. Ik ben er echter zeker van dat dit de bedoeling was van Capcom want het is tenslotte geen Just Cause 2 of Bionic Commando.

Grafisch ziet de game er enorm goed uit, en doet het ons soms echt wegdromen! De locaties zijn enorm indrukwekkend maar het hoogtepunt is uiteraard de Akrid wat bewijst wat voor een krachtige engine de game bevat. Er zijn zoveel verschillende wezens en geloof ons maar als we zeggen dat je zulke creaties nog nooit gezien hebt.

Daarnaast bevat de game een competitieve multiplayer, zoals we gewoon waren van de eerste game in de franshise. Er zijn modi zoals Elimination, Team Elimination, Data Post Battle, Akrid Egg Battle, Fugitive en Battle Series. Opvallend met deze multiplayer is dat de Vital Suits een opvallend grote rol speelt en je al snel iedereen naar zo’n VS ziet rennen bij het begin van een match. Er zijn zo’n tien maps aanwezig waarbij sommigen ook enorm groot zijn waarbij zowel aarde, lucht en water ten volle zal benut worden.

Je kan de karakters ook aanpassen in de multiplayer om zo je eigen unieke karakter te maken. En dat doet Capcom goed want er zijn genoeg tools om jezelf ‘anders’ te maken. Daarnaast kan je career punten winnen om nieuwe wapens, skins en vaardigheden te unlocken. Deze vaardigheden hebben dan ook wat weg van perks uit Call of Duty 4. Deze multiplayer is een zeer geslaagd component van de game geworden, waarbij er enorm veel gamers kunnen en waarschijnlijk zullen verslaafd geraken.

Conclusie
Capcom heeft het eigenlijk goed gedaan met Lost Planet 2 waarbij je een van de meest bombastische en indrukwekkendste actiescènes tot nu zal beleven en waarbij mooie graphics en vele uren gameplay hand in hand gaan. Echter is er ook een donkere zijde en dat is de frustratie dat de game teweeg brengt door de technisch eigenlijk niet doordacht genoeg te werk gaan. Niet iedereen is namelijk hardcore en extreem gefixeerd en moet de game vooral leuk blijven en dus niet – zoals nu het geval – een game dat je tegen de muur smijt maar daarna terug opraapt om verder te spelen.