Moeders aller landen, verenigt u. Hoogstwaarschijnlijk zijn het jullie die deze review aan het lezen zijn om jullie te vergewissen of deze titel geschikt is voor jullie spruit. Wel, dat is-ie niet. De game infecteert de hersenen van jullie welp niet gewoon, het geeft die grijze massa gewoon snoeiharde orale seks. Toch zou het geen goed idee zijn om jullie kinderen van dit product te weerhouden. De game snijdt politieke thema’s aan en is niet bevreesd om taboes zoals druggebruik en prostitutie te doorbreken. Ach, wie houden we voor de gek: het geweld in de game is gratuit en zinloos, voorbijgangers in de kloten meppen voelt goed aan. De game is gewoon leuk en dat is misschien de grote kracht achter deze gehele franchise.
Een purperen dildo van anderhalve meter, sm-slaven die riksja’s voorttrekken terwijl ze ondertussen autogetunede liederen zingen, hoeren die je een kogel door de kop moet serveren en veel, heel veel blauwe ballen. Ziezo, meer hoeft u niet te weten, dat is Saints Row: The Third. Een game die zo over de top gaat, dat het die top al lang achter zich heeft gelaten en in de hoerenbuurt onderaan het dal zit te vertoeven. Een game die zó politiek incorrect is dat een derde ambtstermijn van George W. Bush zelfs schappelijker lijkt. Een game die gewoon zo leuk is dat we ‘m voor de rest van het komende jaar niet snel uit onze console zullen zien verdwijnen.
Pure fun is dus hét fundament van deze titel en dat kan je al afleiden bij het creëren van je personage. De customisatie-opties zijn zó divers dat je je er uren in kan verliezen. Je zou het nog niet zo gek kunnen bedenken of het is er. Normale businessmen, obese gimps in latexpakjes, sexy verpleegsters of zelfs zombies, voor ieder wat wils. Zelf kozen we voor een gespierde ghetto-homie gekleed in oranje G-string. Leuk detail: je kan zelfs de grootte van de slurf in die G-string bepalen, if you catch our drift. Wie in het verdere spelverloop niet helemaal overtuigd is van z’n personage kan altijd een plastisch chirurg bezoeken die, mits een prijsje, alles van je kan aanpassen. Inderdaad, zelfs de inhoud van die G-string.
Voor wie de serie niet kent, hier wat achtergrondinformatie: net zoals in de vorige edities speelt deze third person-titel zich af in Steelport. Je moet knokken om je oude gang, de Saints, z’n status van topmisdaadsyndicaat terug te bezorgen. Dat doe je door banken te overvallen, andere gangs om te leggen, winkeliers uitkopen of – en dat is het trademark van Saints Row – speciallekes zoals stront op gevels smeren om de verkoopswaarde van de kavelen te doen dalen. Je kan het dus wel al raden: de game neemt zichzelf niet al te serieus. Wat volgt is een rollercoaster aan missies die zo divers zijn dat grote voorbeeld Grand Theft Auto er een tipje aan kan zuigen. Het feit dat je in sommige missies tussen verschillende plotlijnen kan kiezen, levert een game op die zelfs na vier spelbeurten nieuw blijft wat de herspeelbaarheid van deze titel ver de hoogte in doet schieten.
Een van de vele veranderingen ten opzichte van de vorige games is de vijand die je deze keer moet bekampen. Dat zijn voor deze keer niet rivaliserende bendes (hoewel die er nog zijn), maar wel The Syndicate, een mafia die alle rivaliserende bendes in z’n zak wil krijgen en dus ook de jouwe. In de eerste missie schotelt dat syndicaat je voor een keuze: vervoeg ons, of sterf. Uiteraard kies je voor dat laatste wat dan resulteert in een van de meest spannende missies waarbij het haast leek alsof iemand z’n handen rondom onze nek had geknepen en stilletjesaan onze luchtpijp aan het dichtknijpen was.
Nieuwe wijn in oude zakken dus? Nee hoor, ontwikkelaar Volition Inc. heeft de graphics en controls zo hard onder handen genomen dat het een nieuw spel lijkt – net zoals het moet, dus. We beginnen bij de controls. Die voelden in de tweede telg van de franchise al goed aan, maar vooral bij het besturen van een voertuig ging de game de mist in. Hoewel het nog niet perfect is in deze titel (de auto’s remmen veels te onrealistisch), al is er enorm veel verbetering merkbaar. Slippen door de bochten bij een achtervolging was iets wat we in de vorige installaties probeerden te vermijden, nu lokten we ze net uit. De audio in deze game is in één woord fe-no-me-naal. Het geluid van kogels die langs je zoeven doen de haren op je armen omhoog staan, maar de crème de la crème wordt geserveerd met de voice-acting. De hoofdpersonages hebben allemaal een karakteriserende stem, die ook gezocht is in het milieu van de game. Zo lenen professioneel worstelaar Hulk Hogen en, euh, professioneel pornoster Sacha Grey hun stem aan een van de Saints Row-leden.
Daar eindigt het niet met de audio. De radiostations bieden een enorm wijd spectrum aan muziek die de game ten gepasten tijde op je loslaat. Zo klinkt mensen omleggen heel wat vreemder met Bach op de achtergrond van pakweg Kanye West. Qua graphics ziet het er degelijk uit, al valt het toch wat tegen. De felle kleuren en cartooneske texturen maken Saints Row, al had Volition Inc. toch wat meer oog mogen hebben voor detail. Af en toe lijken de wapens gepixeld en ogen lantaarnpalen soms gewoon hoekig. Maar toch, dat minieme verschil verbleekt in het niets als je kijkt naar wat deze game allemaal te bieden heeft.
Naast het – enorm verslavende verhaal – is het sandbox-element wat deze game zo groots heeft gemaakt. Het is dan ook logisch dat Volition Inc. dat dan ook ten top heeft willen drijven. De enorme hoeveelheid aan zijmissies (hoeren beschermen van hun pooier bijvoorbeeld) en collectibles (sekspoppen, iemand?) dragen eveneens hun steentje bij aan de levensduur van deze titel. Multiplayer-liefhebbers worden eveneens niet in de kou gelaten, want er is nu ook de mogelijkheid om de campagne aan te vatten met een vriend(in). Dat zorgt ervoor dat deze game nóg leuker wordt dan hij al is. Voor wie na de campagne zich nog graag online wil vermaken is er de nieuwe modus Whore Mode, gebaseerd op de quasi gelijknamige modus in de Gears of War-franchise. Deze keer zijn het wel geen monsters die verlekkerd zijn op je (rottende) vlees, dan wel hoeren en seksslaven.
Conclusie
De game heeft zoveel in z’n mars dat we het niet allemaal kunnen neerpennen in deze paragrafen. De mogelijkheid om naakt te skydiven, auto’s te carjacken met een bo-duke-em, de scheet in een fles… De lijst gaat maar door, we spelen de game nog iedere dag en blijven steeds nieuwigheden ontdekken. Maar één ding weten we zeker: deze game is pure fun, thans voor gamers die tegen een fikse stoot kunnen. De graphics vallen misschien ietwat tegen, maar staan in de schaduw van de variëteit die deze titel je serveert. Maak je dus klaar voor een cocktail van platte humor en onethische boodschappen waarbij gapende genitaliën nog het minst van je zorgen zijn. We raden iedere huisvrouw die haar spruit de game verbiedt dan ook aan om eens zelf lekker met die paarse dildo aan de slag te gaan om zo wat minder, vergeeft u ons Frans, bekakt door het leven te gaan. Topgame!
| |
|
| Uitgever |
THQ
|
|
| Ontwikkelaar |
Volition, Inc. |
| Platform |
PC, PS3, Xbox 360 |
| Leeftijd |
18+ |
| Releasedate |
18/11/2011 |
Score
|
92%
|
