Voor jullie deze review beginnen lezen, moeten we drie zaken ophelderen. Ten eerste: de voltallige redactie van Gamercc.com bestaat uit mannen en jongens die zichzelf maar al te graag als mannen voordoen. Ten tweede: diezelfde mannen en manjongens zijn verlekkerd op bloedvergiet en sport, en spelen bijgevolg niets lievers dan vecht- en racegames. Ten derde: niemand kan iets uit zichzelf produceren dat door een toevallige passant zou kunnen worden bestempeld als dansmove (al is er één uitzondering, nietwaar John?). Er hing dan ook een rare sfeer in de lucht toen Just Dance 3, Ubisofts kaskraker, op de redactiedeurmat belandde. Wat blijkt? Deze game lijkt op maat geschreven van Bloeddorstige adolescenten voor wie 'Shuffling' een plaats is in Australië.
Console aanzetten, schijfje erin steken en dansen maar. Ziedaar de grote kracht van Just Dance, 's werelds succesvolste dansfranchise die onlangs met z'n derde worp op de proppen kwam. Zo succesvol zelfs, dat zelfs president Obama het niet kon laten om voor z'n eigen kinderen de game aan te schaffen. De game bouwt verder op de huidige tendens waar dansformats het televisielandschap op iedere nationale zender overheersen. Voor wie de serie een nobele onbekende is, leggen we het even uit. In de game krijg je liedjes voorgeschoteld waarop een personage op je scherm bewegingen zit uit te voeren. Jouw taak is om die moves perfect na te bootsen. Met een Kinect moet je dat doen met je hele lichaam, op de Wii of met je Move volstaat het al om enkel een handbeweging na te bootsen - al is dat natuurlijk een beetje valsspelen.
Er word namelijk van je verwacht dat je werkelijk danst en daar knelde op het eerste zicht letterlijk en figuurlijk voor ons het schoentje: wij kúnnen gewoon niet dansen. Maar, toegegevn, na een nummer enkele keren opnieuw te spelen begin je steeds door te hebben hoe je je lichaam op de beats moet laten bewegen en welke andere bewegingen er aan zitten te komen. Dat leverde ons zelfs de Trophy op van een nummer voor 80% quasi perfect uit te voeren. Een mijlpaal in ons danscarrière, wat ik jullie brom.
Meer dan 48 nummers worden je geserveerd, waar een mélange van verschillende genres niet vreemd is. Met Kiss, LMFAO en zelfs Bollywood is er voor ieder wat wils. Hoewel het merendeel van die nummers solo gespeeld worden (er danst telkens maar één iemand op het scherm) zijn er toch genoeg duetten en nummers om met een voltallige danscrew te spelen waardoor dit een partygame pur sang is. Alhoewel over dat laatste gediscussieerd kan worden. De game houdt namelijk bij hoeveel Sweat Points je hebt vergaard waardoor een fitnessworkout (er is zelfs een mogelijkheid om een eigen weekschema op te stellen om calorieën te verbranden) ook een van de leuke extra's is die de game biedt. Ik weet niet wat jullie verkiezen, maar de keuze tussen dansen op een tiental nummers dansen of dertig minuten gaan zwemmen is een makkelijke, me dunkt.
Met dansen en calorieën verbranden lijkt het misschien wel een huzarenstukje om überhaupt nog plezier te maken in deze game. De game biedt gelukkig nog tal van modi om je optimaal te vermaken. Zo moet je in de Simon Says-modus bijvoorbeeld op het juiste moment ronddraaien, schudden met je controller of zelfs stoppen met dansen. Dat maakt dat dit vooral in duo een enorm fijne modus is. Die verschillende modi unlock je trouwens met Mojo, punten die je verdiend door – je kan het al raden – te dansen op de nummers.
Gezond voor je lichaam en heel leuk dus, maar is dan wel iets slechts op deze titel aan te merken? Eigenlijk wel. Niet iedereen vindt alle liedjes op de schijf goed, en dus kunnen ze na verloop van tijd wel gaan vervelen. Een argument dat je echter voor iédere game kunt opbrengen. Iets wat dan weer nefast is voor een titel van deze allures, is dat de sensor van je console iets te onvergevingsgezind is. Moves die je perfect dacht uit te voeren komen als ‘gewoon’ of zelfs ‘slecht’ over. Vaak betekent dat je dan veel te dicht staat bij je sensor, maar dat is natuurlijk niet leuk voor gezinnen die met een ‘normale’ huiskamer moeten kampen.
Eveneens een demper op de feestvreugde is het eerder genoemde fenomeen dat je gewoon kan zwaaien met je Move of Wii-controller, waardoor er niet veel van dansen in huis komt. Wie in duet speelt en met z’n lichaam zit te schuddebuiken – lees: wie effectief moeite doet – komt dus ietwat bedrogen uit. Beter is dan de Xbox-versie, waar je inderdaad met je hele lichaam moet dansen of waar er zelfs een modus is om je eigen dansroutine in elkaar te steken.
Conclusie
Met Just Dance 3 heeft Ubisoft gedaan wat het moest doen: het succes van Just Dance 2 niet alleen evenaren, maar ook overklassen. Getuige daarvan is het persbericht dat kersvers is binnengerold, van Just Dance 3 zijn er namelijk al 25 miljoen stuks over de toonbank gegaan. Wij begrijpen die 25 miljoen dansfanaten: de modi zijn plezant en het dansen voelt – zelfs voor leken, daar kunnen we zelf van getuigen – aan alsof je echt in de discotheek zit rond te hossen. De dansen zijn echter ietwat onconventioneel waardoor je in diezelfde discotheek wat bekijks zult hebben – op de negatieve manier dan wel. Al kan dat moeilijk als een minpunt worden beschouwd – is iedere dans die je bij een professionele leraar/lerares kan aanleren niet onconventioneel? Juist ja. Jammer is dan echter dat de techniek het vaak laat afweten (de sensor detecteert niet alles even juist) , al kan dat natuurlijk aan onze eigen koppigheid en skills liggen. Bescheiden toppertje dus, al is deze game het best te genieten met een crew van vieren. Voor iedere persoon minder trek je maar een paar punten van onderstaande score af.
| |
|
| Uitgever |
Ubisoft
|
|
| Ontwikkelaar |
Ubisoft Paris |
| Platform |
PS3, Wii, Xbox 360 |
| Leeftijd |
3+ |
| Releasedate |
09/12/2011 |
Score
|
86%
|
). Voor de rest vind ik het wel superleuk!
