Ultimate Marvel vs. Capcom 3 review

Hoewel de voltallige redactie van Gamercc.com uit pacifisten bestaat, draaien we er onze hand niet voor om om elkaar eens een goed pak rammel te geven. Een virtueel pak dan welteverstaan, en gelukkig kunnen we rekenen op de goodwill van diverse uitgevers om ons de software te bezorgen waarmee dat mogelijk is. Hofleverancier supème: Capcom. De ontwikkelaar kwam in februari 2011 met Marvel vs. Capcom 3 op de proppen en doet dat riedeltje in minder dan een jaar nog eens over met Ultimate Marvel vs. Capcom 3. Hoewel de titel anders laat vermoeden is dit niet slechts gewoon een upgrade van de eerder vernoemde derde telg in de franchise. Waarom niet? Daarvoor heb je onderstaande review.

Wie onze review van Marvel vs. Capcom 3 heeft gelezen, weet dat die niet mals was. In vergelijking met de nummer twee in de reeks zag het er heel veel beter uit – en vooral: speelde het ook veel beter – maar toch liet de game vooral steken vallen als het op gameplay aankwam. De comic-achtige filter waarin de game doordrenkt werd, werkte nog altijd niet echt en de tag team-modus was niet echt de reden waarom een doorgewinterde gamer deze titel zou moeten verkiezen boven een van z’n rechtstreekse concurrenten.

Ultimate Marvel vs. Capcom 3 biedt soelaas voor die problemen en als bonus geven ze er nog eens twaalf (12!) extra personages om elkaars gehemelte door te meppen mee. Een greep in de hoek van Marvel: Iron Fist, Doctor Strange en Ghost Rider. De hoek van Capcom levert dan weer Nemesis, Phoenix Wright en onze favoriet Frank West (jep, diezelfde Frank West van Dead Rising!). Wat leuk is aan deze titel is dat iedere vechter een meer persoonlijke vechtstijl heeft gekregen. Advocaat Phoenix Wright bijvoorbeeld heeft er drie verschillende: investigation, court en turnabout. Zo moet je tijdens het vechten bewijzen verzamelen (investigation) die je mits een speciale toetsencombinatie in de rechtbank (court) kan voorleggen. Vind je drie goede stukken, dan kan je mits z’n typisch slagwoord ‘Objection!’ z’n tegestander met een combo van jewelste opzadelen.

Frank West kan dan weer zijn moves upgraden door foto’s te trekken van z’n tegenstander. Zijn extra’s zijn dan bijvoorbeeld het gooien van zombies of het gebruiken van de speciale combowapens uit de Dead Rising-serie. Zo gaat het riedeltje verder voor de rest van de personages, waarbij ieder van hen over een uitgebreid scala beschikt aan wapens en combo’s. Rocket Raccoon van de Marvel-kant kan zich bijvoorbeeld een gat in de grond boren om aanvallen te ontwijken. Een andere extra in deze titel is de introductie van acht nieuwe stages waarop je je vechtkunsten kan tentoonstellen. Ook hebben de ‘oudere’ personages in de reeks een make-over gekregen waar vooral een appel werd gedaan op de fanbase.

Zo is de hyperbeam van Iron Man een pak sneller geworden waardoor het plots weer léuk werd om met hem te vechten. Ryu heeft dan weer een pak nieuwe moves die de snelheid van het licht niet schuwen en Resident’s Chris Redfield kan zijn vervloekte geweercombo’s dan weer annuleren. Dit alles neemt met zich mee dat pro’s op de eerdere titel zich genoodzaakt voelen om hun gevechtsschema helemaal overboord te gooien en opnieuw de moves moeten instuderen. Of dat nu een voor- of nadeel is laten we in het midden. Het échte voordeel aan dit alles is dat de game echter veel sneller en leuker speelt.

De Mission Mode heeft eveneens een make-over gekregen. Nog altijd gedrenkt in die typische grafische novelle-stijl, al werkt het in deze titel wél. Dat is hoogstwaarschijnlijk het gevolg van het feit dat iedere spelers in de game over tien missies beschikt, waardoor afwisseling en variëteit een lust voor het oog is. Laat die tien missies je echter niet in de waan laten dat je deze game in no-time uitgespeeld zult hebben. De game heeft 51 personages, en we zijn zeker dat jullie genoeg wiskunde hebben gehad om uit te rekenen hoeveel missies dat nu eigenlijk zijn. De enige échte nieuwe modus aan het onlineluik is dat er een spectator-mode is geïntroduceerd. Spelers die moeten wachten om te vechten kunnen zo snel een gevechtje meepikken, of spelers die hun duimen niet moe willen maken kunnen gewoon een heus tournament aanschouwen al werd het live op de televisie uitgezonden.

Maar toch, hoe goed deze game ook is, ze heeft ook zijn negatieve kanten. Eentje die de Marvel vs. Capcom-franchise al langer kwelt: het voorvallen van ongebalanceerde gevechten. Sommige personages zijn bijvoorbeeld veels te sterk ten opzichte van andere. Zo kan je met Wesker één en dezelfde combo blijven spammen, wat – zoals je kan raden – vooral voorvalt op het online slagveld. Dat maakt dat de speler die Wesker controleert in z’n vuistje lacht terwijl de anderen rage quitten. Een klein minpunt, dat wel, maar wel een minpunt.

Conclusie
Laat deze review echter niet afhangen van die laatste paragraaf. De waarheid is: de game overtreft alle verwachtingen en blijkt een enorm leuk alternatief voor die avonden waarop je met je vrienden eens die ultieme krachtmeting wilt houden. De introductie van de nieuwe personages is een gunstige aderlating, waardoor variatie plots hét kernwoord werd van deze titel. Het oppoetsen van de personages en de stadia maken dat deze game als nieuw aanvoelt en bij de beste in z’n genre kan gerekend worden. Al valt dat ongebalanceerde niet goed te spreken waardoor we ons jammer genoeg genoodzaakt zien om enkele punten van het eindresultaat af te trekken. Niet mee eens? Kom ons dan maar een ‘Objection!’ serveren op het online slagveld.