Neverdead review

Het is de heilige graal waar zowat alle wereldveroveraars op verlust zijn: onsterfelijkheid. Menig bloed vloeide al om dat van zichzelf onkwetsbaar te maken. Nu ja, er is een duidelijk verschil tussen onkwetsbaarheid en onsterfelijkheid. Eentje dat duidelijk wordt gemaakt in Neverdead, Konami’s nieuwste waarin zo’n onsterfelijke je tracht te bewijzen dat nooit doodgaan eigenlijk kommer en kwel is.

Protagnist Bryce is de onsterfelijke van dienst en rond zijn personae heeft ontwikkelaar Rebellion een hele mythologie opgehangen. Bryce is namelijk een demonenhunter, die zo’n vijfhonderd jaar geleden door de demonenkoning Astaroth werd vervloekt met onsterfelijkheid toen Bryce z’n teerbeminde vrouw naar de eeuwige jachtvelden schoot, sneed, vermaalde. Tegenwoordig vult hij zijn dagen om tegen betaling demonen op te jagen met zijn privédetective-sidekick.

Nu denk je ongetwijfeld ‘toch niet zo erg? Ontsterfelijkheid?’ Want dat dachten wij namelijk ook. Stel je echter nu eens voor dat je de pijn steeds blijft voelen als een van je ledematen in de lucht vliegt (iets wat in deze game meer regel dan uitzondering is). Juist ja, een vloek. Dit is meteen ook dé grote kracht van Nederdead. Je kan als speler nooit doodgaan, wat meteen een aderlating is voor de gamers die niet houden van checkpoint na checkpoint opnieuw te starten. Wat dat echter met zich meeneemt is dat je vrouwelijke sidekick niét onsterfelijk is waardoor je ten gepasten tijde in de bres moet springen om haar hachje te redden.

Zoals al twee keer aangehaald is de kans groot (nou ja, 100%) dat je af en toe een ledemaat verliest. Dat gaat van je benen, tot armen en zelfs je hoofd. Raak je bijvoorbeeld een been kwijt, dan kan je huppelend verder springen op je ene been om je vijanden te raken. Raak je je armen kwijt, dan ben je genoodzaakt de demonen op te jagen met je tanden. Soms gebeurt het zelfs dat je met een explosie al je ledematen kwijtspeelt en je met je romp opgezadeld bent. Wat dan? Twee opties: je wacht tot ze teruggroeien óf je zoekt ze zelf op het slagveld en plant ze terug aan je lichaam. Plezier gegarandeerd, vooral wanneer je met je hoofd zit rond te tollen en je armen en benen aan de plaatsen bevestigt waar je oren staan.

Bovendien kan je ook zelf kiezen wanneer je je ledematen verliest. Bryce kan bijvoorbeeld zijn kop afrukken en het op een hoger gelegen plaats gooien om een puzzel op te lossen, of door een basketring. Dat laatste levert je trouwens een achievement op, dus je hebt geen reden om het niet te doen. Bovendien levert die onsterfelijkheid een leuke extra op. Je kan namelijk jezelf in de fik steken en zo de demonen in de fik steken, zonder dat je daar écht schade van hebt.

Plezier is een van de drijfveren waar deze titel op voortkabbelt. Zo krijg je verder in het verhaal niet alleen snedige opmerkingen van de protagonist (hij heeft z’n techniek om grappige opmerkingen te maken voor 500 jaar kunnen perfectioneren) maar ook anekdotes uit z’n verleden waarbij er vaak raakvlaken zijn met historische personages. Zo werd hij in het verleden verward voor Louis XIV en hebben enkele boeren hem onthoofd. Geen erg, want dat hoofd groeit toch terug.

Een ander fenomenaal pluspunt in deze titel is de soundtrack. Dit keer niet de bekende hit Heads Will Roll, wel een hele discografie van Megadeth die de gevechten ondersteunen met heerlijk gitaargeweld waarbij je haast je eigen armen eruit zou rukken om er vijanden te lijf mee te gaan. Die vijanden zijn dus demonen, al ziet het merendeel eruit alsof het puppies zijn die op een rotje zaten te knabbelen en op vleesetende bloemen met enkele misplaatste tanden. Niet bepaald angstwekkend, maar daar aast deze game ook niet op.

Hoe speelt deze titel nu eigenlijk? Wel, wat je van dit alles kan verwachten. Een hyperkinetische third person shooter waarbij je steevast je vinger op de trigger moet houden omdat gevaar achter iedere hoek loert. Die trekker varieert van wapen tot wapen die je tevens kan upgraden mits je genoeg experience points verzamelt. Een van onze favoriete wapens is het melêezwaard waarover Bryce beschikt. Hanteer je dat, kan je via je analoge stick kiezen in welke richting je snijdt en dus welk ledemaat je van de demon afhakt (al kan je meestal niet van de vleeshomp opmaken wat nu een ledemaat is en wat niet).

Wat opvalt aan Neverdead is dat het een mix is van Japans surrealisme en Westerse actie. Die combinatie valt in vrijwel alles te bespeuren (de Westerse humor, Japanse vijanden) al is dat een combo die niet altijd werkt. Het shootergedeelte is voor het Westerse gedeeltje van de wereld té oosters en vice versa. Voor onze contereien gaat het namelijk te snel en zijn de levels en landschappen te surrealistisch. Bovendien laat het shootergedeelte (toch een belangrijk aspect in een shooter) vaak te wensen over (het mikken gaat niet altijd even vlot) en zijn de bugs niet op vier ledematen te tellen.

Conclusie
Nederdead is een van de meest leuke third person shooters die we ooit in onze consoleschuif hebben mogen proppen. De game biedt een enorm scala aan emoties, waarbij plezier met stip op één staat. De humor en de gameplay zijn zo verfrissend dat je deze titel met al even veel plezier uit zal spelen. Dat contrasteert dan weer met de clash tussen culturen en de gebrekige bugs die ervoor zorgen dat het spel iets van plezierwaarde verliest. Toch, bescheiden toppertje!