We zetten de feiten even op een rijtje: ja, Catherine is aartsmoeilijk, ja, de game is misschien wel de meest vreemde die we al tussen onze handpalmen hebben zien passeren en neen, we hebben helemaal geen flauw idee hoe we deze game moeten classificeren. De ene reviewer noemt het een puzzelgame, voor de andere is het dan weer actie, terwijl het voor een derde kerel de nieuwe Heavy Rain is. Die onwetendheid, dat irrationele van het rationele is meteen ook de grote kracht van Catherine. Een game die je letterlijk nachtmerries bezorgt in een zoete droom. Een game die je brein van twee walletjes laat eten. Een game… Of toch niet?
Even een korte anekdote. De eerste keer dat we van Catherine hoorden was enkele jaren geleden. De game werd ons als revolutionair voorgesteld – een woord dat niet zelden valt op zulke presentaties – en de screens die het vertelseltje accompagneerden lieten ons eigenlijk in het ongewisse: we wisten niet of ze bij Atlus gek waren geworden of niet. De footage schotelde ons gameplay voor waarin je sms-berichten moest sturen, waar je een toren moest beklimmen terwijl kannibalistische baby’s je achternazitten en waarbij schapen gecombineerd met de nodige blonde babes de rest van de game moesten opvullen. We geloofden niet wat we zagen, we wisten niet wat we zagen.
Zelfs na een eerste speelbeurt blijf je met eenzelfde gevoel in je achterhoofd zitten. Waar ging deze game nu eigenlijk over? Wel, dat is eigenlijk het meest voor de hand liggende antwoord in dit hele reviewvehikel. De game is niet meer dan een puzzelgame, waarbij je de piek van een toren moet bereiken voordat de volledige onderkant ervan wordt opgeslokt. Een taak die makkelijker klinkt dan hij is, want als je weet dat de game op easy al niet te doen is, dan weet je dat het serieus is. Bovendien werd er voor de Amerikaanse en Europese release de moeilijkheidsgraad van deze titel nog wat naar beneden gehaald. Dat gepuzzel is echter wat er aan de oppervlakte borrelt, wie dieper graaft ondekt de echte kracht van Catherine: het verhaal.
In Catherine verplaats je jezelf in de huid van protagonist Vincent Brooks. Vincent staat op het punt zich te verloven met z’n vaste vriendin Katherine, tot de rondborstige, welwillende blondine Catherine roet in het eten komt strooien. Ze brengt Vincents hoofd op hol, waardoor je je genoodzaakt voelt om ‘m te helpen in z’n keuzes en uiteindelijk zo de dag door te komen. De keuzes die je maakt hebben een direct gevolg op de verdere plotlijn van de game. Blijf je trouw en kies je voor Katherine, dan speel je een ander verhaal dan wanneer je beslist dat het vlees zwak is. Getormenteerd tussen die twee vuren moet Vincent ’s nachts nachtmerries doorstaan, die eigenlijk niet meer zijn dan testen die Vincents geweten en lusten moeten sussen, dan wel opwekken. Hierin is Vincent niet alleen. Andere getormenteerde zielen voelen Vincents pijn, ze zijn namelijk de andere mannen uit de naamloze stad waarin deze game zich afspeelt. Maatschappijkritiek ten top, want in de vorm van schapen moeten ze zich waard achten, zich bewijzen tegenover hun wederhelft.
Deze zeer pikante ondertoon maakt dat dit eigenlijk de enige game is waar we het label 18+ op zouden plakken, zelfs al is hij dus niet meer dan een puzzelgame voor gevorderden. Dat de gameplay dan ook van een onorthodoxe toets is voorzien zal je dan ook niet verbazen. Wanneer Vincent zich niet uit de klauwen van wraatzuchtige baby’s en wraakzuchtige skeletten zit te ontvluchten, zit hij zich een stuk in z’n kraag te zuipen in de plaatselijke kroeg, peinzend over z’ nleven en hoe het nu allemaal verder moet gaan. Is het een held of een antiheld? We weten het zelf nog niet, maar als een game een gevoelige noot weet te raken door gewoon een ander nummer op de jukebox aan te klikken, dan is die game goed bezig.
Van de makers van Persona 3 en 4 had je dit allemaal natuurlijk kunnen verwachten, al zou je denken dat ze ondertussen wel de fouten in die games hebben opgemerkt in de hoop dat ze dat in een volgende titel kunnen vermijden. Wel, die volgende titel is Catherine geworden en neen, dezelfde fouten als in Persona zitten er nog in. Het karma-systeem bijvoorbeeld, waarbij er simpelweg een teveel aan opties en verhaallijnen bestaat. Dat karma-systeem doorbreekt echter de illusie van echt sociaal contact omdat de meter na iedere dialoogkeuze in beeld springt. Dit zet je met je beide voeten op de grond waardoor je je niet helemaal kunt verliezen in deze titel. Iets waar we dan géén opmerkingen over kunnen maken is het feit dat je als personage wel degelijk groeit in deze game. Vincent kweekt een geweten als het ware en groeit van levensfase naar levensfase, van jongen naar man in casu.
Conclusie
Dat Catherine een van de meest bizarre games is die we ooit gespeeld hebben, bewijst het feit dat we eigenlijk niet goed wisten of dit nu een slechte game is, dan wel een meesterwerk. We kunnen nu met zekerheid neerpennen dat het wel degelijk over dat laatste gaat. Dit is gewoon geen game, dit is een simulatie van hoe je moet omgaan met verdriet, verlies, geluk en blijdschap. Dat is natuurlijk, als je de game toelaat om in je hart binnen te dringen. Gamers die in deze titel dan enkel een puzzelgame zien waarin je met schaapmannen een toren moet zien te beklimmen zullen hier dan ook niets aan vinden. Niet voor iedereen weggelegd, maar mocht dit wél voor jou zijn, je mag er zeker van zijn dat je je keuze niet betreurt.
| |
|
| Uitgever |
Atlus, Deep Silver |
|
| Ontwikkelaar |
Atlus Persona Team |
| Platform |
PS3, Xbox 360 |
| Genre |
Rpg/Puzzel |
| Leeftijd |
18+ |
| Releasedate |
10/02/2011 |
Score
|
88%
|
