Hoewel we bij Gamercc.com voor niets terugdeinzen, kan je ons toch nooit overtuigen om mee te doen met zo’n nachtdropping bij de plaatselijke jeugdbeweging. De kans is groot dat we ons in een balletje oprollen en hardnekkig onze sluitspier proberen toe te knijpen zonder daarbij een kik te maken. Want, de duisternis en alles wat daarmee samenhangt is niets voor ons. Een game spelen waarin diezelfde duisternis je vriend is, lijkt dan eerder een psychopathische vorm van therapie dan een poging tot amusementswaarde. Maar wat blijkt? The Darkness II vervult die rol warempel verrukkelijk. Meer zelfs, na ons een enkele keer door de campagne te worstelen schuwen we het licht en mijden we overdag de straat op te gaan.
Het is alweer een tijdje geleden dat we The Darkness in onze consoleschuif duwden. Een debutant die het helemaal niet slecht deed, zowel op het vlak van gameplay als sfeer. Sterker nog, de dood van Jenny is nog altijd een van de meest melancholische, melodramatische momenten die we in ons – toch al zeer lange – gamebestaan hebben gekend. Dit keer doet dezelfde protagonist ook in deze nieuwe titel z’n intrede. Jacky Estacado, badass suprème, heeft z’n dagen als bediende van het duistere afgezworen en wijdt z’n verdere leven aan het - niet minder sinistere – leiden van een misdaadsyndicaat. Dat, tot enkele mombakkesen roet in het eten strooien en Jacky’s leven voor een tweede maal op z’n kop zetten. Immer kwaadkijkende Jacky ziet zich genoodzaakt z’n duistere krachten terug te gebruiken om zo te weten te komen wie het op hem gemunt heeft, en ondertussen nog eens te ontdekken wie de moordenaar van Jenny is en hoe de slechteriken zoveel over hem weten.
Om dat te weten te komen kan je in de (korte) campagne een beroep doen op enkele wapens. Je blaffers bijvoorbeeld, die je van de slechteriken kan oppakken en zelfs kan dualwielden. Of dat nu simpele handguns, uzi’s of shotguns zijn is volledig jouw keuze. De andere wapenset waarover je beschikt zijn echter de meest leuke. Dat zijn je twee Darkness-armen die bovenaan je scherm rondhangen. Door enkele simpele knoppencombinaties kan je die gebruiken om voorwerpen vast te pakken waarmee je een tegenstander doorboort, om een pak slaag uit te delen aan of – en dat is de meest leuke manier - om diezelfde tegenstanders gewoon vast te pakken en te executeren. Die executies zijn misschien wel de meest brutale die we van een game gewoon zijn. Zo kan je de benen van een vijand vastgrijpen om ‘m vervolgens in tweeën te trekken, in de lengte welteverstaan. Brutaal, net zoals we dus zeiden.
Die mix van melêe-actie gecombineerd met schietgeweld levert misschien wel de meest frisse en vernieuwende gameplay op die we van games als deze gewoon zijn. Zo kan je je tegenstanders eerst lekschieten, om ‘m dan te trakteren op enkele rake klappen van je Darkness-armen, en dat door slechts enkele drukken op je achterste triggers – zonder dat je daarbij kramp in je vingers krijgt. Die brutaliteit krijgt nog een extra dimensie wanneer je weet dat je bij iedere kill duistere essentie verdient die je kan omzetten in nieuwe eigenschappen of vechttechnieken. Zo is er eentje waarmee je de harten van overleden vijanden kan verorberen om zo wat gezondheid terug te winnen.
Enorm fijne gameplay dus met een leuk verhaal, maar zoals eerder vermeld beslaat dat maar een uur of acht. Een welgekomen toevoeging is dan ook de mogelijkheid om een New Game+ op te starten, waarbij je het verhaal nog eens kan doorlopen met de gekochte upgrades die je in je eerste verhaalloopbaan hebt verworven. Is het dat dan helemaal? Welnee, want we hebben het nog niet over de vendetta’s gehad, The Darkness’ mogelijkheid om deze game in multiplayer aan te pakken. In die vendetta-scenario’s speel je enkele hoofdstukken opnieuw van het verhaal, in de huid van vier verschillende personages: sluipmoordenaar Inugami, Mossad-agente Shoshanna, houthakker Jimmy Wilson en medicijnman J.P. DuMond. Vier personages die af en toe komen piepen in het verhaal en zo dus ook even in de spotlights mogen staan. Leuke extra, al kan je die Vendetta’s natuurlijk ook solo spelen – mocht je geen vrienden hebben die over The Darkness II beschikken of mocht je gewoon geen vrienden hebben.
Hoewel we verzot waren op de game, waren we minder happig op de Vendetta-modus. De elementen die de single player zo groots maken, verdwijnen uit beeld bij deze modus. Jammer, al is die extra dan ook niet meer dan een extra. Een fijne welteverstaan. Een ander miniem minpunt aan deze titel zijn eveneens de graphics, die vallen goed mee, al verwacht je in deze tijden toch wel iets meer.
Conclusie
Hoewel deze review eindigde op een kleine kritische toon, mag toch besloten worden dat The Darkness II een zeer fijne shooter is geworden die met vernieuwende gameplay op de proppen komt. De game speelt als een Call of Duty, maar komt met zoveel extra’s en (vooral bloederige) nieuwigheden aanzetten dat een vergelijking met die shootertopper haast geen compliment meer is. Integendeel, The Darkness II is een titel die het verdient om alleen te staan, met geen concurrenten naast zich. Toch laat deze game te veel steken vallen om echt als supertopper gecategoriseerd te kunnen worden. Subtoppertje dan? Daarvoor is deze game veel te goed. Buiten categorie dus, en dat mag je gerust als compliment opvatten.
| |
|
| Uitgever |
2K Games |
|
| Ontwikkelaar |
Digital Extremes |
| Platform |
PC, PS3, Xbox 360 |
| Genre |
Shooter |
| Leeftijd |
16+ |
| Releasedate |
10/02/2012 |
Score
|
88%
|
