De achterkant van de hoes van Heroes of Might & Magic VI spreekt boekdelen: de game staat garant voor meer dan honderd (100!) uur gameplay met 80 wezens om te leiden en meer dan 150 unieke artefacten om te verzamelen. Hier weet je ongetwijfeld al meer dan genoeg mee: deze titel is geen tussendoortje dat je enkele uurtjes speelt als je thuiskomt van je werk/school. Neen, voor deze titel neem je je tijd en blaas je afspraken af.

Voor de gamers die deze serie niet kennen: in Might & Magic moet je je in de huid wagen van een held, die te paard de wereld van Ashan moet verkennen. Dat resulteert in een turn-based strategy RPG, waar je nauwlettend een combinatie moet maken van het exploreren van die wereld, het vinden van objecten en voorraden, het veroveren van gebouwen en dat terwijl je nog eens je leger zit uit te breiden. Want, die laatste zal je broodnodig hebben. Turn-based, wat betekent dat je per beurt enkele ‘movements points’ hebt, die je het best allemaal opgebruikt eer je aangeeft dat je de dag wil beëindigen.

Je kan het spel benaderen zoals je wil: of je gaat de vijand meteen uitmoorden, of je kijkt de kat uit de boom en laat de dagen in weken overgaan en diezelfde weken in maanden. Dat laatste kan handig zijn als je heel de wereld wil verkennen en voorraden wil aanleggen, maar betekent wel dat je vijanden eenzelfde tijdspanne hebben om hun troepen uit te bouwen: wat dan op zich betekent dat ze moeilijker te verslaan zijn. Als je als leek denkt dat dit dus speelt als een Total War-game dan heb je een punt, al vergeet je dan een groot element van de game: de fantasy. Zoals gezegd zijn er meer dan 80 wezens om te leiden. Daar vind je onder meer de griffioenen en de orcs.

Wie de game wél kent, zal zich afvragen wat er eigenlijk nieuw is. Het Blood and Tears-systeem bijvoorbeeld, waardoor je verplicht bent om je held te laten kiezen tussen bloedvergiet en, euh, traanvergiet. Wie meer Blood Abilities onder de knie krijgt, zal zo z’n bloedmeter verder vullen. Is die vol, dan heb je tal van mogelijkheden. Je kan bijvoorbeeld opteren om een vijandelijke held te executeren, of – als je de Tears-benadering neemt – je neemt hem in ballingschap. Wat je ook doet: het heeft allemaal een enorme impact op het verloop van het verhaal.

Wat echter stoort aan deze Heroes of Might & Magic, is dat je simpelweg te veel opties hebt. Onder de categorie Might heb je bijvoorbeeld vijf subcategorieën en die zijn dan nog eens in drie delen onderverdeeld. Magic doet hetzelfde met zeven categorieën. Verder zijn de graphics nog altijd even flets als in de vorige game, al betekent dat natuurlijk wel dat de game op alle andere vlakken beter presteert. Niet op het vlak van technische kracht, jammer genoeg, want de game heeft te lijden onder tal van bugs en glitches. De patch van 50 mb aan het begin van de game is dan ook welgekomen (al fixt die niet alle problemen).

Conclusie
Heroes of Might & Magic VI is in alle vlakken beter dan z’n voorganger, maar is helaas nog geen concurrent voor de eerder vernoemde Total War. Niet dat ze daar bij Ubisoft iets om geven, want deze game wil daar helemaal geen concurrent voor zijn. Het is een game hors catégorie, wat de beginnelingen een beetje angstig kan maken. Maar wie fan is van de serie heeft deze titel natuurlijk al lang besteld in z’n plaatselijke gamewinkel. We zien jullie op het online slagveld!

Assassin's Creed II was een topgame dat verschenen was op Xbox 360 en PS3. Eindelijk zijn de PC-gamers ook aan de beurt, met als gevolg dat we toch nauwkeurig moeten nagaan of het de moeite allemaal waard is. Het verdict lees je hieronder...

De game begint met een samenvatting van de eerste twee games waarbij verteld wordt dat je Desmond Miles bent die gevangen werd genomen door hedendaagse tempeliers en via de Animus herinneringen van je voorouders (assassin’s) te weten komt. Al gauw weet je te ontsnappen waarbij je hulp krijgt van wat ‘vrienden’ onder de noemer ‘moderne assassin’s’. Het uiteindelijk doel zijn de Pieces of Eden dat een ongelofelijke kracht bezit.

Op de PC ziet alles er, mits je de settings lekker hoog opschroeft, haarscherp uit en zelfs nóg beter dan op de consoles. Dat betekent een grote, levendige stad om in te vertoeven en de sightseeings die je op bepaalde momenten voorgeschoteld krijgt, bijvoorbeeld vanaf hoge torens en gebouwen, zijn adembenemend.

Uiteraard speel je vooral met die voorouders waarbij in de eerste game je aan de slag kon met Altair in het Midden Oosten. In de  tweede game speelde je met Ezio Auditore da Firenze dat zich afspeelt in Italië waarbij hij zijn vermoorde vader en broeders ging wreken en op die manier te weten kwam dat hij een verbinding heeft met de bron van de Pieces of Eden (Minerva) en Desmond.

Echter kom je alles in de game met de nodige tijd te weten wat een prachtige manier is van verhaalvertelling. Dit betekent dat we alles via karakters en mysteries te weten komen.  Iedereen die de tweede Assassin’s Creed heeft gespeeld stond dan ook vol verstomming op het einde van de game en wilden zo graag mogelijk een antwoord op dit alles. Deze Assassin’s Creed: Brotherhood is dan ook het antwoord op al deze vragen. Dit betekent echter ook dat we niet te maken hebben met Assassin’s Creed III maar dus een vervolg op AC 2, hoe vreemd het voor sommigen ook klinkt.

De game begint waar de vorige game geindigd was. Ezio gaat naar Rome om de Borgia mores te leren op zijn eigen manier maar zal nog meer mysteries ontdekken. In de huidige tijd gaan we weer met Desmond en zijn vrienden wat mysteries ontrafelen maar is wel minder aanwezig dan in de vorige game, wat best oké is voor ons.

In de game krijgen we weer het typische free runnen met oneindig veel variaties op voorgeschoteld. We krijgen nieuwe toevoegingen zoals speciale koordliften en paardrijden in de stad zelf waarbij je heel stoer tal van kills kan maken. Daarnaast kan je ook van je paard springen of je paard ten alle tijde roepen.

In Brotherhood zien we dat de kaart een bos van icoontjes is geworden, nog meer dan in ACII voor de duidelijkheid. Er zijn tal van dingen te doen, te verzamelen en te ontdekken. Het eindelijk doel van de game is Rome bevrijden van de Borgia’s maar het mooie is dat al deze icoontjes hun eigen bijdrage hebben om het doel te bereiken. Dat maakt dat elke extra missie of opdracht die je doet aanvoelt alsof het niet voor niets is. Gevolg? Je wilt de game 100% uitspelen! Dat is een gevoel dat speciaal is, want er zijn statistieken die bewijzen dat gamers de meeste games maar voor 60% uitspelen, gewoon omdat het saai wordt. Dit is dus niet het geval in deze Assassin’s Creed: Brotherhood.

We hebben bijvoorbeeld de Borgia Torens dat de stad echt inpalmen waardoor er geen ontwikkeling is van de wijken. Elk van deze torens hebben een Borgia kapitein met als gevolg dat dit een echte free-form moordopdracht is, zonder verplichtingen of aanwijzingen...heerlijk! Eenmaal er een toren gevallen is kan je de bepaalde wijk gaan renoveren met als gevolg dat je inkomen zal genereren. Dit is gelukkig simpel gehouden maar maakt het toch zeer leuk want je ziet de invloed van je daden. Eerst zijn de mensen wanhopig en bedelen ze waarna je ziet dat de economie zich herstelt en mensen blij worden.

Je kan ook mensen als assassin’s gaan opleiden waarna je ze op missie kan laten gaan en hun skills verbeteren. Dit doet ons denken aan een soort manager game. Je kan ze ook gebruiken tijdens je eigen missie waarbij de druk op de knop hen laat afkomen en bepaalde vijanden laat neerhalen. Deze manier van spelen is zo ongelofelijk cool, we hebben er geen woorden voor. Daarnaast ga je ook wat heftige wapens tegenkomen naarmate je in de game vordert, met alle gevolgen en plezier vandien.

Er zijn ook wat platformlevels aanwezig net zoals in de tweede game. Ditmaal gaat het om Romulus en diens opvolgers. Echter zien we dat deze ‘levels’ ook veel diepgaander, mooier en beter zijn afgewerkt dan de vorige game. Er zijn zelfs echt state of the art voorbeelden van een ingevallen kerk, indrukwekkend is het minste wat we hierover kunnen zeggen. Daarnaast zien we dus dat deze afwijkingen eigenlijk altijd betrekking hebben op de hoofdverhaallijn. Er zijn ook nu aparte missies voor de winkels zelf dat ervoor zorgt dat je speciale goodies kan ontgrendelen...op zich de moeite dus.

Wat de game ook sterk maakt zijn de algehele acteerprestaties. Ezio en zijn kornuiten spelen voortreffelijk en de Italiaanse woorden en zinnen die hierbij gebruikt worden maken de game zo ‘reel’.

Voor het eerst is er ook een multiplayer aanwezig met vier speelmodi. In de modi Wanted, Alliance en Advanced Wanted krijg je een foto van slachtoffer en een soort radar dat verklapt waar deze persoon zich bevindt. Andere personen krijgen dan van elkaar en van jouw een foto en zo zit je in een soort driehoeksverkeer.

Echter ben je nooit zeker wie je achtervolgt en wie je zal vermoorden aangezien de NPC’s en de spelers hetzelfde uiterlijk hebben. Je moe dus heel natuurlijk bewegen en geen onverwachte bewegingen doen zodat je jezelf verklapt.  In Manhunt zijn er twee teams bestaande uit moordenaars en de doelen is het een echt kat-en verstopte muis spel. Er is ook een levelingsysteem dat deze multiplayer boeiend moet houden, met positief gevolg. Echter moeten we zeggen dat dit zeker niet een topmultiplayergame gaat worden omdat er uiteindelijk toch een beperking is qua mogelijkheden maar zal het, naar ons vermoeden, de gametijd van de game verlengen met minstens 6 uur.

Conclusie
Assassin’s Creed: Brotherhood was een game dat voor sommigen gezien werden als Assassin’s Creed 2.5 maar de waarheid is dat het een echte candybox is dat constant, maar dan echt constant, voor verrassingen zorgt in gameplay, verhaal en ontdekking. Assassin’s Creed 2 was een zeer goede game waarbij de fouten van de eerste game ruimtschoots goed werden gemaakt. Maar wat deze Assassin’s Creed: Brotherhood ons brengt is iets anders, iets bovennatuurlijk...iets Minerva! Betreffende de PC versie is het uiteraard zo dat alle DLC aanwezig is van op het begin zodat je eigenlijk een completer pakket hebt, wat eigenlijk ook nodig was aangezien de game tal van maanden na de console versie is verschenen. De game draait overigs goed op een moderne game PC, wat ook echt indrukwekkend is als je de hele stad te zien krijgt op je pc-monitor.Tegenover de pc versie van Assassin's Creed II is de game ook veel meer geoptimaliseerd en dat merk je meteen. Daar waar je op dezelfde pc AC II en Brotherhood laat draaien ga je merken dat er bij de eerste veel meer framedrops zijn.

Ondertussen zijn we al aan de derde expansietitel van het door 12 miljoen spelers gespeelde World of Warcraft. Ditmaal, met de subtitel Cataclysm, hebben we te maken met een volledig nieuw tijdperk in Azeroth. Benieuwd of dat iedereen terug achter de pc kan trekken, dan moet je zeker de onderstaande recensie van World of Warcraft: Cataclysm lezen!

In de twee vorige uitbreidingen omvatten nieuwe locaties/werelden terwijl  je ditmaal terug naar Kalimdor en Eastern Kingdoms trekt. Echter is het zo dat deze plaatsen helemaal onherkenbaar geworden zijn aangezien Deathwing The Destroyer terug is en alles vernietigd. Elk gebied in de game heeft zo zijn (deel) vernietiging moeten doorstaan. Ga je dus naar Teldrassil ga je zien dat dit echt onder handen is genomen.

We zijn uiteraard ook iets later in de tijd, zo’n vijf jaar om precies te zijn en het gevolg daarvan zijn nieuwe quests en natuurlijk de mogelijkheid om te levellen, ditmaal tot level 85. Het kan zelfs zijn dat sommige steden van factie gewisseld zijn wat uiteraard zeer leuk is om te zien voor de doorgewinterde WoW-gamer. Ga je bijvoorbeeld naar Southshore dan zie je dat het nu een spookstad is geworden dankzij de Forsaken. Het is ook zeer tof om te zien hoeveel veranderingen er zijn doorgevoerd, echt ontelbaar veel...

Het level gaat, a la Wrath King, veel gemakkelijker dan in de originele game. Zo ga je niet meer te kampen hebben met hetzelfde gebied gedurende tien levels maar is alles veel gebalanceerder. Ook zijn de lange afstanden geen obstakel meer want er zijn nu meerdere quicktravels bijgekomen.  In de Dungeons zijn ook de nodige veranderingen gebeurd. Zo kan je nu quests op het begin van een dungeon vinden wat ervoor zorgt dat je minder snel quests zal overslagen. Gelukkig zijn er nu teleporters aanwezig, dus de dood maakt het je niet meer zo frustrerend moeilijk.

Naast deze veranderingen zijn er ook twee nieuwe rassen, nieuwe gebieden en natuurlijk nieuwe dungeons. Er is ook een nieuw beroep en uitbreidingen aanwezig op bestaande beroepen. Bij de Horde is er een nieuwe alliance namelijk de Goblins terwijl de Alliance de steun krijgt van de Worgen. De Goblins zien er grafisch veel beter uit dan toen ze in npc-variant bestonden. Met dit ras begin je op het eiland Kezan maar moet je al snel naar Lost Isles gaan. Het coole aan het gehele aspect is dat de wereld constant verandert naarmate je in level stijgt. Vooral grafisch ziet het er allemaal erg goed uit.

De Worgen kennen we uit het Silverpine Forest en Duskwood. In de eerstgenoemde locatie zagen we dat er een grote poort was dat steeds gesloten bleef. Die poort is nu open waarbij we te weten komen dat er daar een vloek was waardoor mensen weerwolven werden. Echter is dit gebied onder controle genomen en wisten de weerwolven zich te beheersen. De Worgen kunnen enkel vechten in gedaante van wolf maar daarnaast hebben ze ook geen mount nodig voor afstanden af te leggen want ze kunnen op vier poten lopen. Ook hier zie je het gebied verandert naarmate je in level stijgt.

Conclusie
Deze Cataclysm geeft ons overigs de indruk dat Blizzard met deze titel ook zeker nieuwe gamers wil lokken en dezelfde tijd de basisgamers de tijd van hun leven beleven. Iedereen beleeft plezier aan deze game, van begin tot einde en dàt is net de magie dat Blizzard bezit. Mensen die de game al tijden niet meer gespeeld hebben zijn plots weer in Azeroth terwijl eigenlijk de hele wereld interesse heeft van wat die draak toch wel niet gedaan heeft.

Tom Clancy is een Amerikaans schrijver van voornamelijk oorlogsboeken schrijft die vrij standaard de 'conspiracy' van landen in kaart brengt wat meestal betekent dat landen een oorlog tegen Amerika aan het bekokstoven zijn. De verhalen worden geschreven met het tempo en met de diepgang van de boeken van Pieter Aspe maar gelukkig zijn er de games waarvan de gameplay meestal bijzonder goed is. Afgelopen jaar werd de serie ook bekend in het luchtruim met HAWX wat gemiddeld tot goed ontvangen werd door de pers. Dit jaar hebben we al een vervolg, en gaan we eens kijken welke verschillen er te bespeuren zijn.

Het wordt wel snel duidelijk dat HAWX 2 een beetje een allegaartje is. Voor het grootste deel heeft het spel de neiging om de juiste noten te raken en sommige van de vroege missies zijn echt leuk en gevarieerd. Het typisch Clancy techno-brabbelen en quasi-politieke onzin is wederom aanwezig en ondanks de antenne gunship en UAV-missies zijn de traditionele dog-fights en bombardementen dik in orde maar het is niet lang voordat alles een beetje saai begint te worden wat het plezier weet te temperen.

We beginnen de game in de rol van de terugkerende held pilot kolonel David Crenshaw, die het slachtoffer is van een vervelende incident (op zijn zachtst gezegd) en wordt MIA verklaard nadat hij gevangen is genomen door duistere opstandige groeperingen.  Hierdoor zal je tussen piloten van verschillende naties switchen om zo de waarheid te weten te komen rondom het complot  van de vermiste Russische kernkoppen. Het is een vrij standaardverhaal waarbij we dus vooral rekenen op de gameplay om de diepgang te ontdekken. Uiteindelijk speel je met een Amerikaanse majoor, een Britse luitenant en een Rus genaamd Dimitri Sokov. Hierdoor ga je met vliegers van de hele wereld aan de slag wat natuurlijk altijd leuk meegenomen is.

Eenmaal je je in het luchtruim bevind ga je merken dat de arcade aanpak van de vorige nog steeds aanwezig is. Echter is er wel een klein verschil en dat is dat je zal moeten opstijgen en landen wat op zich ook nog vrij gemakkelijk lukt, het opstijgen dan... Het landen vergt net iets meer kennis want je gaat je echt moeten concentreren op belangrijke elementen zoals snelheid en je landingsgestel. Als je het je echt niet lukt kan je gelukkig altijd terugvallen op de aanwezige ‘assist’ in de game.

De game bestaat net zoals HAWX uit ‘dog-fights’ met een onderliggend doel zoals het bombarderen van een bepaalde plaats of s’nachts een night-vision missie doen (heel cool wel). Er zijn ook UAV recon missies en de gebruikelijke escort missies zoals in de meeste flight-games. Deze extra toevoegingen zorgen er voor dat de game zeer boeiend wordt en het houd je echt aan je scherm gekluisterd. Het is namelijk iets dat de standaardnorm (Ace combat *kuch) met gemak weet te breken...

In de game hebben we ook de OFF mode dat je toelaat om wilde manoeuvers uit te voeren (barrel rolls, loops,...) wat op zich uiteraard zeer indrukwekkend is. Het neerhalen van vijanden in dit zicht is uiteraard wel niet gemakkelijk en zelfs desorienterend maar desalniettemin vinden we dat het aangenaam is om de keuze te hebben uit deze opties.

HAWX 2 zit boordevol leuke scenarios maar er gaat ook een moment komen dat de game opeens heel herhalend begint te worden. Nu kan je denken dat ik als reviewer misschien alles snel beu wordt en heb ik Laurens en Benjamin mee met de review betrokken om zeker te zijn dat dit niet afhankelijk is van het ongeduld van één persoon zelf. Echter blijkt het niet zo en wordt het steeds neerschieten van vliegtuigen vrij saai. Ubisoft Romenië heeft hiervoor wel een kleine oplossing en dat zijn de extra toevoegingen in de missies zoals het ‘lucht-tanken’ en andere varianten.  Daarnaast hebben de ontwikkelaars ervoor gezorgd dat de omgeving heel afwisselend is: oceanen, gebergten, steden en heel wat woestijnen.

Conclusie
HAWX 2 is een zeer degelijke arcade flightgame geworden dat beter is dan zijn voorganger op alle vlakken maar blijft tekort schieten op het vlak afwisseling. Echter is dat niet volledig de schuld van de ontwikkelaar maar is een flightgame niet al te gemakkelijk om ‘niet-saai’ te maken na verloop van tijd. Daarom vinden we dat de dingen die de ontwikkelaar in de game heeft gestoken wel  dik in orde is zowel op gebied van gameplay als de online features. Ook grafisch ziet de game er super uit dus zeker een aanrader voor de fans!