Anno 1404: Venice

We moeten het nageven, Anno 1404 vonden we gewoon de max. De setting, de diepgang, en vooral het overzicht dat je moest houden in de game zorgde ervoor dat je uren aan je pc gekluisterd zat. Elkaar bevoorraden met goederen via havenstadjes om op die manier grote handelsroutes ontwikkelen was leuk, maar ook het managen van de steden zelf was enorm leuk.

In de originele game moet je dus bij de Sultan zijn geheimen te zien achterhalen om jou rijk uit te breiden maar ook om exotische goederen naar je rijkdom te brengen. Nu krijgen we nog een opdrachtgever namelijk de Italiaanse stad Venetië. Deze stad is uiteraard concurrentie voor de keizer en is het opvallend dat de quests van Venetië eerder ‘stout’ te benoemen. Zo is er toch heel wat te doen om spionage en sabotage, en dat die je via het gebouw Base of Operations. Hier kun je dus spionnen trainen en naar vijandelijke steden leiden. Deze kerels vertellen je dan wat betreffende de inventaris of saboteren zelfs deze inventaris. Ook kan je de zitjes in de Raad van een stad over kopen om zo aan de sleutel van de stad te bemachtigen, waarna je algauw de stad hebt overgenomen…net zoals in het corrupte politieke wereldje dus.

Drukte is iets waarmee je overweg moet kunnen in deze add-on. Omdat er nu een derde speler in het spel is, ga je dus ook moeten rekening houden met de noden van die plaats in de vorm van het stopzetten van bepaalde activiteiten om andere noden te voltooien.

Ook hebben we nu de request quest, een mechanisme waarbij je quests laat aanvragen wanneer je tijd hebt in plaats van het echt wachten tot er zomaar eentje naar jou hoofd wordt gesmeten. Ook het nieuwe gebouw de Bailiwick zorgt voor een handig systeem in de game namelijk het opschrijven van to-do’s maar ook het verlagen van de onderhoudskosten van bepaalde gebouwen. Hierdoor ga je ook diepgaander te werk gaan en zal je micro-management-brein optimaal moeten werken.

Opvallend, we krijgen geen nieuwe campaign modus maar in de plaats 18 nieuwe scenario’s die wel voor uren spelplezier staan. Nog iets wat opvalt is het invoeren van een multiplayer waarbij je zo snel mogelijk bepaalde klussen moet zien te klaren. Hierin kan je tot acht spelers kan gaan spelen waarbij er enorm veel opties aanwezig zijn. Het is dan ook zo dat deze multiplayer uren kan duren voor dat deze over zijn, iets wat niet geschikt is voor iedereen. Gelukkig kan je de game nog wel opslaan en later weer inladen om dan met je groepje vrienden verder aan de slag te gaan, mooi!

Misschien een domper op het spelen is het gebruik van de beruchte DRM systeem, Digital Rights Management om het met lange woorden uit te spreken. Hiermee wordt de gamer verplicht de game online te activeren. Dit kon maximaal drie keer gebeuren. Echter is het systeem dat Ubisoft gebruikte nog erger en kon je een game niet meer gebruiken naar de derde keer, tenzij je telefonisch contact name met de ontwikkelaar. Gelukkig heeft Ubisoft dit toch ingezien en is er meteen een patch voor de game die dit systeem de vuilbak in smijt.

Conclusie
Welja, we houden van de renaissance sfeer die deze uitbreiding uitstraalt maar we moeten alles bekijken met een kritisch oog. De multiplayer is een pluspunt bijvoorbeeld, maar eigenlijk had dit toch ook gewoon bij de originele game moeten zitten, nietwaar? Dus de balans blijft hier, naar onze mening, op 0 staan. En betreffende de toevoegingen is het ook niet echt iets om zwaar onder de indruk te zijn. Waar we dan wel onder de indruk van zijn is het gebruik van je strategisch en management-achtig denken in deze uitbreiding. De rollen leggen zich zijwaarts waardoor je alles eens moet herzien en toch nog met veel plezier achter je pc kruipt voor heel wat uren. Daarnaast blijft Venetië een leuke stad om in zulke games te verwerken dus al bij al een pluim aan Blue Byte!