Assassin's Creed: Brotherhood PC review

Assassin's Creed II was een topgame dat verschenen was op Xbox 360 en PS3. Eindelijk zijn de PC-gamers ook aan de beurt, met als gevolg dat we toch nauwkeurig moeten nagaan of het de moeite allemaal waard is. Het verdict lees je hieronder...

De game begint met een samenvatting van de eerste twee games waarbij verteld wordt dat je Desmond Miles bent die gevangen werd genomen door hedendaagse tempeliers en via de Animus herinneringen van je voorouders (assassin’s) te weten komt. Al gauw weet je te ontsnappen waarbij je hulp krijgt van wat ‘vrienden’ onder de noemer ‘moderne assassin’s’. Het uiteindelijk doel zijn de Pieces of Eden dat een ongelofelijke kracht bezit.

Op de PC ziet alles er, mits je de settings lekker hoog opschroeft, haarscherp uit en zelfs nóg beter dan op de consoles. Dat betekent een grote, levendige stad om in te vertoeven en de sightseeings die je op bepaalde momenten voorgeschoteld krijgt, bijvoorbeeld vanaf hoge torens en gebouwen, zijn adembenemend.

Uiteraard speel je vooral met die voorouders waarbij in de eerste game je aan de slag kon met Altair in het Midden Oosten. In de tweede game speelde je met Ezio Auditore da Firenze dat zich afspeelt in Italië waarbij hij zijn vermoorde vader en broeders ging wreken en op die manier te weten kwam dat hij een verbinding heeft met de bron van de Pieces of Eden (Minerva) en Desmond.

Echter kom je alles in de game met de nodige tijd te weten wat een prachtige manier is van verhaalvertelling. Dit betekent dat we alles via karakters en mysteries te weten komen. Iedereen die de tweede Assassin’s Creed heeft gespeeld stond dan ook vol verstomming op het einde van de game en wilden zo graag mogelijk een antwoord op dit alles. Deze Assassin’s Creed: Brotherhood is dan ook het antwoord op al deze vragen. Dit betekent echter ook dat we niet te maken hebben met Assassin’s Creed III maar dus een vervolg op AC 2, hoe vreemd het voor sommigen ook klinkt.

De game begint waar de vorige game geindigd was. Ezio gaat naar Rome om de Borgia mores te leren op zijn eigen manier maar zal nog meer mysteries ontdekken. In de huidige tijd gaan we weer met Desmond en zijn vrienden wat mysteries ontrafelen maar is wel minder aanwezig dan in de vorige game, wat best oké is voor ons.

In de game krijgen we weer het typische free runnen met oneindig veel variaties op voorgeschoteld. We krijgen nieuwe toevoegingen zoals speciale koordliften en paardrijden in de stad zelf waarbij je heel stoer tal van kills kan maken. Daarnaast kan je ook van je paard springen of je paard ten alle tijde roepen.

In Brotherhood zien we dat de kaart een bos van icoontjes is geworden, nog meer dan in ACII voor de duidelijkheid. Er zijn tal van dingen te doen, te verzamelen en te ontdekken. Het eindelijk doel van de game is Rome bevrijden van de Borgia’s maar het mooie is dat al deze icoontjes hun eigen bijdrage hebben om het doel te bereiken. Dat maakt dat elke extra missie of opdracht die je doet aanvoelt alsof het niet voor niets is. Gevolg? Je wilt de game 100% uitspelen! Dat is een gevoel dat speciaal is, want er zijn statistieken die bewijzen dat gamers de meeste games maar voor 60% uitspelen, gewoon omdat het saai wordt. Dit is dus niet het geval in deze Assassin’s Creed: Brotherhood.

We hebben bijvoorbeeld de Borgia Torens dat de stad echt inpalmen waardoor er geen ontwikkeling is van de wijken. Elk van deze torens hebben een Borgia kapitein met als gevolg dat dit een echte free-form moordopdracht is, zonder verplichtingen of aanwijzingen...heerlijk! Eenmaal er een toren gevallen is kan je de bepaalde wijk gaan renoveren met als gevolg dat je inkomen zal genereren. Dit is gelukkig simpel gehouden maar maakt het toch zeer leuk want je ziet de invloed van je daden. Eerst zijn de mensen wanhopig en bedelen ze waarna je ziet dat de economie zich herstelt en mensen blij worden.

Je kan ook mensen als assassin’s gaan opleiden waarna je ze op missie kan laten gaan en hun skills verbeteren. Dit doet ons denken aan een soort manager game. Je kan ze ook gebruiken tijdens je eigen missie waarbij de druk op de knop hen laat afkomen en bepaalde vijanden laat neerhalen. Deze manier van spelen is zo ongelofelijk cool, we hebben er geen woorden voor. Daarnaast ga je ook wat heftige wapens tegenkomen naarmate je in de game vordert, met alle gevolgen en plezier vandien.

Er zijn ook wat platformlevels aanwezig net zoals in de tweede game. Ditmaal gaat het om Romulus en diens opvolgers. Echter zien we dat deze ‘levels’ ook veel diepgaander, mooier en beter zijn afgewerkt dan de vorige game. Er zijn zelfs echt state of the art voorbeelden van een ingevallen kerk, indrukwekkend is het minste wat we hierover kunnen zeggen. Daarnaast zien we dus dat deze afwijkingen eigenlijk altijd betrekking hebben op de hoofdverhaallijn. Er zijn ook nu aparte missies voor de winkels zelf dat ervoor zorgt dat je speciale goodies kan ontgrendelen...op zich de moeite dus.

Wat de game ook sterk maakt zijn de algehele acteerprestaties. Ezio en zijn kornuiten spelen voortreffelijk en de Italiaanse woorden en zinnen die hierbij gebruikt worden maken de game zo ‘reel’.

Voor het eerst is er ook een multiplayer aanwezig met vier speelmodi. In de modi Wanted, Alliance en Advanced Wanted krijg je een foto van slachtoffer en een soort radar dat verklapt waar deze persoon zich bevindt. Andere personen krijgen dan van elkaar en van jouw een foto en zo zit je in een soort driehoeksverkeer.

Echter ben je nooit zeker wie je achtervolgt en wie je zal vermoorden aangezien de NPC’s en de spelers hetzelfde uiterlijk hebben. Je moe dus heel natuurlijk bewegen en geen onverwachte bewegingen doen zodat je jezelf verklapt. In Manhunt zijn er twee teams bestaande uit moordenaars en de doelen is het een echt kat-en verstopte muis spel. Er is ook een levelingsysteem dat deze multiplayer boeiend moet houden, met positief gevolg. Echter moeten we zeggen dat dit zeker niet een topmultiplayergame gaat worden omdat er uiteindelijk toch een beperking is qua mogelijkheden maar zal het, naar ons vermoeden, de gametijd van de game verlengen met minstens 6 uur.

Conclusie
Assassin’s Creed: Brotherhood was een game dat voor sommigen gezien werden als Assassin’s Creed 2.5 maar de waarheid is dat het een echte candybox is dat constant, maar dan echt constant, voor verrassingen zorgt in gameplay, verhaal en ontdekking. Assassin’s Creed 2 was een zeer goede game waarbij de fouten van de eerste game ruimtschoots goed werden gemaakt. Maar wat deze Assassin’s Creed: Brotherhood ons brengt is iets anders, iets bovennatuurlijk...iets Minerva! Betreffende de PC versie is het uiteraard zo dat alle DLC aanwezig is van op het begin zodat je eigenlijk een completer pakket hebt, wat eigenlijk ook nodig was aangezien de game tal van maanden na de console versie is verschenen. De game draait overigs goed op een moderne game PC, wat ook echt indrukwekkend is als je de hele stad te zien krijgt op je pc-monitor.Tegenover de pc versie van Assassin's Creed II is de game ook veel meer geoptimaliseerd en dat merk je meteen. Daar waar je op dezelfde pc AC II en Brotherhood laat draaien ga je merken dat er bij de eerste veel meer framedrops zijn.