Het is alomgeweten dat de gamehistoriek op mijlpalen rust. De introductie van Pong tot Pacman, van Mario tot Sonic... de historiek hernieuwt zichzelf bij iedere sleutelfiguur of sleutelgame die het gamelandschap op z'n grondvesten deed daveren. Dat iedere gamer voor zichzelf zo'n gamegeschiedenis kan uittekenen is eveneens algemeen geweten. Voor bovengetekende geldt dat uiteraard ook, want drie titels hebben mij gevormd tot de gamer die ik nu ben. Toevallig is één studio verantwoordelijk voor die drie titels: Naughty Dog. Met Crash Bandicoot: Warped en de eerste Jak and Daxter vuurde Naughty Dog twee kleppers op de wereld af die zowel kinder- als volwassenenhart niet onberoerd lieten. De derde titel? Wel, daar zit je nu de review van te lezen.

Wie de eerste twee titels in de franchise heeft gespeeld (wie dat nog niet heeft gedaan: foei!) weet dat protagonist Nathan Drake een hedendaagse Tomb Raider is. Een schattenjager die voor niets terugdeinsd en voor wie geen gevaar te groot is (remember Lazarvic?). Ditmaal is Katherine Marlowe en haar rechterhand Talbot de schobbejak van dienst. Zij hebben het gemunt op Drake's ring, die de weg zal leiden naar 'The Iram of the Pillars', een verloren stad à la Atlantis die ergens onder het zand in Arabië bedolven ligt. Wat volgt is een intense rollercoaster die de speler (jou dus) trakteert op fenomenale graphics, een meeslepende plotlijn en genoeg epische momenten om er een nieuwe Die Hard-film rond te maken. 'Filmisch' is misschien dan ook het beste woord om deze game samen te vatten, want vaak lijkt het alsof je naar een film zit te kijken. Eentje waar je dan zelf controle hebt over de hoofdacteur, want de scènes waar je bijvoorbeeld door een zinkend schip moet waden of uit een vliegtuig wordt gezogen, lijken haast cutscenes/cinematics. Ongelooflijk in de zuiverste zin van dat woord.

Wie zich onze review van Uncharted 2 kan herinneren, weet dat een van de enige minpunten aan die titel de weinige puzzels was. Kritiek die de oren van de heren en dames bij Naughty Dog blijkbaar hebben bereikt, want de hoeveelheid puzzels in deze game is gevoelig omhoog gekrikt. Dat maakt dat dit aspect de titel quasi lijkt te dragen, iets wat in de vorige games haast banaal leek om te zeggen. Qua gameplay is de game niet sterk veranderd, wat ons helemaal geen minpunt lijkt: in Uncharted 2 waren de instapklare actie en controls hét goudhaantje van de serie. In Uncharted 3 is de hand-to-hand combat nog vloeiender gemaakt en heb je soms de mogelijkheid om de omgeving te combineren met je aanval. Wie in een level langs de vismarkt in een gevecht verwikkeld raakt, krijgt zo de optie voorgeschoteld om een kabeljauw tegen het mombakkes van een schurk te kwakken. Dat laatste levert je trouwens een Trophy op: doen dus.

Bij de release van Uncharted 2 zeiden de ontwikkelaars dat ze bijna het maximum uit de PlayStation 3 hadden gehaald. Ze hielden het op 90%, en voor deze titel hebben ze er die extra tien procent bij willen doen. Iets waar ze glansrijk in zijn geslaagd, want je hoeft maar één blik te werpen op de graphics en texturen van het zand of de regen om te weten dat deze titel misschien wel de mooiste game is die er momenteel op de PS3-markt te vinden is. Schrap dat laatste maar: deze titel is gewoon dé mooiste game die er op héél de gamemarkt te vinden is. Het level in de woestenij waarbij je niet veel meer moet doen met Drake dan slenteren, is helemaal niet saai - ook al klinkt dat misschien wel zo. Naast de fenomenale graphics die je in dat level voorgeschoteld krijgt (de voetstappen die Drake achterlaat!), krijg je bovendien te kampen met een van de meest sentimentele stukken van de hele game. Je voelt haast de innerlijke strijd die Drake op dat moment met zichzelf zit uit te vechten, iets waar tot nog toe enkel cinematische kleppers als The Godfather in sloegen.

Qua multiplayer is de game ook heel wat verbeterd. De modi uit Uncharted 2 zijn klakkeloos overgeheveld (niet dat daar iets mis mee is) maar er worden bijna evenveel nieuwe modi geïntroduceerd. Zo is de three team deathmatch haast revolutionair voor iedere game met een noemenswaardige multiplayer en is de invoering van een co-op (waarbij je missies uit de campagne met z'n tweeën kan herspelen) een enorm fijne extra. Die multiplayer is trouwens niet de enige manier om de levensduur van deze titel te rekken. We hebben de campaign in één ruk uitgespeeld en we zijn van plan om dat nog een keer of twee opnieuw te doen. Dat enkel omdat we gewoon geen seconde willen missen van de mastodont die Uncharted 3 is.

Conclusie
Wie de review volledig heeft gelezen, heeft misschien opgemerkt dat we geen minpunten naar voren hebben geschoven. De uitleg daarvoor is simpel: er zijn gewoon geen minpunten aan deze titel. Alles aan deze titel is gewoon perfect, het verhaal en de graphics met stip op één. We beklagen het de Xbox-eigenaars dan ook dat ze het wellicht nooit met een klepper van dit formaat zullen mogen stellen. Stiekem hopen we zelfs dat er geen Uncharted 4 zal komen, omdat dit gewoon dé crème de la crème kan zijn/moet zijn die een PS3 je kan serveren. Een mogelijk vervolg hierop is dan ook negentig procent van de tijd een titel die een flop blijkt te zijn. Maar ja, je kent het verhaal nu wel al met Naughty Dog en de overige tien procent... Een perfecte game en dus voor de eerste keer in de geschiedenis van Gamercc.com: een perfecte score.

Behoeft Ratchet & Clank nog een introductie? Als een van ’s werelds meest bekende duo’s die bijna tien jaar de plak zwaaien in het gamelandschap lijkt een affirmatief antwoord op de vraag helemaal overbodig. Wat deze franchise zo groots maakt is dat het voor iedereen wat wils is: plezant vertier voor de allerkleinsten, een uitdagende third-person platformer voor de doorgewinterde gamer en eveneens plezant vertier voor de alleroudsten: iedereen houdt van de poezelige lombax en z’n metalen sidekick.

Al betekent dat niet dat Insomniac zomaar zou wegkomen mochten ze jaar na jaar dezelfde game uitbrengen onder een andere titel. Integendeel, door per drieluik een nieuwe verhaallijn te bedenken en er heel wat nieuwe/uitdagende elementen aan toe te voegen, oogt deze serie altijd fris en blijft ze altijd verbazen. Het zal jou dan niet verbazen dat ook dit het geval is bij Ratchet & Clank: All 4 One, de nieuwste telg in de Ratchet & Clank-familie. Het nieuwe element dat deze titel introduceert: samenspel. Uiteraard kan je de game – net zoals alle vorige – in je eentje aanvatten, maar dat zou gewoon zonde zijn. Wie alleen speelt, krijgt een AI-maatje toegewezen zodat de nieuwe formule toch niet verloren gaat.

Centraal staat de nogal vreemde en op sommige momenten haast symbiotische vriendschap tussen onze vier protagonisten, Ratchet, Clank, Captain Qwark en de verduivelde Dr. Nefarious. Verplicht om samen op stap te gaan (fans van de serie weten dat Ratchet en Dr. Nefarious een geschiedenis hebben) is dit het vreemdste kwartet sinds de Bremer stadsmuzikanten. Verplicht inderdaad, want ze zijn alle vieren gevangengenomen en hun enige manier om hun vrijheid te herwinnen is door samen te werken.

Samenspel wat de klok slaat dus, wat zich meteen vertaalt in de gameplay zelf. Constant moet je met elkaar samenwerken om het level door te komen, wie z’n buddy in de steek laat blijft dan ook verweesd achter. Wie het loodje legt, moet binnen de tien seconden door z’n maten op de been worden geholpen of die worden eveneens naar de eeuwige jachtvelden gestuurd. Wat deze game zo leuk maakt, is dat de co-op niet beperkt blijft tot het klassieke twee-speler-patroon, maar dat je er met vier kunt invliegen. Je kan uiteraard met z’n tweeën of met z’n drieën spelen, maar met vier spelers is het gewoon leuker.

Puur plezier, al blijft de hardcore gamer en hardcore Ratchet & Clank-fan misschien ietwat op z’n honger zitten. Ietwat, want het enige (minieme) minpunt aan de game is het gebrek aan een echte verhaallijn. Begrijp ons niet verkeerd: een verhaal is er wel, maar is minder prominent aanwezig dan in de vorige titels en je wordt er als speler niet zo hard ingezogen. En als we toch mierenneuken: de wapens – waar we in vorige titels van genoten om ze tot in het belachelijke toe te upgraden – kan je niet echt meer opkalefateren en er zijn bovendien iets te weinig ‘speciallekes’, al lijkt dat laatste misschien maar omdat we een minpuntje moesten vinden omdat er simpelweg geen grote minpunten zijn aan deze titel.

Conclusie
Ratchet & Clank: All 4 One bewijst eens te meer dat het liedje rond de hoofdrolspelers nog lang niet uitgezongen is. Met gameplay die garant staat voor uren spelplezier – mits je niet alleen speelt tenminste, al kan je je daar eveneens kostelijk amuseren – is deze game een geduchte concurrent te zijn voor zowel platform- als partygames. Topper!

De racers vliegen ons tegenwoordig rond de oren. Racegame-ontwikkelaars doen er dan ook alles aan om hun liefdeskind op te laten vallen in dat grote aanbod. Het Motorstorm van Evolution Studios is al jaren een topper in z’n genre en het is dan ook niet verwonderlijk dat ze je een derde titel van de franchise voorschotelen: Motorstorm: Apocalypse. In deze editie race je rond in een setting die het einde van de wereld lijkt aan te kondigen. Na het spelen van ons recensie-exemplaar vroegen wij ons af waarom de ontwikkelaar nu pas heeft geopteerd voor zo’n setting: het adrenalinegeweld stapelt zich op waardoor je rush na rush ervaart. Net zoals we het graag hebben.

Zoals je al van de titel kon afleiden krijg je in deze Motorstorm-titel te kampen met een heuse Apocalyps. Deze ramp zorgt ervoor dat de aardkorst zich in meer dan twee delen splitst, de gemiddelde waterstroom zo’n dertig meter uit z’n oevers treedt en dat ieder gebouw op de aarde met de grond gelijk wordt gemaakt en nog eens in de fik vliegt ook. Voor de gemiddelde bewoner van zo’n gebouw is dit een doemscenario, voor racers is dit een walhalla. Althans, zo blijkt toch uit Motorstorm: Apocalypse. Het festival (de carrièremodus in de serie) situeert zich namelijk in een Chicago-achtige stad die niet door de ramp gespaard blijft.

Terwijl je in de vorige edities enkel moest rondracen, probeert deze editie je een verhaal voor te schotelen. Je beleeft het festival namelijk door de ogen van drie racers: Mash, Tyler en Big Dog. Interessante invalshoek, ook omdat deze drie racers je door drie moeilijkheidsgraden loodsen. Zo staat Mash voor de makkelijkste moeilijkheidsgraad, en Tyler en Big Dog voor respectievelijk de gemiddelde en de moeilijke. Hoewel je door middel van deze feature wel degelijk een kleine verhaallijn kan ontwaren en de tussenfilmpjes je er ook aan doen herinneren dat racen in zo’n apocalyptische setting niet zomaar gebeurt, kan je er niet omheen dat een verhaal in een racegame gewoon nutteloos is. Racen staat centraal, de spelers die deze game dan ook kopen zullen hoogstwaarschijnlijk op alle controllertoetsen rammen om de (héél belachelijke) 2D-tussenfilmpjes over te slaan.

Gelukkig voor ons heeft ontwikkelaar Evolution Studios z’n aandacht vooral op het racen gevestigd. Daar kan je meteen opmerken dat Motorstorm: Apocalypse heel sterk verschilt van z’n voorgangers, in de positieve zin dan wel. Het racen verloopt minder stroef, de bolides reageren soepeler op je commando’s en alles gaat ook veel sneller. De pluspunten van de gameplay van de vorige edities ontbreken echter niet. De boost werkt nog altijd op dezelfde manier (te hard op de knop blijven drukken zorgt ervoor dat je je vehikel een plaatselijke Apocalyps bezorgt) en de mengelmoes van bolides (of het nu monstertrucks, quads, buggy’s of sportwagens zijn) vind je in iedere race ook terug. Verwacht van deze game wel niet het detail van een Gran Turismo, al is dat niet meteen een gemis. De adrenalinerush die je krijgt na een obstakel op het laatste nippertje te ontwijken maakt dat meer dan goed.

Nieuwe features mochten natuurlijk ook niet ontbreken in deze titel. Zo is de boost wat meer uitgewerkt: rijd je door een plas of regent het, dan koelt je motor af. Daarmee ook meteen je boost, waardoor je die sneller, maar ook langer kan gebruiken. Het omgekeerde gebeurt dan weer als je door een brandje (meestal een echt inferno) rijdt. Nieuwe voertuigenklassen die erbij komen zijn dan weer supercars, superbikes, muscle cars, hot hatches en choppers, waardoor je met zo’n dertien klassen over de finishlijn kan scheuren. Ieder van die klassen heeft ook weer zijn sterktes en zwaktes, maar de instapcurve is makkelijk, dus daar leer je snel genoeg mee omgaan.

Toch is de soepelere gameplay, het ‘diepere’ verhaal en de meer uitgewerkte bolides niet dé sterkte van deze titel. Dat zijn namelijk de tracks zelf. Het zijn er deze keer niet alleen heel wat meer, maar ze zien er gewoon fenomenaal uit. Iedere track is onderverdeeld in een verschillend thema. Zo heb je het thema Skyline, waarin je met je bolide van wolkenkrabber naar wolkenkrabber moet springen. In Docklands race je dan weer doorheen een instortende haven. Zo zijn er in totaal negen thema’s, goed voor een tienvoud daarvan aan verschillende tracks. Ieder van die banen is echter keer op keer verschillend, omdat de omgeving in iedere race grondig verandert. De gebouwen storten gedurende de race in, waardoor de track er keer op keer anders uitziet. Terwijl je in ronde één een instortende vuurtoren moet ontwijken, moet je er in ronde twee gewoon keihard doorvlammen. Dat wisselvallige houdt je alert, maar komt als een mokerslag aan. Na iedere race moet je even bekomen en met een handdoek het zweet van je voorhoofd deppen. Dat is niet slecht per sé, al heb je soms het gevoel dat je je meer focust op het ontwijken van obstakels dan het behalen van de eerste plaats.

Qua graphics stelt deze game niet teleur, de talrijke ontploffingen en evenementen (tijdens de race wordt je aandacht soms gevestigd op een verandering in het landschap) zijn wonderwel in beeld gebracht. De enige keren dat de game technisch teleurstelt, is als je de nieuwe vierspeler-modus uitprobeert. Het spel lijkt dan op een flashgame die je in je internetbrowser kan spelen. Toch zal je die modus enkel spelen als je je met enkele vrienden voor je tv zit te amuseren en dan maken graphics gewoon niets uit.

Conclusie
Motorstorm: Apocalypse lost alle verwachtingen die we van deze titel hadden meer dan in. De carrièremodus staat garant voor uren spelplezier en de off- en onlinemultiplayer zijn dan weer goed voor een tienvoud van die uren. Evolution Studios heeft zich vooral geconcentreerd op het racen zelf (ergo: de banen en de voertuigenklasses) en (gelukkig) minder op het verhaal. De 2D-tussenfilmpjes en de tekenfilmpjes die je kan vrijspelen als je eerstes finisht bent zijn ronduit storend en maken dat het enige grote minpunt aan dit spel. Een topgame voor wie houdt van ridicule snelheden, enorm veel wow-momenten en hartkloppingen. In één woord: adrenalinebom.

Lara Croft bestaat al enkele jaren, ze doet al mee van  1996 met een game dat echte iedereen moest hebben. Jaar en dag was ze de max. Maar aan alle mooie liedjes komt een einde en ook aan haar heerschappij, waarbij het sinds 2000 een mix van goede en slechte elementen is geworden. De interesse, die is verkleind. Maar of ze weg is, nee, bij lange niet.  In de onderstaande review bekijken we de onlangs verschenen Tomb Raider Trilogy, eens zien of dat ons, gamers, blij maakt!

Deze collectie bevat de eerste drie games namelijk Legend, Anniversary en Underworld. Terwijl Underworld een direct vervolg is op Legend, is Anniversary  een next-gen remake van Lara’s eerste avontuur. De eerste twee games zijn nu volledig in HD en lopen tegen een constante snelheid van 720p. Legend en Anniversary was al beschikbaar voor Xbox 360, maar draaide in die tijd nog in sub-HD. Deze nieuwe versies zien er dus toch nog net iets beter uit.

Legend, welke allereerst in 2006 verscheen was Lara’s grote comeback en Crystal Dynamics was dan ook heel overtuigd van haar kunnen. Het verhaal draait om Lara die een telefoontje van een vriend krijgt die wat meer info wil over een bepaalde steen gelegen in een omgeving beinvloed door Inca’s. Lara dacht meteen dat het wel met de verdwijning van haar moeder heeft te maken dus gaat ze naar Bolivië waar ze ontdenkt dat een overleden ‘vriend’ toch niet echt dood is.

Anniversary laat je Lara’s eerste origineel avontuur opnieuw spelen in Peru, Griekenland en Egypte. Hier moest ze voor een Jacqueline Natla werken om de Scion te verzamelen, een artifact dat haar vader jaren liggen zoeken heeft.

Underworld is echter het iets mindere van de drie, en dat was ook destijds merkbaar bij de review van deze game. Toch is het zo dat op deze disc kwaliteitstitels staan dat niet enkel  de Playstation 3 bezitters de kans geeft om van Legend en Anniversary te genieten in HD, maar geeft ook nieuwe elementen zoals trophies. Replay value is hiermee dus aanzielijk verhoogt, per titel weliswaar. Wat ons opviel was dat de DLC voor Tomb Raider Underworld nergens te bespeuren was, maar we missen hier niets.

De gevechten zijn altijd wat stroever geweest in Tomb Raider en dat geld ook voor alle drie titels. Echter maakt de schitterende platforming de games zeker de moeite op zich. Daarnaast is het zo dat je fouten die je maakt nooit overdreven hard worden afgestraft dankzij de gulle checkpoints en autosave systemen.

Conclusie
Als je nog geen een of meerdere games van de Tomb Raider Trilogy gespeeld hebt, dan is deze collectie een grote aanrader. Drie games in een pakket, welke bovendien mooi in HD én de legendarische titels bevatten, wie wil dat niet? Daarnaast maken de extra’s zoals de XMB theme en outfits voor je Home avatar maar vooral de trophies het de moeite. Alleen op deze manier kan je je volledig klaarstomen voor de nieuwe generatie Tomb Raider die later dit jaar of begin volgend jaar zou verschijnen.