Het is alomgeweten dat de gamehistoriek op mijlpalen rust. De introductie van Pong tot Pacman, van Mario tot Sonic... de historiek hernieuwt zichzelf bij iedere sleutelfiguur of sleutelgame die het gamelandschap op z'n grondvesten deed daveren. Dat iedere gamer voor zichzelf zo'n gamegeschiedenis kan uittekenen is eveneens algemeen geweten. Voor bovengetekende geldt dat uiteraard ook, want drie titels hebben mij gevormd tot de gamer die ik nu ben. Toevallig is één studio verantwoordelijk voor die drie titels: Naughty Dog. Met Crash Bandicoot: Warped en de eerste Jak and Daxter vuurde Naughty Dog twee kleppers op de wereld af die zowel kinder- als volwassenenhart niet onberoerd lieten. De derde titel? Wel, daar zit je nu de review van te lezen.
Wie de eerste twee titels in de franchise heeft gespeeld (wie dat nog niet heeft gedaan: foei!) weet dat protagonist Nathan Drake een hedendaagse Tomb Raider is. Een schattenjager die voor niets terugdeinsd en voor wie geen gevaar te groot is (remember Lazarvic?). Ditmaal is Katherine Marlowe en haar rechterhand Talbot de schobbejak van dienst. Zij hebben het gemunt op Drake's ring, die de weg zal leiden naar 'The Iram of the Pillars', een verloren stad à la Atlantis die ergens onder het zand in Arabië bedolven ligt. Wat volgt is een intense rollercoaster die de speler (jou dus) trakteert op fenomenale graphics, een meeslepende plotlijn en genoeg epische momenten om er een nieuwe Die Hard-film rond te maken. 'Filmisch' is misschien dan ook het beste woord om deze game samen te vatten, want vaak lijkt het alsof je naar een film zit te kijken. Eentje waar je dan zelf controle hebt over de hoofdacteur, want de scènes waar je bijvoorbeeld door een zinkend schip moet waden of uit een vliegtuig wordt gezogen, lijken haast cutscenes/cinematics. Ongelooflijk in de zuiverste zin van dat woord.
Wie zich onze review van Uncharted 2 kan herinneren, weet dat een van de enige minpunten aan die titel de weinige puzzels was. Kritiek die de oren van de heren en dames bij Naughty Dog blijkbaar hebben bereikt, want de hoeveelheid puzzels in deze game is gevoelig omhoog gekrikt. Dat maakt dat dit aspect de titel quasi lijkt te dragen, iets wat in de vorige games haast banaal leek om te zeggen. Qua gameplay is de game niet sterk veranderd, wat ons helemaal geen minpunt lijkt: in Uncharted 2 waren de instapklare actie en controls hét goudhaantje van de serie. In Uncharted 3 is de hand-to-hand combat nog vloeiender gemaakt en heb je soms de mogelijkheid om de omgeving te combineren met je aanval. Wie in een level langs de vismarkt in een gevecht verwikkeld raakt, krijgt zo de optie voorgeschoteld om een kabeljauw tegen het mombakkes van een schurk te kwakken. Dat laatste levert je trouwens een Trophy op: doen dus.
Bij de release van Uncharted 2 zeiden de ontwikkelaars dat ze bijna het maximum uit de PlayStation 3 hadden gehaald. Ze hielden het op 90%, en voor deze titel hebben ze er die extra tien procent bij willen doen. Iets waar ze glansrijk in zijn geslaagd, want je hoeft maar één blik te werpen op de graphics en texturen van het zand of de regen om te weten dat deze titel misschien wel de mooiste game is die er momenteel op de PS3-markt te vinden is. Schrap dat laatste maar: deze titel is gewoon dé mooiste game die er op héél de gamemarkt te vinden is. Het level in de woestenij waarbij je niet veel meer moet doen met Drake dan slenteren, is helemaal niet saai - ook al klinkt dat misschien wel zo. Naast de fenomenale graphics die je in dat level voorgeschoteld krijgt (de voetstappen die Drake achterlaat!), krijg je bovendien te kampen met een van de meest sentimentele stukken van de hele game. Je voelt haast de innerlijke strijd die Drake op dat moment met zichzelf zit uit te vechten, iets waar tot nog toe enkel cinematische kleppers als The Godfather in sloegen.
Qua multiplayer is de game ook heel wat verbeterd. De modi uit Uncharted 2 zijn klakkeloos overgeheveld (niet dat daar iets mis mee is) maar er worden bijna evenveel nieuwe modi geïntroduceerd. Zo is de three team deathmatch haast revolutionair voor iedere game met een noemenswaardige multiplayer en is de invoering van een co-op (waarbij je missies uit de campagne met z'n tweeën kan herspelen) een enorm fijne extra. Die multiplayer is trouwens niet de enige manier om de levensduur van deze titel te rekken. We hebben de campaign in één ruk uitgespeeld en we zijn van plan om dat nog een keer of twee opnieuw te doen. Dat enkel omdat we gewoon geen seconde willen missen van de mastodont die Uncharted 3 is.
Conclusie
Wie de review volledig heeft gelezen, heeft misschien opgemerkt dat we geen minpunten naar voren hebben geschoven. De uitleg daarvoor is simpel: er zijn gewoon geen minpunten aan deze titel. Alles aan deze titel is gewoon perfect, het verhaal en de graphics met stip op één. We beklagen het de Xbox-eigenaars dan ook dat ze het wellicht nooit met een klepper van dit formaat zullen mogen stellen. Stiekem hopen we zelfs dat er geen Uncharted 4 zal komen, omdat dit gewoon dé crème de la crème kan zijn/moet zijn die een PS3 je kan serveren. Een mogelijk vervolg hierop is dan ook negentig procent van de tijd een titel die een flop blijkt te zijn. Maar ja, je kent het verhaal nu wel al met Naughty Dog en de overige tien procent... Een perfecte game en dus voor de eerste keer in de geschiedenis van Gamercc.com: een perfecte score.
| |
|
| Uitgever |
Sony Computer Entertainment
|
|
| Ontwikkelaar |
Naughty Dog
|
| Platform |
PS3 |
| Leeftijd |
16+ |
| Releasedate |
04/11/2011 |
Score
|
100%
|
weet iemand hoe ik dat moet doen?
