Als we het over Gods Eater Burst hebben, dan ga je op een of andere manier denken aan Monster Hunter aangezien je ook hier met grote wezens moet vechten in goede en slechte dagen. Het maakte ons alvast nieuwsgierig naar het resultaat, wat je hieronder dan ook te weten zal komen!

Gods Eater Burst speelt zich af op onze aarde die jammer genoeg vernield is door gemuteerde monsters genaamd aragami. Gelukkig is er een organisatie genaamd Fenrir met als doel deze van de planeet te vegen. De organisatie is echter niet zo heilig als we dachten, wat duidelijker wordt naarmate je in de game vordert. Het verhaal, ja dat is best wel boeiend te noemen aangezien alles gewoon toch mysterieuzer is dan dat je zou denken. De karakters zijn echter wel overdreven, qua voice-acting, maarja dat is nu eenmaal Japan.

De helden bevatten wapens ontwikkeld uit het DNA van de monsters die je achterna zit waarbij je dus in totaal met drie vrienden op avontuur kan op zoek naar vijanden en ‘resources’.  De omgevingen zijn best wel leuk te noemen. We krijgen plaatsen met regen en bewolking, wat een heerlijke sfeer geeft aan de gevechten. Daarnaast zijn er ook besneeuwde plaatsen en gewone stadsomgevingen maar we benadrukken het nog eens de presentatie van de game. Deze is echt zeer goed, zeer goed! Wat het leukst van al is: geen laadtijden!

Echter is het wel zo dat er heel veel missies zijn die op een beperkt aantal van deze werelden moeten worden voltooid. Het wordt dus soms wat repetitief, Godzijdank (red. Héhé) dus dat de omgevingen er zo goed uitzien. Bij het opstarten van een missie kom je de zwaktes van de gezochte aragami te weten, dus je kan op tijd de juiste uitrusting meenemen. Je hebt hiervoor drie slots: melee wapen, schild en je geweer. De melee wapens bestaan in verschillende smaken gaande van snelle tot trage krachtige wapens. Ook hebben deze hun eigen elementaire krachten zoals ijs en vuur om de vijand eens te laten afzien. Voor de geweren kan je kogeltypes kopen, en tijdens het gevecht kan je zowel de melee als geweren afwisselen. De combinatie van de twee wapens zorgt wel voor een goede gameplay qua gevechten, geen klagens hierover.

De gevechten? Intens! De meeste missies duren zo’n 30 minuten (via een timer) waarbij merendeels van deze tijd gespendeerd wordt aan het vechten zelf. De Aragami zijn heel flexibel, doen allerlei aanvallen en zorgen ervoor dat je PSP uit je vingers glipt door het zweet. De wezens zijn krachtig, dus een keer stevig geraakt worden betekent een zware dropdown van je healthbar. Van frustratie is er eigenlijk weinig te bespeuren, het voelt allemaal zo vlot en gebalanceerd aan: ontwijken, aanvallen, ontwijken en zweten.

Leuk aspect: je wapen kan je ‘chargen’ om deze dan in een beestachtig ding te veranderen om de vijand eens aan te vallen. Op die manier kom je in een ‘burst’ modus waarbij je gedurende een korte periode extra veel kracht hebt (meer schade, dubbelsprong, speciale kogels,...). Het gebruik van deze modi is overigs enorm leuk te noemen, bevredigend zelfs.

Op de Fenrir HQ kan je praten met de hoofdfiguren van de game, items kopen en nakijken of je eventueel je uitrusting kan gaan upgraden. Betreffende het upgraden en nieuw maken hebben we toch wel een fundamenteel probleem. Je moet namelijk extra missies voltooien waarbij je dezelfde wezens steeds opnieuw moet verslaan...waar trekt dit op? Verder is er ook niet veel extra aan de game, daar waar je in Monster hunter kon vissen en andere RPG activiteiten kon voltooien is dat in Gods Eater Burst helemaal afwezig. Wat wel weer leuk is, je hoeft je niet zo zorgen te maken over de juiste items van tevoren bij te hebben, met je team slaag je er meestal toch in dergelijke items te bemachtigen en te gebruiken.

Conclusie
Gods Eater Burst is een leuke game dat draait om het doden van lelijkerds en ‘loot’ te verzamelen. Het bevat enkele originele ideen gaande van transformerende wapens tot het gebruik van de speciale kogels. Echter is de game niet varierend genoeg, ondanks de sublieme omgevingen. Ook het geluid is beperkt, gelukkig krijgen we toch nog een degelijk verhaal en een goede spelmechaniek. Een aanrader voor het specifieke publiek die van dit type games helemaal weg is.

Ghost Recon: Predator is vrij fel onder de radar gebleven. De game is zomaar opeens aangekondigd, nog niet eens zo lang geleden, en is ook zo opeens verschenen. Qua marketing heeft de game het dan ook niet zo getroffen. Is dit een slecht teken, of is het een onderhypede PSP game van de alom bekende Ghost Recon serie?

In Ghost Recon: Predator speel je wederom met een team Ghosts, dé toppers van het Amerikaanse leger die de rebellen aan de kust van Sri Lanka moet gaan bestrijden. Er heeft namelijk een slachtpartij plaatsgevonden en al gauw merken de Ghosts dat ze het leger klaarstomen om Amerika aan te vallen.

Realisme is ver zoek maar het verhaal zorgt uiteraard voor de nodige spanning zoals de tvserie 24. De Ghost hebben namelijk 72 uur om alles opgelost te krijgen (lees: af te maken). Als we de gameplay bekijken moeten we toch wel het een en ander positief in de kijker zetten. Je speelt namelijk met drie Ghosts welke je zelf kan kiezen (elke Ghost heeft zo zijn eigen vaardigheden). Elke Ghost kan je doen stijgen in ervaring met de zogenaamde Experience points waardoor er verbetering is betreffende zijn vaardigheden. Deze vaardigheden bestaan uit drie delen namelijk wapens, uithouding en stealth. Vooral uithouding en wapens zijn vaardigheden die je toch wel merkt naarmate je verder in de game geraakt.

Een team moet je bevelen kunnen geven en dat is niet anders is Predator. Je kan ze de bevelen geven : vrij schieten en pas schieten bij detectie. Echter is het niet zo dat je zoals in de console versies iets diepgaandere bevelen kan geven. Je kan ook daadwerkelijk ingame van karakter wisselen, wat een groot voordeel is bij het flanken van de vijanden.  Verder zien we dat de A.I. niet bijster slim is, maar ook niet oerdom. Het is eigenlijk een niveau dat perfect past op de PSP lijkt ons, ook omdat de iets jongere gamers er toch gemakkelijk mee overweg kunnen (wat nu PEGI…). Dit is ook zeker van belang omdat het spelen van schooters (zie socom) niet altijd zo vlot gaat op de PSP.

In de game hebben we wederom een heel arsenaal aan moderne wapens gaande van assault rifles en snipers tot shotguns en M-60 alike wapens om de vijanden te onderdrukken. Qua effectiviteit van de wapens zijn we ook meer dan tevreden. Het enige is dat het mikken niet zo vlot gaat, zie vorige paragraaf…

Grafisch ziet de game er zeker niet mis uit. Vooral de omgevingen en de achtergronden zien er zeer goed uit en je waant je eigenlijk toch wel wat in Sri Lanka vanwege de grote jungles die de game bevat. De naam Predator komt dan ook niet zomaar, het is inderdaad dat je als Ghost in de jungle de predator speelt.

Betreffende de multiplayer is het jammer genoeg ook wat kortgeschoten, maar dat heeft volgens ons ook te maken met het feit dat deze game toch geen massaverkoop gaat hebben. Je kan namelijk met drie spelers de singleplayer missies uitspelen maar meer dan dat is er niet.

Conclusie
Ghost Recon: Predator is een game dat er goed uitziet en ondanks het typisch Tom Clancy verhaal toch boeiend is qua locatie en verhaal. De afwerking is meer dan duidelijk aanwezig alsook het gameplayplezier wat natuurlijk de eigenlijke bedoeling is van een game. Jammer genoeg is de besturing echt ondermaats en zorgt het toch wel voor frustratie tijdens spannende momenten. Desalniettemin is de game zeker leuk, maar je gaat dan wel af en toe op je lip moeten bijten…

Soul Calibur IV was een echte consolegame dat vorig jaar verscheen, en het was dan ook een beetje een verassing toen Namco Bandai met een Playstation Portable titel op de proppen kwam. Dit omdat in deze vechtgame toch heel wat special effects en grafische stuntjes gebruikt werd, en dit nu downgraden naar PSP is iets riskant.

Gelukkig is het echter niet zoals we verwacht hadden, want de game ziet er echt goed uit. Maargoed, we beginnen met het begin. We krijgen heel wat bekende karakters en levels in een portable game gegoten. Het is dus een vechtgame geworden in een 3D omgeving waarbij je combo’s kan maken naar hartelust, net zoals je van de originele games gewoon bent.

Er zijn dan ook heel veel gelijkenissen met Soul Calibur IV buiten het feit dat de graphics iets minder zijn en we natuurlijk geen star wars karakters hebben. Welk speciaal karakter we nu krijgen? Niemand minder dan Kratos van de populaire game God of War doet zijn opwachting, en dat is al een heuse meerwaarde. Daarnaast hebben we de typische extra’s en unlockables zoals kostuums en special honors.

We hebben het al vaak over de graphics gehad wat misschien een eerste negatieve indruk geeft, maar we benadrukken nu eens en voor altijd: Soul Calibur Broken Destiny heeft uitmuntende graphics, misschien wel een van de mooiste die je op de PSP zal zien.

Qua modi hebben we de Quick Match, Trails (een soort survival) en de Ad Hoc multiplayer. Ook is er een Creation mode waarbij je je eigen karakters kan aanpassen. Zoals altijd vinden we ook een Training mode terug. Uiteraard draait het allemaal om ‘Gauntlet’ wat het verhaalgedreven gedeelte van de game bevat. Het draait steeds om jou die Hilde achtervolgt om een medicijn te vinden. Uiteraard heeft dit niet enorm veel te maken met het ‘echte’ verhaal, maar is een verzameling van gevechten en amusement.

Elke missie bestaat uit verschillende mini-secties dat kort duurt. Meestal moet je een serie van aanvallen overleven of juist counteren op het juiste moment. Al gauw werd ons dan ook duidelijk dat dit meer een instructie-mode is dan iets anders. Handig voor de beginnelingen, dat zeker! Echter is het voor de gemiddelde game ietwat repetitief, en zal je eigenlijk wel blij zijn als je doorheen de levels bent.

Voor diegenen die er benieuwd naar zijn: ja, deze versie heeft ook de features Soul Gauge, Soul Crush en Critical Finishes. Daarnaast moeten we toch blijven toegeven dat de game behoorlijk diepgaand kan worden qua gameplay dus zowel de amateuren als de diehards hebben hun handen vol aan deze game. Ook de multiplayer maakt de game ook echt leuk, zonder dat we slowdowns hebben ondervonden!

Conclusie:
Soul Calibur Broken Destiny is misschien wel een portable versie van Soul Calibur IV, toch moeten we blijven aanhalen dat de gameplay nog steeds heerlijk is en de graphics super. Ook leuk dat we nu Kratos in plaats van Yoda of Darth Vader hebben. Een aanrader voor de fans van de serie. Mensen die de consoleversie hebben, die moeten eventueel eerst nadenken of ze deze game ook daadwerkelijk gaan spelen op hun PSP.