Ach, de Olympische Spelen: voor de sportliefhebber een hoogmis die gerust ieder jaar mocht plaatsvinden, voor de gamefanaat niet meer dan een reden om uit te kijken naar de nieuwe telg in de Mario & Sonic op de Olympische Spelenfranchise. Na eerder furore te hebben gemaakt in Beijing (de Spelen in 2008) en Vancouver (de Winterspelen in 2010), trekt ’s werelds leukste gamemash-up deze keer naar stadia van Londen, waar ze hun rivaliserende lusten mogen botvieren in verschillende disciplines.

Geen prinsessen redden of gouden ringen verzamelen deze keer, de gouden plak behalen is het enige waar onze helden zich zorgen om hoeven maken. Wie al een game uit deze reeks gespeeld heeft, weet dat deze titel een partygame van de zuiverste soort is. Minigames zonder al te veel tralala, records die smeken om verbroken te worden en heel wat spelmodi om al die verschillende minigames aan elkaar te rijgen. Die minigames zijn – zoals we van de reeks gewend zijn – vermomd onder het mom van disciplines. Klassiekers zoals hordelopen, speerwerpen, tafeltennis en schermen zijn aanwezig, alsook nieuwkomers zoals badminton, paardrijden en – onze favoriet – voetbal. Daarenboven zijn eveneens de Dream Events wat opgekalefaterd. Dat zijn disciplines die de sporttak van een andere invalshoek benaderen en die zich situeren in een Sonic- of Mariothema. Die zijn niet enkel qua graphics heel wat verbeterd – die bovendien in de rest van de game van topkwaliteit zijn – maar ook qua aantal en leukheid.

Bovendien zal je nu het merendeel van die disciplines in teamverband kunnen aanpakken. Voetballen tegen elkaar is leuk, maar hoge passen aan je maat geven om die vervolgens een pareltje te zien binnenknallen (we hebben het al gezegd, voetbal is onze favoriet) en zo op het hoogste schavotje te mogen prijken, biedt veel meer voldoening dan dat huzarenstukje alleen te forceren. De personages met dewelke je dat allegaartje aan sporten kan aanpakken, verschillen niet in vergelijking met de vorige titels. Alle protagonisten uit de Mario- en Sonicreeks passeren de revue en zijn geclassificeerd in vier categorieën: snelheid, kracht, allround en techniek. Je bent dus beter af met de snelle Sonic op de 100 meter dan pakweg de logge, maar krachtige Donkey Kong.

Zoals gezegd kan je je verliezen in de minigames en met vrienden elkaars records proberen te verbreken, of je kan enkele van de spelmodi uitproberen. Zo kan je bijvoorbeeld een stickerboek aanleggen en stickers zoeken op de straten van Londen of diezelfde plakkers te winnen door het beste resultaat neer te zetten in de disciplines. Wie als eerste z’n plakboek vol, euh, plakt, komt als winnaar uit de bus. Daarenboven beloont de game je nog eens voor het spelen van die minigames: voor iedere keer dat je een discipline tot een goed einde brengt, verdien je een kraslot. Kras je twee dezelfde icoontjes, dan win je een prijs: gaande van nieuwe muziek om de game mee op te fleuren tot kostuumpjes om je Mii mee uit te dossen.

Qua setting en plezier niets op aan te merken dus, maar hoe zit het nu met de gameplay? Die zit zoals vanouds snor, al is dat niet het geval bij alle disciplines. De meeste sporten heb je na een enkele keer oefenen al door, al vergen sommigen meer moeite. We zijn er zeker van dat kwantumfysicageleerden hun kop breken als we ze het discuswerpen eens laten proberen. Of het vervloekte paardrijden dan? Gelukkig is dit slechts amper het geval, al is er toch een tweede minpunt: het duurt allemaal net iets té lang. Als je wil verspringen moet je eerst een hele intro doorstaan om vervolgens het publiek op te warmen alvorens je eindelijk mag springen. Dit haalt een klein beetje het tempo uit de wedstrijd, wat toch ietwat jammer is.

Conclusie
Laat je niet misleiden door de vorige paragraaf. Deze titel zet de letters party in partygame centraal en is dan ook ideaal om in groepsverband aan te pakken. Gamers zonder vrienden mogen dan een tiental punten van onderstaande score aftrekken, al kunnen ook zij zich met veel bravoure op de minigames storten. Deze titel brengt dan ook exact de sfeer over waar de Olympische Spelen voor staan: vermaak voor jong en oud en af en toe een recordje of gouden medaille voor de sportievelingen. Een must-have voor in je spellendoos, al is het alleen al voor de gele kleur van het hoesje. Een unicum!

Ken je Big Fish Games? Het is een ontwikkelaar die vooral de casual gamesmarkt aanpakt. Gaande van de sociale netwerksites tot zelfs de Nintendo Wii, voor de eerste maal weliswaar. Hun debuuttitel? Mystery Case Files: The Malgrave Incident!

Overigs de Mystery Case Files is de ontwikkelaar zijn paradepaardje trouwens, maar dan op andere platforms. Het gevolg is wel dat de game puur niche gericht is met als gevolg dat ook niet iedereen voor dit soort games te vinden valt.

Iedereen kan aan de slag met deze titel aangezien het een combinatie is van ‘’het vinden van verstopte objecten’’ en de daarbij gelinkte puzzels oplossen. Dat is het centraal punt van de game en daarmee ook vrij beperkt in wat het te bieden heeft. De game is namelijk vrij ‘repetitief’ om het zo maar te zeggen en houd zich te strak aan z’n eigen formule. De wii-mote is echter wel uitermate goed geschikt voor een game als deze, en maakt de game wel aangenaam besturen.

De game draait om Winston Malgrave, een rijke industrialist dat zichzelf van de buitenwereld heeft afgesloten op zijn eigen eiland. Hoewel, nu heeft hij jou kennis nodig om een vreemd probleem op te lossen op diens eiland. Stukje per stukje kom je meer te weten van wat er eigenlijk gaande is en is eigenlijk wel op een leuke manier opgebouwd.

De game doet ons denken aan de point & click adventures waarbij je dus in first-person objecten gaat aanduiden en onderzoeken. Je zal ook objecten opnemen en zo op bepaalde plaatsen moeten neerzetten, een puzzelsysteem dus. Meestal moet je bepaalde objecten vinden om dan een echt bruikbaar object te ontgrendelen.

Zoals je leest, het is iets dat zeer leuk is voor een bepaalde groep van mensen, maar langs de andere kant heb je ook gamers die het eerder als saai ervaren. Maar die zullen ook point & click games maar niets vinden.

Daarnaast heeft men een multiplayer tot vier spelers dat zonder twijfel het hoogtepunt van de game is. Hierbij moet je verborgen objecten vinden voor je vrienden om op die manier punten te verzamelen. Ook is er bijvoorbeeld een modus waarbij er een bom plakt aan je icoon waarbij je objecten moet zien te vinden voordat de tijdslimietmeter op nul staat. Een uitstekende modi voor zowel jong als oud!

Conclusie
Mystery Case Files: The Malgrave Incident is een leuke game geworden dat op een bepaald doelgroep is gericht. Er zijn zeker minpunten, gaande van de basis-graphics en de eerder monotone gameplay tot de gelimiteerde deuntjes. Wat echter schitterend is, is de multiplayer! Ouders die met hun kinderen deze game spelen is dan ook een droomscenario voor Big Fish Games en daarin kunnen wij hen volledig volgen!

Kirby is een gamekarakter dat al oneindig veel jaren meegaat bij Nintendo. Het roze schattige bolletje heeft heel wat avonturen meegemaakt op elke mogenlijke Nintendo console en dus ook op de Nintendo Wii mag er geen ontbreken, vandaar Kirby’s Epic Yarn welke we hieronder bespreken!

Kirby’s games zijn meestal 2D gebaseerd waarbij je vijanden kan opzuigen diens krachten te kopieren en zo uiteindelijk het kan opnemen tegen tegenstanders als King Deedeedee en Meta Knight. Echter is Kirby’s Epic Yarn net iets schattiger én anders. Het blijft 2D maar we worden wel in een ‘wollen’ wereld gezogen en dat is op zijn minst opvallend te noemen. Alles in de game bestaat uit stof, wol en draad en dat maakt de gehele game een avontuur voor het oog alleen al!

Ditmaal zal kirby geen vijanden meer kunnen opzuigen maar zal hij eerdere klassieke platformskills te boven halen. Dit betekent dus klimmen, vastgrijpen en vooral veel springen doorheen de magische wereld van stof en wol. Het springen beperkt zich tot ‘gewoon’ springen en dus niet meer ‘ballon springen’. Ook zal je de omgeving best wel veel moeten gebruiken om zo geheimen te ontdekken.

Het platformgedeelte komt rechtstreeks uit de “originele boeken der platformgaming” maar wat de game speciaal maakt is de algehele stijl. Deze is gewoon o zo geslaagd, we hebben er geen woorden voor. Het is jaren geleden dat we zo’n originele stijl hebben mogen aanschouwen, die er overigs nog eens grafisch prachtig uitziet. Kirby kan aan een zipper trekken om een nieuw gedeelte van een level te ontdekken of aan koordjes trekken om gedeelte van de wereld bij elkaar te trekken (eigenlijk dus een stoflaagje samen te trekken) wat gewoon zo heerlijk is om te zien.

De ontwikkelaar Good Feel heeft er alles op alles om gedaan om deze spelwereld er zo optimaal en bovendien zo schattig mogelijk te doen laten uitzien wat dus gelukt is.  Ook de interactie van Kirby is constant boeiend omdat hij in bepaalde omstandigheden van gedaante veranderd. Als hij in water springt, wordt ie een dolfijn terwijl we anders te maken hebben met een brandweerwagenKirby, een UFO Kirby en nog andere varianten (ook in gameplay) dat ervoor zorgt dat de game boeiend blijft ten alle tijden.

Is deze Kirby’s Epic Yarn moeilijk te noemen? Nee, zeker niet als ge Donkey Kong Country Returns hebt gespeeld is dit echt wel een eitje. Het jongere publiek zal enorm veel plezier beleven aan deze titel terwijl de oudere gamers het plezier zullen halen uit de innovativiteit van de spelwerelden en de algehele stijl. Kirby kan in deze game namelijk niet doodgaan, dus het spel uitspelen is eigenlijk in een lange ruk mogelijk.

Waar de uitdaging dan wel ligt is het ontgrendelen van alle extra levels en items. Kirby moet namelijk knoppen verzamelen die ze kunnen kwijtgeraken indien geraakt worden door een vijand. Het is dus een beetje in de stijl van de klassieke Sonic games, waarbij je dus ook een bronzen, zilveren of gouden status kan behalen.

Er is ook een modus aanwezig waarbij de spelers hun appartement kunnen volhangen met de ontgrendelde items, en zelf aan de slag kunnen met alle stoffen en koorden. De game is leuk om alleen te spelen maar is ook uitermate geschikt om met een tweede speler aan de slag te gaan. Met twee is de gameplay toch wel wat anders omdat je moet samenwerken om op hogerop gelegen plaatsen te geraken (je kan elkaar oppakken). Als een speler te ver achterop ligt op dat ene scherm, dan kan je altijd op A drukken zodat je karakter getransporteerd word naar de lokatie van de verstgevorderde speler. Zoiets als in New Super Mario Brothers dus. Echter wordt de tweede speler ook gestraft als speler 1 geraakt word, dus beiden verliezen dan hun knoppen.

Conclusie
Kirby’s Epic Yarn is een sublieme game. De spelmechanieken zijn op zich vrij simpel, maar de implementatie en de stijl zorgen ervoor dat deze game nooit zal vergeten worden. Kirby ziet er nog  schattiger uit, we krijgen een zeer leuke co-operation modus en het geluid is weer lekker passend bij deze vrolijke titel. Misschien niet de moeilijkste of meest diepgaande game maar zeker wel een van de aangenaamste!

Donkey Kong Country is zo’n gameserie dat bijna iedereen gespeeld heeft, gaande van de Super Nintendo tot de Gameboy. De game was een alternatief van de Mario bros serie waarbij je Donkey Kong en Diddy Kong kon besturen om zo steeds de zoektocht naar gestolen bananen verder te zetten en meestal uit te komen bij King K. Rool. Of Nintendo dezelfde magie weet terug te halen voor de Nintendo Wii is nog maar te vraag maar gelukkig kan je het antwoord hieronder terugvinden!

Deze Donkey Kong Country Returns is de eerste echte titel voor de grote aap want ondanks hij wat kartte en zelfs een game had dat geport was van de Gamecube naar de Wii (Donkey Kong Jungle Beat) gaan we nu toch echt naar de echte old-skool dagen. De game is ditmaal ontwikkeld geweest door Retro Studios waarbij men vooral keek naar de techniek van New Super Mario Bros Wii namelijk het gebruik van 3D graphics en effecten in een 2D platformer.

Van meteen dat je de game start merk je dat alles héél fris aanvoelt en een echte volledige update is tegenover de oude games van DK. Het verhaal draait wederom een bende dat de bananen gestolen heeft door wezens te hypnotiseren. Het verhaal toont zichzelf naarmate je verder in de game komt wat zeker een extra drijfveer is.

Qua levels zien we dat de game steeds beter en beter wordt. Eerst lijkt alles nogal wat simpel (vooral de eerste Jungle-level) maar naarmate je verder in de game vertoeft zijn er echt onwijs leuke ‘events’ tijdens je avontuur. De werelden worden creatiever en bevatten ook genoeg afwisseling qua gameplay (zoals het rijden op de Rino, een Rocket Barrel, mijnkarretjes,...).

Betreffende de moeiljkheidsgraad: Donkey Kong Country Returns is echt voor de hardcore gamers onder ons. De game is echt pittig en we durven zelfs zeggen dat het een van de moeilijkste platformers is dat je bent tegengekomen. We vinden dit trouwens een pluspunt moet je het jezelf afvragen want er is niets zo leuk als een moeilijke game uitspelen. Je kan de game uitspelen voor zo’n 100% als je alle pickups weet te verzamelen (KONG letters en de puzzelstukjes) in elk level. Geloof me, dat is niet zo gemakkelijk als je denkt. Daarnaast is er ook nog eens een time trail per level wat eigenlijk gewoon over-the-top is voor de diehards!

De iets minder ervaren gamer wordt echter niet in de koude gelaten en is er een “auto play” optie indien je vastzit. Nadat je een paar keer dood bent gegaan gaat de game vragen of het voor jou zal spelen. Zeker handig indien er sprake is van extreme frustratie.

De game bevat ook een multiplayer, offline weliswaar, in de vorm van co-op. De tweede speler speelt altijd Diddy die de mogelijkheid heeft om wat te ‘hoveren’ met zijn racket. Dit zorgt ervoor dat als je met Diddy kong op je rug speelt je een groot voordeel hebt waarbij Diddy nog eens pindanoten kan afschieten.

De game is speelbaar via de Wii remote alleen of in combinatie met de nunchuck. Beide manieren spelen vlot waarbij er wel gebruik gemaakt word van bepaalde schudbewegingen voor een barrel roll of om te blazen. Deze schudbewegingen zorgen er soms voor dat je ook onterecht de dood in gejaagd wordt omdat er soms een beweging geregistreerd word terwijl dat niet van toepassing is. Daarnaast vinden we wel dat een game met zo’n moeilijkheidsgraad toch net iets intiutiever mocht zijn (en dus geen sprake van schudbewegingen).

Er zijn zo’n acht werelden met elk een zestal levels wat op zich je al zal bezighouden omdat de game niet een van de gemakkelijkste is. Daarnaast zal je nog meer tijd spenderen aan de titel om alle KONG letters en puzzelstukjes te verzamelen en leuke co-op.

Conclusie
Donkey Kong Country Returns is een zeer aangename doch moeilijke game dat de serie alle eer aan doet. De game voelt enorm fris en intensief (geen typo) aan waarbij de prachtige graphics en omgevingen de ondertoon steevast weten vast te zetten. Retro Studios heeft wederom bewezen dat ze steeds kwaliteit maken, Rare mag dan ook eens zuur opkijken van wat ze met ‘hun’ franchise hebben gedaan. Dikke aanrader!