Mario Galaxy 2 is eigenlijk begonnen als Mario Galaxy 1.5. Echter kon Nintendo niet al hun ideeën in een game gaan steken en hebben ze uiteindelijk gekozen om er een tweede game van te maken. Wat dit eigenlijk betekent voor ons gamers zie je in de onderstaande recensie van de game.

Nu dat er eigenlijk geen echt verhaal meer is, (wanneer wel… aangezien het toch steeds een gestolen Peach is) hebben de ontwikkelaars zich ertoe verbonden om de gamers te doen pal staan door de leveldesigns, en dat is hun met gemak gelukt. De game bevat nu nieuwe leveldesigns waarvan andere ontwikkelaars zeker en vast jaloers op zijn en daarbij gewoon het woord ‘wauw’ meer dan tig keer zullen uitspreken.

De game heeft in grote lijnen de gameplay en besturing van Mario Galaxy 2 maar er zijn nu wat meer extra’s, werkt de spelwereld via een hub-map zoals New Mario Bros en hebben we ook vaak Yoshi tot onze beschikking. Daarnaast zien we ook andere leveltechnieken, vijanden en power-ups die het spel eigenlijk compleet afmaken. Zwaartekracht staat natuurlijk weer centraal in deze titel, en dit aspect is tot in de puntjes afgewerkt.

Super Mario Galaxy 2 is ook wat moeilijker naarmate je verder in de game zit in vergelijking met zijn voorganger. Toch is de game bijzonder toegankelijk want er is zelfs een how-to-play tutorial in de game en krijgen we een extra DVD om te zien hoe je de game speelt. Het is dus duidelijk dat de game voor zowel jonge als oudere gamers is ontworpen.

Wat de game zo speciaal maakt is dat het de gamer gewoon niet wil laten stoppen. Als je eenmaal een ster hebt (wederom 120 sterren waarvan er ook grote coin medals nu aanwezig zijn) ga je gewoon nog eentje willen verzamelen en voor je het weet zijn er uren en uren voorbij gegaan. Het is dan ook een verslavende game tot in het detail te noemen. Ja je ge gaat op zoek naar die 120ste ster, ja je gaat de gehele spelwereld verkennen. Omdat de werelden zo klein zijn en uit verschillende delen bestaan zorgt het ervoor dat je echt alles wil en zal onderzoeken.

Daarnaast is de komt van Yoshi nog een bonus bovenop want onze vriend kan ook vijanden slaan, en natuurlijk ook met zijn tong vangen en opeten. Met de tong kan je ook naar bepaalde hoger gelegen platformen zien te rijken door met je wiimote op bepaalde bloemen te richten. Het is dus allemaal rozegeur en maneschijn, die Yoshi en Mario…en Luigi. Ja ditmaal kan je ook aan de slag met Luigi, uiteraard wel ietsjes later in de game.

De bossfights in de game zijn talrijk aanwezig en elk van hen is een plezier om tegen te vechten. De originaliteit en het plezier dat je uit deze gevechten haalt is gewoonweg subliem, en frustratie zal ook nooit de kop op steken. Ook zijn deze bazen vaak groot genoeg om je te doen pal staan van de Wii toch in zijn mars heeft.

Al deze sublieme actie is aan elkaar gewoven met prachtige graphics en een sublieme soundtrack. Grafisch ziet de game er gewoon prachtig uit en is eigenlijk dan ook dé mooiste Wii game tot nu toe. Net als zijn voorganger is er enorm veel oog voor detail en effecten. Dit zorgt voor de magie en sprookjessfeer dat enkel Mario games kunnen hebben. Daarnaast is de soundtrack o zo leuk, lekker bombastisch en fantasierijk. Ook de oudere liedjes zijn geremixed wat voor een subliem resultaat zorgt.

Conclusie:
Super Mario Galaxy 2 is nog gevarieerder, uitdagender en leuker dan zijn sublieme voorganger. Het is dan ook met gemak dé standaard voor platformgames. Geen reden tot twijfelen, heb je een Wii dan heb je deze game ook in huis want deze titel is plezier in de zuiverste vorm!

Monster Hunter Tri is een typische Japanse game dat onlangs door Nintendo hier in het Westen werd uitgegeven, met succes. Het is dan ook geen raar beeld als Nintendo nog wat meer naar het Westen wil brengen waarbij nu ook Samurai Warriors 3 hier toe behoort. Of deze game dan ook de moeite is, zien we in de onderstaande recensie van de game.

In de Japanse historie zien we dat er een tijd was van burgeroorlogen gedurende de ‘vechtende staten’-periode of Sengoku. Wel, de game speelt zich af tijdens deze periode waarbij je uit karakters als Oda Nobunaga, Yoyotomi Hideyoshi en Tokugawa Leyasu kan kiezen. Namen die misschien niet meteen iets zeggen, maar kijk wat encyclopedieën na en je zal perfect  weten waarover we het hebben.

In de hoofdmodus moet je dus met deze karakters vechten, vechten en nog eens vechten. Het is dan ook de A knop drukken voor zolang en zoveel als je kan. Het speelt daarom niet slecht, maar het is een “Warriors” game, en dat betekent dus honderden vijanden uitschakelen door buttonbashen.

Er zijn drie soorten aanvallen. Met A ga je de standaardaanval uitvoeren, waarbij het afhangt van je vingersnelheid om “de snelheid van arm met daarin het zwaard” te bepalen. Als je down drukt op de D-pad ga je een krachtaanval uitvoeren waarbij je de vijanden voor je neerhaalt en een enorme energie ball ontketend. Daarnaast hebben we ook de Musouu aanval die je doet via de B knop. Dit kan enkel als de Musou-bar vol is en geloof me als we zeggen dat onze Samurai ‘over de rooie’ gaat.

Je hebt ook Spiritaanvallen en de ramaanvallen met telkens hun logisch effect. Nadat je een beeld van de kaart hebt gekregen, begint de actie dus. Het voordeel is echter dat de gehele game perfect vlot loopt. Er is niets onduidelijk, niets stroef en zeker niets frustrerend. Je hebt het hoofddoel dat meestal vijanden neerhalen is terwijl de secundaire doelen meestal bepaalde luitenanten in het vizier neemt. Er zijn ook tactische bonussen waarvoor je nieuwe items krijgt. Met tactische bonussen bedoel ik eigenlijk achievements zoals enkel de Musou aanval gebruiken tijdens een gevecht.

Wat misschien wat minder is, is dat het allemaal wat rechtlijning is. En dus ja, het gewoon heel de tijd vijanden neerhalen. Vooral mensen die ergens werken waar ze niet graag zijn zullen dus met deze game hun hartje op doen aangezien ze dan toch heel wat mensen willen in de pan hakken.

Conclusie:
Grafisch in orde, afgewerkt en op grote schaal gebaseerd. Dat zijn de drie kenmerken van Samurai Warriors 3, en dat is zeker niet min. Uiteraard is deze game zeker niet voor elke type gamer weggelegd, maar voor diegenen die het wel zien zitten gaan een speciale ervaring tegemoet.

En bloed.

Monster Hunter Tri is een titel dat je de laatste tijd vaak te horen krijgt. Dit komt omdat de titel al razend populair was in Japan, maar nu voor het eerst in Europa verschijnt hoewel het de derde versie is. Daarnaast is er ook een heuse reclamecampagne voor de game bezig, maar waarom toch vragen sommige Wii-bezitters zich af. We nemen je eventjes bij de hand en laten ons volgen…

De franchise van Capcom houd zich aan de roots van de serie waarbij er dus in third-person dieren moeten gaan geslacht worden. Dieren niet echt, het zijn eigenlijk gewoon afgrijselijke monsters! We hebben dan ook te maken met een role-playing game dat wat weg heeft van Dragon Quest of zelfs Pokémon. Opvallend hierbij is dat alles actief is, echt heel actief om het zo maar te zeggen want als je bijvoorbeeld in het menu bezig bent, gaat de spelwereld niet pauzeren voor jou!

De gameplay draait eigenlijk om het ontwijken en aanvallen van monsters, dus in principe is dit vrij basis maar de manier waarop is toch anders dan we gewoon zijn. Geen snelle bewegingen zoals in Bayonetta of Devil May Cry maar trage zware wapens doen hun opwachting. Logisch, want zo’n grote wezens kan je enkel neerhalen met zware wapens, anders breek je zijn botten niet (we gaan realistisch denken). Daarnaast is het zo dat de Wyverns, de grote beesten, eigenlijk een zelda achtige toets heeft waarbij je het patroon moet zien te herkennen om deze op die manier te verslaan.

In totaal kunnen we stellen dat er zo’n zeven gevechtssystemen aanwezig zijn, afhankelijk van het wapen datje hanteert. Zo kan je met het zwaard en schild de traditionele hack & slash weg op, maar de grote zwaarden zorgen ervoor dat je ze duwt in plaats van ermee te slaan. Hammers zijn dan weer enorm krachtige wapens die sterk zijn maar van kortbij moeten gebeuren. Daarnaast heb je ook lansen, maar dat is wel iets dat bijzonder moeilijk te beheersen valt en als pro-weapon zal worden gezien door menig gamers.

Daarnaast zijn er ook bowguns (pijl en boog met een trigger) waarbij je heel precies kan gaan mikken er in alle soorten aanwezig. Het bestaat uit drie delen die je telkens kan upgraden via een eigen skill tree. En daarnaast heeft dit enorm veel invloed op je manier van schieten, maar bovendien is het zo dat er maar liefst 41 munitietypes aanwezig zijn! Het is te gek voor woorden, maar het is gewoon zo diepgaand dat we dit gewoon moesten vermelden.

Maargoed, we waren eigenlijk te snel met de gameplay begonnen want we moeten uiteraard beginnen met het begin. Zo hebben we gemerkt dat de game vrij traag start, maar in tegenstelling tot de PSP wordt het nooit echt frustrerend. Daarnaast krijgen we de tutorials in de vorm van verhaalgebonden delen. Jij speelt de echte Hunter dat aankomt in Moga Village, een rustig plaatsje waarbij iedereen op hun gemakje leeft maar moet hun kamp herbouwen alsook het dorpje verstevigen. Uiteindelijk doel is natuurlijk het monster genaamd The Lagicarus neerhalen.

Uiteraard is het nog even voordat je te maken hebt met dat monster want je zal eerst nog een rij andere vieze wezens tegenkomen. Echter zijn deze wezens zeer origineel en altijd wel leuk om tegen te vechten, ook omdat elk wezen een eigen vechtpatroon heeft. Sommige zijn nerveus terwijl andere eerder lui zijn. Anderen leveren dan eerder onderwater terwijl nog anderen herbivoren gaan opeten om hun levensmeter te verbeteren.

Toch is het zo dat je niet zomaar aan epische gevechten mag deelnemen als je je tijd niet nuttig spendeert aan ‘normalere’ activiteiten zoals het vangen van insecten, kleinere monsters afmaken zodat je geld kan verdienen en betere uitrusting kan verkrijgen. Dit betekent dus dat elke ‘hunt’ voorafgaat aan uren preparatie. In Moga is er enorm veel te doen, zelfs boeren zoals Farmville. Je kan ook naar de bossen gaan om dan wat ervaring op te doen, maar eigenlijk nog veel meer… Kortom de mogelijkheden zijn toch wel vrij eindeloos.

Zoals je ziet begint de game dus vrij traag, en dat is niet iets waarmee het Westen zo gewend is. Toch voelt het goed aan, en zijn we zeker dat mensen de moeite willen doen om deze game traag en op het gemak te spelen, aangezien de epische gevechten soms vijftig minuten bloed zweet en tranen zullen kosten. Ook wordt de game persoonlijk omdat je je karakter helemaal zelf moet ontwikkelen, zonder het gebruik van experience points en levels. Het is dan ook zo dat al deze rustige preparatie nodig is om de (echt waar) epische gevechten te mogen ervaren, want ze zijn zo om u tegen te zeggen. Meerdere malen doodgaan wordt dan ook snel goedgemaakt eenmaal je het lukt zo’n monster te verslaan!

De game speelt overigs het beste met de Classic Controller aangezien snelle reflexen nodig zijn om de aanvallen van de wezens te ontwijken. Indien je de Wii Remote en Nunchuck gebruikt ga je soms last hebben van de reactiesnelheid, wat je natuurlijk wel kan voorstellen met een game van dit kaliber.

Grafisch ziet de game er indrukwekkend uit! De Wii mag dan geen PS3 of Xbox 360 zijn, voor wat de console aankan ziet het er enorm goed uit. Omgevingen zoals de toendra, vulkanen, grotten, onderwatergrotten, bossen en woestijnen hebben hun eigen sfeer en typische ecologie. Daarnaast zie je dat monsters ook broeden en bang hebben van vuur. Daarnaast is er ook een dag en nachtcyclus om het geheel af te maken.

Online kan je ook in co-operation gaan spelen wat toch wel indrukwekkend oogt. Het gebeurt dan ook niet vaak op de Wii dat je echt zo’n talloze quests online kan uitvoeren en het voelt dan ook heerlijk aan. Geen last van lag en het spelen gaat gewoon enorm vlot. Wel moeten we zeggen dat er voor bepaalde quests een zeker niveau moet bereikt hebben aangezien er speciale online missies zijn die niet in de single player aanwezig zijn. Ook een split-screen is mogelijk, wat uiteraard ook bijzonder leuk uitpakt en de game er nog steeds enorm goed uitziet.

De game is eigenlijk oneindig diepgaand, en je kan, indien je er de tijd insteekt, dan ook het maximale uit de game halen. Als we in uren spreken, dan kan het zijn dat we eigenlijk over 300 uurtjes spreken dus gooi die World of Warcraft nu eindelijk maar aan de kant. Het is natuurlijk zo dat als je snel bevredigd wil worden door een game je niet echt goed zit met deze game want het is een spel waarin je beloond wordt voor de tijd die je er in steekt. Wat je ervoor terugkrijgt is een super ervaring wel in de plaats.

Conclusie
Hoewel niet alles in de game altijd even goed is uitgelegd en je echt wel de wil en inzet moet hebben om alles uit te testen, is het zo dat Monster Hunter Tri meesterlijk is! De game ziet er grafisch indrukwekkend uit maar het magische zit ‘m in de diepgang van de gameplay. Je kan uren of zelfs dagen aan een bepaald element zitten dat je bij jezelf begint af te vragen of je nog eens onder de mensen zou komen. De gameplay is uitermate afgewerkt en zijn zowel de multiplayer als de single-player helemaal de moeite waard. Moge het duidelijk zijn, we hebben niets anders dan lof voor deze Monster Hunter Tri en jij moet nu naar de winkel om deze te gaan halen!

Naruto is een manga serie dat het toch bijzonder goed weet te doen, en dat vertaalt zich in oneindig veel games op alle platforms. En opvallend hierbij is dat geen enkele van deze games echt slecht is, maar eerder naar het 8/10 gedeelte weet te neigen. Of het ook met Naruto Shippuden: Clash of Ninja Revolution 3 het geval is, valt te zien in de onderstaande recensie!

Clash of Ninja Revolution 3 is ontwikkeld door het team dat ook Tatsunoko vs Capcom: Ultimate All-Stars heeft gemaakt. Het is dan ook een vrij gemakkelijk te leren fight-game dat zich afspeelt gedurende de Naruto Shippuden tijdslijn, maw de tijden dat Naruto een grotere jongen is geworden.

De spelers hebben keuze uit een hele lijst herkenbare spelers uit de lijst en dan hebben we het vooral over de helden en de vijanden. Toch zal de meerderheid moeten aangekocht worden in de shop via het geld dat je kan verdienen in de game. Logischer wijze verdien je dit door gevechten aan te gaan. Dit zorgt er dus voor dat iedereen de kans krijgt om alles te unlocken.

Eenmaal je aan een gevecht begint, merk je dat elk karakter een zwakke aanval, een sterke aanval een upkick aanval en dan nog een jutsu-aanval die we kennen als de geheime aanval. Karakters kunnen ook ontwijkende sprongen maken maar ook het teleporten en het uitoefenen van speciale technieken zijn mogelijk in deze game. Sommige aanvallen hebben Chakra (lees: mana) nodig, en is hiervoor een balkje voorzien.

Ondanks alle controllertypes dat de game ondersteunt, is het toch zo dat de Gamecube of classic controller eigenlijk het best werkt. De gewone Nunchuck in combinatie met de Wii remote is ook wel goed, maar niet even accuraat als je echt serieuze gevechten zal aangaan.

De game mag op het eerste zicht misschien wat simpel lijken, maar eenmaal je de game onder de knie hebt merk je dat Revolution 3 behoorlijk diepgaand is. Games zoals Soul Calibur en Tekken zijn dan ook zeker niet diepgaander dan deze vechtitel. Dankzij de combinatie van de gewone aanvallen met de indrukwekkende jutsu’s zorgen ervoor dat buttonbashen eigenlijk niet meer zo vanzelfsprekend is dankzij de talloze moves en counters die de karakters bevatten.

Elk karakter voelt echt anders aan, en dat is natuurlijk altijd leuk. Ook kan je het spel nog diepgaander maken door in 2 vs 2 te gaan vechten, tag team dus. Dit maakt de combinatie en diepgang nog groter, eigenlijk is het te mooi voor woorden. Daarnaast heb je zelfs speciale team technieken om nog meer van die te gekke dingen te doen waardoor het eigenlijk een wirwar van combo’s kan worden. En ja, dat is dan ook het sterkste punt van de gehele game.

Daarnaast is er een multiplayer aanwezig in Revolution 3, die offline zeer leuk is maar eenmaal we online gaan hadden we eventjes te maken met wat lag. Naar verloop we meer online gingen spelen merkten we wel dat er steeds minder hiervan te bespeuren valt dus hopelijk is dit binnenkort volledig verleden tijd.

Daarnaast is ook de Story mode iets minder of eigenlijk veel minder belangrijk. Eigenlijk is het gewoon de versus waar het om draait want in de zogenaamde story mode krijgen we heel ongebalanceerde gevechten. Frustratie en gevloek gaan hier dan ook hand in hand met elkaar als je ziet dat je moet vechten tegen TE sterke tegenstanders…en dan nog in tag! Het is dan ook helemaal geflipt als je tegen de bazen moet gaan vechten… Het is gewoon niet eerlijk en we steken eigenlijk onze middenvinger op naar deze modus..

Conclusie
Naruto Shippuden: Clash of Ninja Revolution 3 is een fightgame dat zwaar boven het gemiddelde vechtspel uitsteekt, vooral de perfecte balans heeft hiermee te maken. Het hangt natuurlijk af van wat je precies zoekt in een vechtgame want als het om de story mode zou gaan, ga je beter voor iets anders. Maar anders, en eigenlijk zonder enige twijfel, is deze game gewoon het beste wat je op de Nintendo Wii kan vinden binnen het genre!