Tien jaar geleden trakteerde Bungie ons op het toetje van wat toen de crème de la crème van de game-industrie was. Ze doopten hun telg – en meteen ook de franchise – Halo, en plots kreeg de gamehistoriek er een nieuwe mijlpaal bij. Naast Pacman en Mario zou iedereen nu ook Master Chief (h)erkennen als ultiem game-icoon. Ondertussen zijn we een decennium verder en blijkt die franchise de game-industrie nog altijd op z’n grondvesten doen daveren met als ultiem hoogtepunt Halo: Reach uit 2010. Het was ook meteen de laatste Halo-titel die uit de baarmoeder van Bungie voortkwam, want 343 Studios nam de hele zwik over. Hún eerste titel is meteen ook de allereerste Halo-titel die uitkwam, want zij hebben simpelweg Halo: Combat Evolved hermaakt.

Goed, ‘simpelweg’ in die vorige titel klinkt een beetje denigrerend, en eigenlijk is het dat ook. 343 heeft namelijk veel meer gedaan dan gewoon de graphics een beetje opgepoetst te hebben. Daarover straks meer, want over die graphics moet er een en ander worden geschreven. De nieuwe laag pixels die over de gehele game is uitgesmeerd laat namelijk niet meer uitschijnen dat dit een ‘oud’ spel is. Integendeel, op sommige momenten leek het wel alsof we het verlengstuk van Halo: Reach aan het spelen waren. Wat 343 echter heel slim heeft bezien, is dat je op ieder gegeven moment in de game kunt overschakelen naar de graphics van tien jaar geleden of die van nu. Dat allemaal door slechts een simpele knop op je controller.

Die overschakeling tussen oud en nieuw heeft ook nog een ander leuk gevolg. De nieuwe features die in de game verscholen zitten (Skulls en Terminals!) gelden namelijk niet meer speel je met de oude laag graphics. Daarmee weet je dus ook meteen dat Skulls hun intrede maken in deze titel. Net als in Reach zitten er achter deze Skulls verschillende abilities verscholen zitten. De verborgen Terminals lichtten met flashbacks een extra tipje van de Halo-sluier op en slagen een brug tussen gaten in het oh zo rijke verhaal. Aan dat verhaal is niets veranderd, evenmin aan de gameplay wat dan weer een enorm slimme zet van 343 is. Dat laatste heeft echter een extra toevoeging, namelijk multiplayer.

Of dat nu gewoon coop is, offline splitscreen of online, multiplayer is alomtegenwoordig in deze titel. Die online multiplayer vindt deze keer plaats op de zes originele maps van Combat Evolved alsook een nieuwe Firefightmissie. Bovendien zit er bij ieder spel een downloadcode bij voor je Halo: Reach waarmee je die zes maps meteen kan implementeren in dat laatste spel. Een andere extra is eveneens de toevoeging van Kinect. Zo kan je herladen als je het respectievelijke commando naar je tv-scherm roept. Leuke extra, maar niet meer dan dat.

Niet enkel qua beeld is de game herwerkt, ook de audio is her, euh, zien. Net zoals de graphics kan je kiezen of je het origineel beluisterd, of je de herwerkte versie ervan wil horen. Het epische klinkt nu nóg epischer en het beeld dat al indrukwekkend was, ziet er nu nóg indrukwekkender uit. Valt er dan wel iets slechts te zeggen aan deze titel? Wel, nee. De game was tien jaar geleden al het summum van gaming, deze HD-remake onderstreept dat nogmaals. Al is remake misschien niet het meest geschikte woord in die context. Deze game is namelijk meer dan een remake, het is een eerbetoon van 343 aan wat Halo is en vooral betekent.

Conclusie
Sinds 2001 is er heel wat veranderd. Veel gamers die Halo: Reach quasi grijs hebben gespeeld, hebben geen originele Xbox liggen en weten dus niet welke perikelen Master Chief moest doorstaan aan het begin van de eeuwwisseling. Nostalgische spelers zullen het spel vooral spelen met de oude graphics, terwijl gamers van de nieuwe generatie verlekkerd zullen zijn op de nieuwe pixellaag. Met enorm veel extra features en de implementatie van multiplayer, is deze ‘remake’ eigenlijk gewoon een compleet nieuwe Halo-game. Een verdomd perfecte Halo-game.

Koning winter staat voor de deur en we weten allemaal wat dat inhoudt: kou, dikke mutsen en – hopelijk – hier en daar enkele centimeters sneeuw. Een wintermes dat echter aan twee kanten snijdt, want sportmannen en –vrouwen zijn voor enkele maanden uitgeteld en kunnen hun meest geliefde hobby niet meer beoefenen. Dat was tot vorig jaar het geval, toen Microsoft met de eerste Kinect Sports op de proppen kwam. De game was hét perfecte alternatief om zweetdruppels te verliezen en bleek ondertussen nog eens leuk te zijn ook – sportliefhebber of niet. Het succes liet niet op zich wachten, een sequel was dan ook het logische gevolg: Kinect Sports: Season Two.

Wie de eerste Kinect Sports heeft liggen, weet hoe het er in de game aan toegaat. Zes sporten, met ongeveer evenveel minigames die je alleen kan spelen, in teamverband of online. Dat is niet anders in deze tweede telg in de Kinect Sports-franchise, al verschillen de sporten uiteraard wel. Die zes zijn deze keer: golf, darts, honkbal, skiën, tennis en American Football (ofte Rugby maar dan met bescherming). Net zoals in de vorige titel zijn de sporten zo waarheidsgetrouw gedepikeerd. Wie een potje golf wil spelen, moet dus effectief z’n handen houden al had je een echte golfclub in de palmen van je hand. Hetzelfde geldt uiteraard voor de andere sporten: bij een spelletje darts hou je je wijsvinger en duim toegeknepen voor je neus, bij het honkbal moet je een imaginaire bat vastklemmen.

Dat die sporten dan ook levensecht overkomen – als je naast de cartooneske stijl kan kijken uiteraard – hoeven we je uiteraard niet te vertellen. Dat gevoel van realiteit bereikt echter een hoogtepunt wanneer je de game met z’n tweeën aanpakt. Op dat moment krijgt iedere game een extra dimensie. Het skiën bijvoorbeeld, waarbij tienden van seconden plots beslissen over een gouden of zilveren plak. Of neem het American Football. Wie die sport met een partner speelt, ontdekt een walhalla aan coöperatief gedrag die helemaal niet moet onderdoen voor the real thing. Speler één speelt dan Quarterback, die de bal succesvol in de handen moet krijgen van de Receiver, die gemakkelijkheidhalve speler twee is. Plaats je je been verkeerd voor de sensor van je Kinect of druk je je handen te laat toe, dan resulteert dat ontegensprekelijk in het verlies van de bal.

Jammer genoeg is dat laatste net meer regel dan uitzondering. De controls laten namelijk te vaak te wensen over. Zeker bij de hogere moeilijkheidsgraden zorgt dat voor het verschil tussen verlies en winst. De Kinect registreert het ene moment te weinig bewegingen, het andere moment dan weer te veel. Allebei net op het verkeerde moment natuurlijk. Bovendien is de game af en toe niet diep genoeg uitgewerkt. In het American Football bijvoorbeeld, kan je enkel als het aanvallende team spelen. Wie de sport een beetje kent, weet dat het defensieve aspect minstens evenveel uitmaakt van het spelverloop. Bovendien kan je ook enkel recht vooruit rennen en sta je dus machteloos toe te kijken wanneer je tegenstanders je onderuit halen.

Laat dat minpunt je echter niet afschrikken. De minigames waarover iedere game beschikt zijn enorm leuk en bieden dan ook een ideaal tijdverdrijf voor wanneer je gewoon niet weet wat te doen. Vooral als er volk over de vloer komt, toont deze titel wat hij waard is. Dat maakt dat deze game kan concurreren met toppers in het partygenre. Niet dat deze game enkel daarvoor moet dienen, de singleplayer staat bol van de fun, iets waar het fikse aantal uitdagingen ook z’n duit in het zakje doet.

Conclusie
Op het eerste zicht lijkt deze titel misschien niet echt veel te bieden. Logisch ook, we dachten het namelijk zelf toen we zagen dat er niet meer dan zes sporten in deze titel verscholen zaten. Dat de game dan ook aangenaam verrast in diversiteit is een enorm mooi pluspunt. Toegegeven, de controls vallen hier en daar wat tegen en niet alle sporten zijn even divers uitgewerkt (we kijken daar naar jou, American Football), maar toch haalt deze titel het maximum uit je Kinect en toont ‘ie wat het kleinood waard is. Een aanrader voor wie graag in team speelt!

Ik ben geen danser. Nooit graag gedaan, nooit ook maar een beetje gekund. Sterker nog, de enige move die ik kan – lees: denk te kunnen – doet denken aan die van MC Hammer in de clip Can’t Touch This. Neen, als er gedanst wordt kan je me steevast vinden aan de toog. Je kan dus al raden hoe ik opkeek wanneer Dance Central 2, het logische vervolg op het succesvolle wünderkind van Harmonix, op de redactiemat belandde. Deze review kon dan ook twee kanten opgaan. Óf mijn afkeer voor alles wat met dansen te maken heeft werd nog groter, óf de Michael Jackson in mij zou ontwaken waardoor ik m'n vertrouwde toog zou inwisselen tegen de spotlights van de dansvloer.

Zoals gezegd is deze titel de tweede telg in de Dance Central-franchise. Zoals dat wel vaker gebeurd met sequels, zijn er in deze game heel wat nieuwe modi en aanpassingen te vinden. De oefenmodus is bijvoorbeeld in een nieuw jasje gestoken en uiteraard is ook de playlist helemaal nieuw (Veertig nummers!). De grootste vernieuwing echter, is de implementatie van een goed uitgebouwde multiplayer. Die laatste was in de eerste Dance Central aanwezig, maar nu kan je met twee dansers tegelijk de sensor van je Kinect bekoren. Dat is ten eerste vooral leuk, want in plaats van te wachten tot de ene speler z’n moves uit z’n mouw heeft geschud, kan de tweede speler ondertussen gewoon meedoen. Enige nadeel dat die multiplayer met zich meebrengt: je moet al over een vrij grote huiskamer beschikken om elkaars handpalm niet in jullie gezicht te vinden. Dat je zowel versus als met elkaar kunt dansen, zorgt ervoor dat deze modus vernieuwend blijft.

De vertrouwde modi zijn eveneens niet verdwenen. Er is een quickplay en een campaign, al zijn die twee natuurlijk gewoon hetzelfde. Het verhaaltje dat rond de campagne is gebreideld is niet meteen noemenswaardig, want vier sterren proberen halen op ieder nummer om zo street cred te verdienen en een schobbejak te dwarsbomen – hij wilt de danswereld veroveren – doet sterk ruiken aan die andere succesformulae van Harmonix: Rock Band & Guitar Hero. Het verhaal zal je worst wezen: je moet dansen in deze titel, en dansen zal je ook doen. Wie zich echter in mijn dansschoenen bevindt (waarbij een zesgangenmenu koken nog eerder lukt dan Justin Timberlake nadoen), moet niet treuren: de tutorials zijn een zegen en doen in dertig minuten wat een echte dansleraar niet zou kunnen verwezenlijken op vier uur.

Wie de training volgt, moet drie moves per keer uitvoeren. Na zo'n keer of twee heb je de move al in de benen, maar voor wie blijft sukkelen met de positie van z’n handen of voeten is er een oplossing. De game neemt constant een video op van jou pogingen, dus je kan zelf zien waar en hoe het is mislopen. Voor wie de dansmoves wel snor zitten maar het ontbreekt aan uithoudingsvermogen is er eveneens een oplossing. De game laat je toe om je eigen fitnessroutines in te stellen op de beat van een nummer naar keuze.

Zijn er dan minpunten aan deze titel op de povere plotlijn na? Nou, eentje. De mogelijkheid om nummers met je stem te kiezen laat vaak te wensen over. Toen we hier op de redactie wilden losgaan op Haddaways What Is Love, kregen we prompt Justin Biebers Somebody To Love voorgeschoteld. Lag het aan onze stem? Of wou onze Kinect hiermee iets duidelijk maken? We hopen op een negatief antwoord op beide vragen.

Conclusie
Dance Central 2 is ideaal voor die meisjes en jongens wiens bloed dagdagelijks de dansmicrobe pompt. Of ze er nu hun moves mee verbeteren of er nieuwe mee aanleren, alles wordt bedekt onder die mantel van plezier waardoor Dance Central 2 een perfect alternatief voor de dansschool of discotheek biedt. En voor de leken? Daarvoor is deze game de ideale leermeester om de schoorvoetende en preutse tooghangers mee op de dansvloer te krijgen. Bovengetekende heeft inmiddels z’n vertrouwde MC Hammer-stijl ingewisseld tegen een verbasterde versie van Usher. Ik ben er nog niet helemaal, maar geef me nog enkele uren de tijd met Dance Central 2 en we zien elkaar op de dansvloer. Get ready to be served.

We zijn Raving Rabbids: Travel In Time nog niet beugespeeld, of Ubisoft trakteert ons op een nieuwe partygame met de doldwaze konijnen in de hoofdrol. Dit keer doen ze hun intrede op de welbefaamde Kinect. Zoals het een typische partygame betaamt, zal je enorm je best moeten doen om iets van een verhaallijn te ontdekken. Niet dat dat stoort, een feestganger wil toch ook gewoon z’n ding doen en vooral niet gestoord worden, toch?

De plotlijn kan je in vijf woorden samenvatten: Rabbids vallen je huiskamer binnen. Niet meer dan dat. Waarom? Dat weten we niet. Wat we wél weten, is dat die genetisch gemodificeerde konijnen zo’n veertig (40!) minigames op je afvuren zodat het je eigenlijk helemaal niet stoort dat die wortelvreters je living komen thrashen. Zoals gezegd is deze game enkel op Kinect te spelen, zodat je letterlijk met handen en voeten ervoor moet zorgen dat die pluizenbollen oprotten. Dat moet je doen in een rist van games, de ene uiteraard al wat leuker dan de ander. Zo moet je in het ene spel een figuur achter een douchegordijn namaken, een taart oplikken in het andere of – onze favoriet – luchtgitaar spelen. Af en toe moet je zelfs het laatste deel uit de titel letterlijk nemen. Dat de Kinect ondertussen belachelijke foto’s ligt te trekken zonder dat je het goed en wel doorhebt, komt het spelplezier alleen maar ten goede uit.

De Rabbids verliezen daarbij hun immer nonchalante stijl nooit. Politiek incorrect, pipi- en kakagrappen… Ze zijn allemaal van de partij. Soms speel je zelfs achievements vrij door enkele obscene gebaren te maken. Zelfs de meest haatdragende persoon zal na verloop van tijd op z’n tapijt liggen rollen – niet omdat hij/zij een minigame aan het spelen is, wél omdat ‘ie zit te bulderlachen. Dat is zelfs het geval als je op je eentje zit te spelen. Meestal faalt een partygame op dat vlak, maar zelfs als je geen vrienden hebt komt deze game enorm goed tot z’n recht. Uiteraard is het leuker als je het met vrienden (maximaal met z’n vieren) aanpakt, al moesten we dat natuurlijk niet vermelden. Dat je je de helft van de tijd zou moeten schamen bij het spelen, deert je helemaal niet.

Wat ook opvalt is dat de motion sensor perfect te combineren valt met het doen en laten van de Rabbids. Bij de luchtgitaar – de minigame speelt als een Guitar Hero-variant – herkent de sensor bijvoorbeeld wanneer je met je hand op de snaren zit te tokkelen, en dus komt er logischerwijs ook muziek uit. Dat er dan ook af en toe een lichte vertraging zit op de sensor is jammer, want dat haalt uiteraard het tempo uit te game of kan leiden tot menig meningsverschil. Dat gebeurt echter zelden, waardoor het positieve van de game steeds beter in het licht komt te staan.

Dan hebben we het natuurlijk over de humor, die in de rest van de game doorgetrokken wordt. Zo is het ‘geld’ dat je verdient door games te spelen toiletpapier, dat je kan inwisselen tegen decorstukken zoals hoeden of zelfs koeien. Jep, naast de vele ‘baaaah’s’ zal je dus ook veel ‘meeeuhs’ in je huiskamer moeten trotseren. Dat gebeurt allemaal onder een laagje mooie graphics, die ondersteund worden door een leuke soundtrack.

Conclusie
Dat deze game pure fun voor het gezin/de vriendenkring is, moet niet meer gezegd worden. Dit is een van de beste partygames van 2011, laat staan dé beste. De veertig minigames blijven leuk, al kan je natuurlijk geen vier uur per dag aan deze titel spenderen. Leuk op je alleen, maar ideaal voor op leuke feestjes. Solospelers moeten dus ofwel vrienden zoeken, ofwel een tiental punten van onderstaande score aftrekken.