Monsters VS Aliens is de game gebaseerd op de gelijknamige film van Dreamworks die op dit moment in de bioscoopzalen draait. In de game kruip jij in de huid van de hoofdrolspelers uit de film, namellijk de Monsters. Wanneer Galaxhar, een alien, met zijn vloot ruimtecompanen de aarde aanvalt om zo de wereld te veroveren, zit er niets anders op dan een beroep te doen op de Monsters. Jup, het lot van onze aardbol ligt in de handen van een stel Monsters…
Je kan echter niet met alle personages spelen, de speelbare karakters zijn The Missing Link, B.O.B. en Susan, ook wel gekend als Ginormica. The Missing Link draait al honderden jaren mee op deze aardbol en is zonder twijfel het meest actiegerichte personage. Het is dan ook zo dat als je met hem speelt je vooral korte metten zult mogen maken met tal van vijanden – die overigens ruimschoots vertegenwoordigd zijn in de vorm van verscheidene robots, turrets en aliens. Je aanvalsarsenaal bestaat dan ook melee aanvallen met slaande bewegingen en staartzwepen. Ook zal je met The Missing Link de meest snelle actiemomenten beleven alsook de meest acrobatiek vereiste momenten. De vormgeving van de missies van The Missing Link lijken haast een kindvriendelijk – en om eerlijk te zijn gewoon ook een veel te flauw en simpel – afkooksel van Ratchet & Clank, goed afgekeken van andere games dus… Niettemin zijn die missies enigszins wel amusant – en niet alleen die met The Missing Link, maar alle missies – en zullen ze zeker voor de jongste gamers onder ons heel wat vertier bieden. Toch heb je het na een tijdje wel gezien en wordt het telkens steeds meer van datzelfde – kortweg; te repetitief. Maar hierover zal je verder in de review meer lezen, nu verder met de andere karakters.   Â 
Met B.O.B. zal je voornamelijk puzzels en doolhoven moeten doorkruisen, en in tegenstelling tot The Missing Link zal je hier voornamelijk af te rekenen krijgen met oppeuzelbare tegenstanders. Jawel, want de slijmerige B.O.B. beschikt over de eigenschap om zijn grote mond rekwijd open te zetten en zo tegenstanders en objecten op te eten om ze daarna terug uit te spuwen. Hierdoor kan je bijvoorbeeld de vijand bestoken met zijn eigen collega’s door hen als projectiel op nog vrijlopende tegenstanders af te schieten. Ook zal je met B.O.B. geregeld in een soort mini-game terecht komen waar je op machine’s en robots zult moeten schieten met een oneindig arsenaal aan plasmabollen.
Terwijl je met Ginormica vooral al rijdend de levels zult uitspelen, want Ginormica is niet het wandelende type en beschikt daarom over een paar rolschaatsen onder de vorm van twee auto’s aan haar voeten. In die levels zul je vooral geconfronteerd worden met tal van hindernissen op vrij lineaire parcours, denk hierbij aan openingen in het wegdek, aanstormende robots of laserstralen waar je over of onder zult moeten gaan. Ook zul je verschillende keren in een soort minigame terecht komen waar je de knoppenconsequenties die op het scherm verschijnen moet invoeren, denk maar aan pakweg Resident Evil 5 die daar ook handig gebruik van wist te maken – weliswaar is het hier in een veel eenvoudigere vorm gegoten. Die mini-games zul je meestal tegenkomen wanneer je met grotere vijanden wordt geconfronteerd.
Er is ook een multiplayer modus aanwezig, waar je in een coöperatieve modus samen met een vriend kan spelen. Dat is ook de enige modus waar je met een ander personage buiten de bovenstaande drie gerekend zult kunnen spelen – namelijk met de kakkerlakachtige professor. Zo zul je samen de robots kunnen uitschakelen, ware het met de professor net iets makkelijker doordat je ook een zogenaamde Tractor Beam kan gebruiken waarmee je de tegenstanders in een mum van tijd kan verpulveren.
 
Al bij al bieden de missies in Monsters VS Aliens wel enige amusementswaarde, en zeker in het begin van het spelen. Vooral bij de eigenlijke doelgroep, en daarmee bedoelen we dan de jongste gamers onder ons, zal het spel zeker en vast aanslaan en bestempeld kunnen worden als een leuke platformer. Oudere en meer ervaren gamers zullen echter een kritischere blik op het spel werpen, en dan zal je van iedereen hetzelfde te horen krijgen – te snel afgezaagd, te veel van hetzelfde, te repetitief en te gemakkelijk. Naast het feit dat je op vlak van gameplay levels constant op gelijkaardige manieren zult moeten doorkruisen, is er ook de kwestie van het leveldesign. De verschillende levels bevatten stukken die kopies lijken van voorgaande levels of leveldelen – het lijkt dan ook meermaals op een déja vu als je alweer op precies hetzelfde pad lijkt te lopen als waar je tien minuten geleden nog liep. Maar ook de puzzels die in de levels verwerkt zitten bieden geen enkele uitdaging, daarbovenop zal je na een puzzel of drie al met de gedachte zitten dat je het blijkbaar na één puzzel al allemaal hebt gezien. De puzzels lijken allemaal erg veel op elkaar en de oplossing van de puzzels, die sowieso al niet moeilijk zijn zal nog eens dubbel zo makkelijk te vinden zijn als je door hebt dat je bij bijna alle puzzels gewoon hetzelfde moet doen.
Toch wel spijtig, want in de allereerste instantie zal je denken dat de levels er zeker niet slecht uitzien en rechtstreeks uit de tekenfilm lijken te komen. Gelukkig zien de karaktermodellen er wel goed uit, althans geldt die statement voor de hoofdpersonages want ook de rest van de karaktermodellen – vijanden in gelijk welke vorm ze aanwezig zijn – ziet er allesbehalve baanbrekend uit. Bij die vijanden geldt trouwens hetzelfde als bij de leveldesigns, er zijn dan wel vijanden onder verschillende vormen – gaande van verscheidene soorten robots, aliens en menselijke soldaten… Toch zien ze er allemaal hetzelfde uit en zijn ze trouwens op dezelfde manier ook uit te schakelen, dus als je één vijand van elke soort gezien en verslagen hebt kan je wel stellen dat je ze allemaal hebt gezien en verslagen. Grafische effecten laten ook te wensen over en zijn veel te kleinschaals aanwezig – explosies en dergelijke meer verbleken eerder bij een scheet, dan dat ze ooit indruk zouden maken.
Het mist allemaal de overtuiging, en dat geldt ook op het vlak van geluid want ook daar zijn de geluidseffecten complementair met de grafische effecten – zwak. Van de soundtrack moet je het overigens ook niet hebben, de saaie muziek aanwezig in het spel zal je zeer snel de keel uithangen en je nog liever de ‘mute’ knop op je afstandsbediening laten indrukken dan wat anders. Het gaat niet om één liedje ofzo, maar echt heel de soundtrack… Ook hier terug hetzelfde argument – te veel van hetzelfde, gelukkig is er voor dergelijke gevallen tegenwoordig nog altijd de mogelijkheid om een MP3 speler aan te sluiten aan je console… Het enige lichtpuntje bij het audio gedeelte zal dan toch de voice-acting zijn, de stemmen klinken goed en passen goed bij de personages. Overigens wordt het acteerwerk hier dan toch vrij goed geleverd, maar kan het helaas bijlange niet tippen aan de eigenlijke filmdialogen. Maar zelfs bij één van de weinige lichtpuntjes vinden we datzelfde minpunt dat de game al bijna helemaal heeft vervloekt, namelijk dat het terug weer van hetzelfde is. Tijdens het spelen zul je de hoofdpersonages geregeld commentaren horen maken, in het begin zijn deze best grappig maar al snel zul je hopen dat B.O.B. en co nu eindelijk eens hun achterlijke bek gaan houden doordat het toch constant hetzelfde is wat eruit komt. Het mist in het algemeen gewoonweg allemaal dat beetje overtuiging dat je, al is het maar een petieterig klein beetje, doet opgaan in een game.
Monsters VS Aliens kan natuurlijk gezien worden als het zoveelste bewijs dat film-based games meestal gewoon in rook opgaan en zuivere lokpunten zijn om nog wat meer promotie te behalen voor de films, of om de kassa’s nog wat meer te doen rinkelen. Anderzijds zal Monsters VS Aliens zeker en vast een zekere amusementswaarde kennen voor de jongste gamers onder ons, oudere gamers zullen er dan weer snel genoeg van hebben. De repetitiviteit van het spel is immens –gaande van karakters, leveldesigns tot zelfs de gameplay in het algemeen. En net dat zorgt ervoor dat het spel je al gauw de keel zal uithangen en je interesse in het spel al vlug zal doen verdwijnen, ook de weinig uitdagende moeilijkheidsgraad is nu niet bepaald een aantrekkingspunt. Hierdoor is de levensduur aanzienlijk laag, want de verhaalmodus is reeds in enkele uren uit te spelen en enkele oninteressante Monster Challenges of een vrij eentonige en haast saaie coöperatieve modus zijn zeker en vast niet genoeg om je te blijven boeien – laat staan om zoveel geld te geven aan een game van dit kaliber als je weet dat er andere platformgames op de markt zijn die wel barsten van goede ideeën en heel wat uitdaging bieden zonder dat ze ooit gaan vervelen. Het lijkt ons dan ook dat enkel kinderen zich van harte zullen amuseren met deze game dankzij een wel heel erg doenbare (lees: poepsimpele) verhaallijn waar enkele grappige momenten af en toe op de proppen komen en een zuivere knipoog maken naar de film. Ervaren gamers zullen vooral in het begin een sprankeltje hoop krijgen dat Monsters VS Aliens de onverwachte uitzondering is en een leuke platformgame kan zijn, maar al zeer snel nadat dat beetje hoop bij je opkomt zal je alweer van gedacht veranderen en jezelf afvragen waarom je hier ooit aan begonnen was.   Â
En wat dan de spreekwoordelijke druppel is, is het feit dat er ook op audiovisueel vlak vrijwel niks te beleven valt. Het spel lijkt haast verouderd als we rekening houden met wat andere platformgames wel weten te presteren op de krachtige technologische consoles van de dag van vandaag, als er dan nog eens sprake is van level-copying – waarbij je het gevoel hebt telkens weer paden te doorkruisen waar je reeds hebt gelopen – stel je jezelf al zeker de vraag of de ontwikkelaars eigenlijk ook maar iets van moeite hierin hebben gestopt.
Conclusie:
Om dan eindelijk af te ronden kan ik enkel maar herhalen wat ik reeds meermaals heb aangehaald… Monsters VS Aliens zal je in het begin misschien eventjes kunnen boeien, maar al snel zal het de keel uithangen om steeds weer hetzelfde te zien en te doen. Er is dan ook weinig sprake van enige deftige levensduur die een dergelijk bedrag van een nieuwe game (doorgaans toch rond en over de 50 euro) de moeite waard maakt. Zoals gezegd zullen de jongste gamers zich weliswaar mogelijk kostelijk amuseren met deze game door de uiterst haalbare verhaalmodus, de grappige momenten en uiteraard ook de vele knipogen naar de film. Anderen houden het beter alleen maar bij het kijken van de film, wat een veel hogere amusementswaarde met zich teweeg zal brengen dan deze game.
| Â | Â | |
| Uitgever | Activision | Â |
| Ontwikkelaar | Beenox | |
| Leeftijd | 3+ | |
| Releasedate | 27/03/2009 | |
Score | 49% |
