Castlevania: Harmony of Despair

The Summer of Arcade is intussen halverwege en de titel die dit punt markeert is niets minder dan de klassieker Castlevania. Castlevania: Harmony of Despair of afgekort Castlevania: HD, mag niet verward worden met Castlevania: Harmony of Dissonance, de game die waarlijk gebruik zal maken van High Definition graphics. Is deze eerste Castlevania game voor de next-gen consoles de moeite waard of kunnen we beter blijven wachten op het project van Hideo Kojima?

Castlevania: Harmony of Despair was een verassende titel in de line-up voor de Xbox 360 Summer of Arcade tijdens E3. Een aangename verassing weliswaar, want over de jaren heen heeft de game zijn fanbasis alleen maar versterkt en is tot op vandaag één van de weinig overblijvers van de 16bit era. De game zag er beloftevol uit en beloofde een focus te leggen op de multi-player, waarin je maar liefst met 5 andere mensen over Xbox Live de game coöperatief kon spelen. “Slaagt deze game echter in zijn opzet?”, vraag je je waarschijnlijk af. Het antwoord is ja, weliswaar met een grote “maar”.

Zoals vermeld legt de game dus de klemtoon op multi-player. De game heeft eveneens een singleplayer, maar al snel wordt duidelijk dat de game hier helemaal niet voor ontwikkeld is. Splitsingen in paden, hendels die dingen doen bewegen in andere secties van de kaart om het makkelijker te maken voor jouw companen en dergelijke soortgelijke scenario’s zal je tegenkomen tijdens het spelen. Al snel wordt dus duidelijk dat je een aantal vrienden bij elkaar zal moeten roepen om dit spel in stijl te spelen. Je komt dus terecht in het online gedeelte van het spel ,hierin heb je twee speelopties: co-op en survival mode. De optie co-op wijst zichzelf uit en in survival mode neem je het op tegen 5 andere spelers à la Super Smash Brothers. Simpel en geen grote leercurve, maar het sluit niet echt aan met het tempo en speelstijl binnen het spel. Hoe dan ook, ik kan hier niets slecht over zeggen, het is een simpele al dan niet vermakelijke speelmodus. Het echt “plezier” is te vinden in de co-op. Hierin kan je samen met vijf vrienden zes hoofdstukken doorlopen en binnen deze talrijke schatkisten openen, al zoekend naar wapens en gear. Deze vindt je door je weg te vechten door talrijke vijanden.

Zes hoofdstukken dus, op zich niet al te veel, zeker niet als je weet dat op elke hoofdstuk een timer van een half uur staat. Als deze verstreken is, ben je automatisch game over. Niet gevreesd hoor, want vrijwel elk level kan je doorlopen op een tiental minuutjes, waardoor de game extreem kort is. Ah, maar wacht, de bedoeling is dat je deze levels veel doorloopt, want het doel van het spel is zoveel mogelijk uitrusting verzamelen en al je spells en wapens zo sterk mogelijk maken, in tegenstelling tot het uitspelen van een verhaallijn. Een verhaallijn is trouwens non-existent, wat ik uitzonderlijk vindt voor een game als Castlevania. Anyways, de klemtoon ligt dus op uitrusting. Spijtig genoeg is de variatie in deze te klein en veel te snel verzamelbaar, waardoor de game wel zeer snel, zeer makkelijk wordt. Je hebt echter wel een hard modus voor elk hoofdstuk, maar zelfs deze is enkel de eerste keer moeilijk, want als je deze game online speelt is de uitrusting van elk persoon zo goed dat je hun bijblijven meer een spel lijkt, dan de daadwerkelijk vijanden op het speelveld. Ze “boosten” je dus als het ware, waardoor jij al zeer spoedig zeer goed uitgerust geraakt. Een vicieuze cirkel dus.

Dit is allemaal goed en wel en gaat uit van de veronderstelling dat je een sessie vindt waarin je kan meespelen. Een zeer moeilijke uitdaging en zeker als je weet dat sessies in progress niet meer betreedt kunnen worden. Het vinden van een goede server is dus een heuse karwij die volledig vertrouwd op geluk. Natuurlijk kan je wel altijd zelf een sessie hosten, waar je normaal vrij snel andere spelers voor vindt. Spijtig genoeg vrees ik dat voor dit spel, de “wispelturigheid” van Xbox Live hun de baas zal zijn, want het netwerk staat niet al te gekend voor hun bruisende online activiteiten op Arcade titels. Enkel de beste en meest vermakelijke blijven vermakelijk online een poosje na hun release. Een co-op centrerende Castlevania dus met de klemtoon op loot. Een tof idee, maar zoals vermeld, is de database waarmee ze werken te klein. Te weinig levels en te weinig loot. Haast als een startend website, wondermooi geprogrammeerd in HTML 5 of Flash, maar met een lege php database. Dit kan natuurlijk wel verholpen worden met toekomstige downloadbare content die intussen al is aangekondigd. Nieuwe levels en loot staan eraan te komen voor deze titel zeer spoedig. Is dit echter voldoende om deze titel te reden van de ondergang? Belangrijker, waarom haalde deze content het niet in de release versie van het spel? Je kan zien dat het productieproces van deze game heel kort was elke seconde die je besteed in het spel.

Je zal dus 6 levels doorlopen met vijf verschillende personages uit een viertal verschillende Castlevania games, die elk hun aparte uitrusting nodig hebben en aangezien elk personage ietwat anders speelt, niet onlogisch. Elk personage heeft eveneens zijn eigen persoonlijke spells. In Castlevanie: Harmony of Despair zal je in plaats van je personage te doen stijgen in level, je wapens en spells doen stijgen in level. Het is dus belangrijk dat je niet elke keer van wapen verandert, maar dus wel degelijk één wapen voldoende sterk maakt. Hetzelfde geldt voor spells, enkel op deze manier zal je de levels vlot doen doorlopen. Naarmate deze vaardigheden en wapens stijgen in niveau, worden deze echt wel superhandig en tof om te gebruiken. De gameplay mechanics zijn haast identiek als die uit eender welke Castlevania en dat is uiterst positief. Waarom zou je iets herstellen wat niet stuk is? Omdat je dus de vaardigheden en wapens van personages individueel moet verbeteren, wordt het spel enigszins verlengt, maar het process wordt zeer snel, zeer repetitief. Niet genoeg om het spel dus drijvende te houden.

Grafisch is de game echt niet om naar huis te schrijven. Ik heb helemaal geen problemen met 2D 32 bit graphics, maar waarom de moeite doen om deze over te zetten naar een next-gen console als je de moeite niet neemt om de graphics te upressen. De game barst van low res sprites en goodkoop uitziende effecten. Dit zou helemaal geen probleem zijn voor handhelds of zelfs niet voor die Wii, maar voor een console zoals de Xbox zou het er toch iets mooier uit mogen zien. Aangezien er sprake is van een PS3 release hoop ik dat de textures geuprest worden, waardoor de game iets moderner oogt. Wederom een element dat de indruk geeft dat de game een impusieve productie was waarin het team halverwege de productie kantjes afsneed om het product de deur uit te krijgen.

Conclusie

Castlevania: Harmony of Despair is een game die slaagt in de essentie van zijn opzet. Spijtig genoeg was dit doel niet al te ambitieus. De game is zeker vermakelijk, maar de tijdspanne waarin hij waarlijk engagerend is, is te kort en wordt al snel overschaduwt door herhaling. Zes maandjes extra en deze game was een echte knaller geweest. We zullen ons echter te vrede moeten stellen met een pakket dat te beperkt is voor 1200 microsoft points. Hoewel de game later nog wordt aangevuld met DLC, vrees ik dat het kalf misschien voor veel al verdronken is.