Dead Rising 2: Case West is een voorsmaakje van Dead Rising 2 dat de link met zijn voorganger probeert uit te leggen. Jij speelt Chuck Greene, het hoofdpersonage uit Dead Rising 2, en gaat op zoek naar een remedie tegen het zombievirus dat je dochter met een rotvaart aan het muteren is. Zij werd immers geïnfecteerd toen het pittoreske dorpje Willemette een wals van ondoden over zich heen kreeg. Niet toevallig is dat het dorpje waar het verhaal zich in de eerste Dead Rising afspeelde. Het zal je dan ook niet verbazen dat je de protagonist van die eerste editie, journalist Frank West, al snel tegenkomt en hij zich als trouwe sidekick beschikbaar stelt in dit verhaal(tje).

Als je nu denkt dat je niet optimaal van deze titel kan genieten omdat je de eerste editie niet gespeeld hebt, dan kom je bedrogen uit. Het verhaal staat namelijk niet centraal in Case West, zombies afslachten wel. Dat doe je door de meest geflipte wapens of zelfs bureauspullen te gebruiken: bloembakken, computerschermen en zelfs potloodscherpers kan je in de frontale lob van zombies nestelen. Dat je dat ook kan doen in elke outfit die je maar kan vinden (bloemenjurkje, anyone?) draagt enkel maar toe tot de spelvreugde. Nieuw aan deze titel is wel (en dat is ook terug te vinden in Dead Rising 2) de mogelijkheid om wapens te combineren met elkaar. Zo lijkt een emmer en een drilboor niet meteen een weapon of mass destruction, maar wat gebeurt er als je ze eenmaal gecombineerd? Nou, samen spellen ze nog altijd geen massale destructie, maar zo één zombie kan je er op uiterst ludieke wijze voor een tweede maal naar de zoden helpen.

Qua gameplay is er, in vergelijking met Dead Rising, niets veranderd. Je moet nog altijd naar de klok kijken want de missies zijn tijdsgebonden, je kan nog altijd foto’s trekken om achievements vrij te spelen en nieuwe info te verkrijgen en je kan nog steeds medeoverlevenden redden en bijhorende psychopaten omleggen. Ingrediënten die bijdragen tot de succesformule, al kan het hier en daar nog altijd beter. Zo bijvoorbeeld het enorm lompe, maar vooral trage loopje van de protagonist in kwestie. Met zo’n dertig ondoden die maar wat dolgraag Chuck tot een van hun militanten willen maken loopt die er op z’n dooie gemak bij. Het savesysteem (je kan enkel opslaan in een urinoir en die zijn niet zelden vergelegen) zouden we in een nieuwe editie ook graag wat anders willen zien, maar ach, dat hoort nu eenmaal bij de series dus we bijten maar doorheen die zure appel. Gamers die van lange laadtijden zelf hersendood worden moeten ook op hun hoede zijn.
Naast de absurd lage prijs voor zo’n kwalitatieve tussendoorgame, is de online multiplayer misschien nog een reden om deze titel te downloaden. Het is niet zo uitgebreid als de multiplayer in Dead Rising 2, maar een vriend kan zich wel achter de tronie van Frank West wagen waardoor je nu ook samen op een roze driewieler op de zombiemassa kan inrijden (we kid you not!).

Conclusie
Dead Rising 2: Case West combineert zowel de goudklompjes uit de eerste echte titel (psychopaten, overlevenden, foto’s trekken) met die van de tweede (combo cards, nóg meer psychopaten!) De link tussen de twee hoofddelen snappen we nog altijd niet goed, maar we hebben er ons dankzij verschillende eindes wel goed mee vermaakt en konden onze Chuck achteraf naar Dead Rising 2 overzetten. Geen noodzakelijke aankoop, maar wel interessant voor wie nog niet helemaal overtuigd is door de reeks en dat wel wil worden.




